Մաս 2

Սկիզբը` այստեղ:

Ասպետ- նորից կսովորեցնենք` որտեղից ուր է պետք գնալ:

Պարոն Գ.- իսկ ինչ-որ մեկը գիտի՞ դրա մասին:

Պարոն Բ.- էս քաղաքն իր սահմանների մեջ է. այստեղ ճանապարհները խաչմերուկվում են, զգացմունքները խաչմերուկվում են եւ նույնիսկ ապրանքները...Ինչպես էլ պտտես ամեն բան մնում է յուրայինի ձեռքում...Բռի մեջ:

Ասպետ- մենք բոլորի բռունցքները կբացենք:

Պարոն Գ.- հակառակ կողմն էլ է դրանով զբաղված: Բան պետք է դնես ափի մեջ, որ բռունցք բացվի:

Պարոն Բ.- քաղաքի հնաբնակներից շատերը կհրաժավեն: Նրանք հավատացած են...Իսկ մնացած մասը...Մնացած մասն արդեն բռունցքում պահած ահագին բան ունի:

Ասպետ- քաղաքը բռունցքներով չի ավարտվում եւ ոչ էլ սկսվում է:

Պարոն Բ.- այդպես է սկսվել:

Պարոն Գ.- իսկ մնացյալը երեւի թե գիտեին գլխի գալիքն ու սկսեցին լցնել իրենց բռունցնքերը:

Ասպետ- ժամանակն անում է իրենը. բոլորը ստիպված կլինեն:

Պարոն Գ.- ժամանակն արել է ...Այո, եւ անում է, բայց միայն իրենը ...Ասել է` քարացրեք ինչ ունեք-չունեք, պինդ բռնեք, տանող չլինի:

Ասպետ- մեկ է, ես հավատացած եմ, որ ամեն բան դուրս կհորդի:

Պարոն Բ.- երբ հորդում է, պարսի պես քաղաքն այս լցվում է իշամեղուներով...

Պարոն Գ.- բոլորը գիտեն սնելու ձեւերը...Եվ մնացյալը սոված են:

Ասպետ- իսկ հավատացողներ այլեւս չկա՞ն:

Պարոն Գ-իհարկե կան, իհարկե:

Պարոն Գ.- հավատացողները գիտեն, որ փոխելու են:

Ասպետ-այդ դեպքում ես ո՞ր ուղղությամբ գնամ:

Պարոն Բ.-այս քաղաքում ամեն բան փորված է, բայց քիչն է երեւում. որ ուղով էլ գնաս, փակուղի է:

Պարոն Գ.-բայց մի վտանգ էլ կա. հետդարձին քեզ նման եւ մեզ նման հազարավորները հետեւիցդ գալու են, եւ էլ դուրս գալու տեղ չի լինելու:

Ասպետ-դրանք էլ անտեսանելի թունելնե՞րն են...

Պարոն Գ.-դրանք տրաքացվող թունելներն են: