Շաբաթ, 22 սեպտեմբերի

Երկրաշարժից փրկվածը. մի քանի կենսագիր եւ մեկ որբ. մաս 1



Սամվել Արմեն

1988 թ. հոկտեմբերի 12-ին մի տղա, որը պետք է դառնայի ես, Գյումրիում` Հայաստանի երկրորդ ամենամեծ քաղաքում, ծնվելու անսահման բախտն ունեցավ:

1988 թ. դեկտեմբերի 7-ին հնամենի հողը ուժգնորեն ցնցվեց 6.9 մագնիտուդով ավերիչ երկրաշարժից, որը փոշիացրեց դպրոցներ ու շինություններ եւ վերջ դրեց առնվազն 25 հազար տղամարդու եւ կնոջ կյանքի, որոնց մեծ մասը Ցեղասպանությունից փրկվածների երկրորդ սերնդի ներկայացուցիչներ էին, ինչպես նաեւ երեխաների կյանքերի, որոնք կարող էին ավելի պայծառ ապագա ունենալ, եթե նրանց դասերն ավարտվեին 5 րոպե ավելի շուտ:

25 հազար ուժեղ հայեր այլեւս չէին պարում, երգում, խոսում, շնչում կամ ապրում: Ես 56 օրական էի` 2 ամսականից էլ փոքր փխրուն երեխա, որը հավանաբար չէր կարողանում նույնիսկ չորեքթաթ քայլել. այնուամենայնիվ, ես ապրեցի:

Այդ պահից սկսած` մինչեւ 5 տարեկան, իմ կյանքը պարուրված է խորհրդավորությամբ, որը լուսավորվում է միայն այն մանրամասներով, որոնք ինձ պատմել է հինգ հոգի: Այն, ինչ նրանք ինձ պատմել են, իրար հաջորդող հրաշքներ են, որոնք ինձ ուղեկցել են դեպի կյանքի օրհնյալ ճամփորդություն: Գյումրու-Սպիտակի երկրաշարժից կենդանի մնալը իմ կյանքի հենց առաջին հրաշքն էր:

Ճիշտ ինչպես երկիրը ստեղծվել է երկնային համաստեղության օգնությամբ, իմ կյանքի հաջողակ ճամփորդությունը դեպի ընտանիք սկսվեց Ստելլայի հետ:

Ես այս անունը մի քանի անգամ լսել էի տարբեր պատմություններում. «Ստելլա Գրիգորյանն այս արեց», «Ստելլա Գրիգորյանն այն արեց»:

Երբ 14 տարեկան էի, ինձ ասացին, որ նա կարող է պատասխաններ տալ իմ անցյալի վերաբերյալ այն հարցերին, որոնց մասին որեւէ այլ մարդ չի կարող ինձ պատմել: Ուստի, ինձ հաջողվեց խոսել նրա հետ իմ անցյալի մեկ այլ կենսագրի` Ալիս Մովսեսյանի օգնությամբ, քանի որ նա կարողացել էր գտնել Ստելլային: Ըստ իմ գիտակցական կյանքի տարիների հաջորդականության` Ստելլան իմ իմացած առաջին մարդն է, ում պետք է շնորհակալություն հայտնել: Ես 14 տարեկան էի, նյարդային, իմ սենյակում քրտնած ձեռքերիս մեջ ամուր սեղմել էի լսափողը, եւ սրտիս բաբախյունն ուժգնանում էր, հենց հեռախոսը զնգում էր: «Սամվե՞լ»,- ոգեւորված ձայնի մեջ հանկարծ երջանիկ երիտասարդության հնչյուններ լսվեցին: Դա հանդարտեցրեց ինձ: Նրա հանգիստ ձայնը կարգի բերեց իմ նյարդերը, եւ մեր զրույցը սկսվեց իմ կյանքի այն մասով, որը, նրանից բացի, որեւէ այլ մարդու համար միանգամայն անհայտ է:

Նա ինձ ասաց, որ իմ իսկական ազգանունը Դարակաշվիլի է եղել, իմ կենսաբանական մայրը կիսով վրացի է, իմ հայրը մեխանիկ էր, նաեւ ասաց իմ որբանոցի անունը: Ստելլան աշխատել էր դիմացի փողոցում գտնվող Լենշինտրեստում` պետական շինարարական գրասենյակներում տեղակայված ՀՄԲԿ-ում (Հրեական միացյալ բաշխիչ կոմիտե), որը կառուցում էր ՀՄԲԿ-ի Երեխաների վերականգնողական կլինիկա եւ տեղական բուժաշխատողների համար մասնագիտացված թերապեւտների դասընթացներ անցկացնում: Նա երկրորդ հարկում գտնվող իր պատուհանից ինձ մի քանի անգամ տեսել է որբանոցի հետեւի բակում խաղալիս:

Լինելով մեկը, ով հետազոտում էր երեխաներին եւ լավ գիտեր նրանց, այդ թվում նաեւ հատուկ կարիքներ ունեցողներին, այցելում էր որբանոց դիմացի փողոցից: Նա արդեն իմացել էր, որ կոնկրետ այս որբանոցը մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաների համար է, բայց չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչու էի ես այնտեղ: Նա շուտով պարզեց, որ իմ աչքերի շլությունը եւ դրա առաջացրած տեսքն էր այն թերությունը, որը հանգեցրել էր նման սխալի: Քանի որ ես չափազանց փոքր էի` իմ խելամիտ լինելը դրսեւորելու համար, իսկ բժշկական բաժանմունքներն արդեն շատ հնացած էին, ես հանգրվանել էի կոնկրետ մտավոր արատներ ունեցող երեխաների համար նախատեսված այս որբանոցում:

Ստելլան այդ ժամանակ ամենից շատ ուզում էր որդեգրել ինձ, բայց նա արդեն հղի էր եւ վախենում էր, որ այդքան արագ ի վիճակի չի լինի պահել երկու երեխայի: Բարեբախտաբար, նա շուտով լուր պիտի ստանար Ալիս Մովսեսյանից, որ ես լավ ձեռքերում եմ:

Միեւնույն ժամանակ Ստելլա Գրիգորյանը, ամերիկահայ բարեգործ, բազմաթիվ հեռահար ծրագրերում ներգրավված Արթուր Հալվաջյանը եւ Արթուրի ենթակայության տակ աշխատող Ալիս Մովսեսյանն ինձ Ամերիկա բերեցին` աչքերս շտկելու պատրվակով: Եթե Արթուրը հավանություն չտար, որ ես Ամերիկա գնայի` աչքերս բուժելու, ինձ վիզա չէին տա, եւ այդպիսով ես կմնայի որբանոցում: Բայց մինչ որեւէ վիրահատություն նրանք, հատկապես Ալիս Մովսեսյանը հստակ որոշել էին ինձ համար մշտական ծնողներ գտնել: Նրանք նաեւ հստակ որոշել էին ինձ ներկայացնել Ամերիկան. ինձ զարմացնել Մանհեթթենի` անընդհատ դեպի երկինք ձգտող երկնաքերերի տեսարանով, վեր սլացող վերելակի առաջացրած զգացումով, ջազի հոգեթով հնչյուններով եւ այն համով, որը զգում ես, երբ կծում ես Նյու Յորք սիթիի համբուրգերը: Նյու Ջերսիում էր, որ 3 տարեկանում ես պիտի գտնեի իմ առաջին իսկական տունը:

Տիկին Մարիամ (Միսիս Մերի-Էն) եւ պարոն Կրիկոր (Միսթր Գրեգորի) Սարայդարյանները հոգ էին տանում ինձ: Բայց ինչպես նրանք են ասում, մեջբերելով իմ` 4 տարեկանում ասած խոսքերով. «Ես ձեզ ապրելու պատճառ եմ տալիս»: Նրանք առաջին ծնողներն էին, ում ես իսկապես սիրում էի եւ հիմա էլ սիրում եմ: Նրանք ինձ պարգեւեցին իմ առաջին ընկերոջը, իմ առաջին ընտանիքը, իմ առաջին ծննդյան տարեդարձը 4 տարեկանում, իսկ ես տիկին Մարիամին գրեթե «պարգեւեցի» իր առաջին սրտի կաթվածը, երբ նա ինձ կորցրեց խաղալիքների խանութում: Նույնիսկ իմ որդեգրվելուց հետո նրանք այցելում էին ինձ, կամ ես էի այցելում նրանց, եւ մենք ժամերով խոսում էինք որեւէ բանի մասին: Այդ նրանք էին, որ ինձ ասացին Ստելլա Գրիգորյանի, ինչպես նաեւ այն մասին, որ Ալիս Մովսեսյանը կարողացել է գտնել նրա հետքը: Նրանք նաեւ կապ ունեին առաջին մարդու հետ, ով գուշակություն արեց իմ վերաբերյալ: Պարոն Կրիկորի հայրը, ում ես ասում էի պապիկ Ջորջ, հետեւեց ինձ մեկ ժամ շարունակ, երբ տանը ուրիշ ոչ ոք չկար: Երբ նրա որդի Կրիկորը վերադարձավ, նա ասաց որդուն. «Այս տղան կամ ինչ-որ նշանավոր մեկն է դառնալու, կամ էլ ի վերջո հայտնվելու է դաշնային բանտում. հետեւիր նրան»:

(տես 1-ն լուսանկարը` Սամվելը ժպտում է իր հերոսի` Սեսըմ փողոցի Մեծ թռչնի կողքին)

Երբ ես չորս տարեկան դարձա, տիկին Մարիամը եւ պարոն Կրիկորը անակնկալ մատուցեցին ինձ` կազմակերպելով իմ առաջին ծննդյան տարեդարձը: Պարոն Կրիկորը եղբորն ասաց, որ հագնի Սեսըմ փողոցի Մեծ թռչնի կոստյումը: Երբ դռան զանգը տվեցին, եւ Մարիամն ու Կրիկորը խնդրեցին ինձ բացել դուռը, նրանք տան բոլոր անկյուններից էլ կարող էին լսել փոքր տղայի վայրի հրճվանքը, ով դեմ առ դեմ հանդիպել էր իր հերոսին: Այս խնջույքի ինչ-որ պահի Մեծ թռչունն ինձ բարձրացրեց իր թեւերին, եւ իր աշխատանքով ճակատագիր կերտող մի լուսանկարիչ նկարեց ինձ: Լուսանկարը, որում մի փոքրիկ տղա է` աչքին վիրակապ, մի ականջից մյուսը ժպտացող, ի վերջո պիտի հայտնվեր Armenian Reporter-ում:

Մեկ շաբաթ անց եւ 25 մղոն հեռու` Նյու Յորքի Լոնգ Այլենդ կղզում, աշխարհում եւ ժամանակի մեջ մի օրհնյալ պահի սկսվեց իմ երրորդ հրաշքը: Դոկտոր Գարո Արմեն անունով մի մարդ ընտանիքի ընկերոջ հեռախոսազանգից տեղեկացավ, որ Armenian Reporter-ում տպագրվել է որդեգրման ենթակա մի տղայի լուսանկար, որը մի տեսակ նման է իր հարազատ որդուն` Զաքարիին: Կնոջ` Վալերիի հետ խոսելուց հետո նրանք երկուսն էլ ցանկացան գոնե տեսնել այս տղային:

Երբ Գարոն եւ Վալերին ճանապարհ ընկան դեպի Նյու Ջերսի` Սարայդարյանների տուն, ես 4.5 տարեկան էի, եւ Սարայդարյանների դուստրերը` Ալիս Սարայդարյանը եւ Քերըն Արսլանյանը միակը չէին, որ հոգ էին տանում ինձ: Ես մի տեսակ դեպի ինձ էի գրավում Նյու Ջերսիի հայկական համայնքին: Համայնքի ընտանիքները խնդրում էին Սարայդարյաններին, որ վերցնեն ինձ, խնամեն ինձ, կերակրեն ինձ, որ ես քնեմ իրենց տանը, հանդիպեմ իրենց հարազատ երեխաներին: Մինչ օրս էլ ես բավական տարօրինակ եմ համարում, որ ճանաչում եմ մի ընտանիքի, որտեղ ապրում էին գեղեցիկ հայ աղջիկներ, որոնց ծնողները կարող էին որդեգրած լինել ինձ` նրանց բոլորին դարձնելով իմ քույրերը:

Անկախ նրանից, թե ով էր ուզում որդեգրել ինձ` պարոն Կրիկորը եւ հատկապես տիկին Մարիամը շատ խիստ էին: Ծնողները պետք է բավականաչափ լավը լինեին այս փոքր տղայի համար, որին իրենք արդեն սիրում էին: Եվ այդ ընտանիքը կընտրվեր` հայկական հյուրընկալության գրեթե միստիկորեն ճշգրիտ կանոններին հետեւելու եւ վերմակը ճիշտ տեղում դնելու միջոցով:

Երբ Արմեններն առաջին անգամ զանգահարեցին, մերժում ստացան, քանի որ մեկ այլ ընտանիք խնամում էր ինձ:

Հենց այս ընտանիքն էր, որ եկավ, կարգին ընտանիքի տպավորություն թողեց եւ ինձ որդեգրելու ցանկություն հայտնեց: Կրիկորը եւ Մարիամը թույլ տվեցին ընտանիքին (ինչպես եւ իրենց իմացած շատ ուրիշ ընտանիքների) մեկ շաբաթ խնամել ինձ: Երբ նրանք ծանոթացան, տիկին Մարիամը ոտքի ելավ, որ ուտելիք հյուրասիրի, եւ ծածուկ կիտեց հոնքերը, երբ իմ պոտենցիալ մայրը տեղից չշարժվեց եւ նույնիսկ չառաջարկեց օգնել: Այնուամենայնիվ, նրանք թույլ տվեցին նրանց խնամել ինձ մեկ շաբաթ: Նախքան մեր հեռանալը տիկին Մարիամը մի կողմ տարավ իմ պոտենցիալ մորը, նրան տվեց իմ սիրած վերմակը եւ շշնջաց, որ նա պետք է վերմակը դնի իմ քնած անկողնու վրա կամ մոտ, քանի որ դա կմխիթարի ինձ:

Երբ տիկին Մարիամն այցելեց ինձ իմ պոտենցիալ նոր տանը, կատաղեց տեսածից. վերմակը, իմ սիրած վերմակը մի կողմ էր ընկած` փոշի հավաքելով ինչ-որ մի սենյակում, որը հեռու էր իմ քնած տեղից: Իմ պոտենցիալ մորը հարցաքննելուց հետո տիկին Մարիամի բերանը բաց մնաց, երբ նա հայտարարեց, որ «ամեն ինչ լավ է, մենք նրան ավելի մաքուր վերմակ ենք տալիս»: Կարիք չկա ասելու, որ այս ընտանիքը կորցրել էր տիկին Մարիամի փոքրիկ տղային որդեգրելու շանսը:

Բայց հենց այդ ընտանիքի հետ իմ մնալու ընթացքում էր, որ Արմենները զանգահարել եւ մերժում էին ստացել: Երբ տիկին Մարիամը հեռացրեց այդ ընտանիքին ինձանից, Արմենները նորից հեռախոսազանգ ստացան:

Այդ ժամանակ իմ հայրը Իռլանդիայում էր` Դուբլինում: Երբ նա հաղորդագրություն ստացավ երկրագնդի մյուս ծայրից, սկսեց հաշվել, եւ նրանից շատ ժամանակ չպահանջվեց` որոշելու համար, որ արժե 3.187 մղոն թռչել եւ կես ժամ մեքենա քշել` ինձ տեսնելու համար:

Երբ տիկին Մարիամը ոտքի կանգնեց, որ ուտելիք հյուրասիրի, իմ մայրիկը նետվեց օգնելու: Երբ տիկին Մարիամը նրանց ասաց վերմակի մասին, նրանք գլխով արեցին` անկեղծորեն հավանություն տալով: Երբ տիկին Մարիամն այցելեց ինձ, տեսավ ինձ վերմակի մեջ հարմարավետ փաթաթված եւ խորը քնած:

Այդ ժամանակ որոշվեց, որ այս մարդիկ կլինեն իմ նոր ծնողները:

Այդ լուրը ինձ հայտնեցին Նյու Ջերսիում, եւ ես վայրկենապես սկսեցի լաց լինել: Ես հարցրի տիկին Մարիամին եւ պարոն Կրիկորին. «Ինչու՞ դուք այլեւս չեք կարող հոգ տանել ինձ»` մտածելով, որ հավանաբար ինչ-որ ահավոր սխալ բան էի արել: Նրանք արձագանքեցին. «Մենք շատ ծեր ենք»: Ես տխրությամբ շուռ եկա դեպի Գարո եւ Վալերի Արմենները եւ հարցրի նրանց. «Դուք շա՞տ ծեր եք»: Ճակատագիր էր այն, որ նրանք ծեր չէին:

Լուսանկար 2-րդ. Սամվելը (աջից) և Զաքարին (ձախից) խաղում են ընտանեկան հավաքի ժամանակ

Ճիշտ ինչպես տիկին Մարիամը եւ պարոն Կրիկորը առաջին ընտանիքն էին, որը ստիպեց ինձ սիրված զգալ, նրանք նաեւ առաջին ընտանիքն էին, որը կոտրեց իմ սիրտը: Ես համոզված էի, ինչ-որ պատճառով կամ ինտուիցիայից ելնելով, որ այլեւս երբեք չեմ տեսնի նրանց, եւ հեկեկում էի` Արմենների ավտոմեքենայի հետեւում նստած: Բարեբախտաբար, ամեն ինչ այդպես չեղավ: Մինչեւ 5 տարեկան դառնալը ես որդեգրվեցի ընտանիքի կողմից եւ կամաց-կամաց շատ մտերիմ էի դառնում Զաքարիին` անգլերեն ու հայերեն խոսող իմ եղբորը: Մեծանալով` մենք խաղում էինք, կռվում եւ ամենից շատ սովորում իրարից ու մինչեւ այսօր էլ սովորում ենք իրարից:

Այսօր ես սիրում եմ նրանց` որպես ընտանիքի, քանի որ ընտանիքը սիրում է, հոգ տանում եւ սովորեցնում:

Այս օրն է այն պատճառը, թե ինչու եմ գրում սա: Իմ կյանքը եւ դրա գաղտնիքներից շատերը կարելի է բացահայտել միայն Գյումրիում: Հինգ շաբաթից էլ քիչ ժամանակ անց ես գնալու եմ Գյումրի` բարձրացնելու շղարշը իմ անցյալի վրայից, որքան որ հնարավոր է: Ես մինչեւ հիմա էլ չափազանց շատ հարցեր ունեմ: Որտե՞ղ եմ ես ապրել: Իմ ծնողները կենդանի՞ են, նրանք զոհվե՞լ են երկրաշարժի ժամանակ, թե՞ արդեն մահացել են վերջին երկու տասնամյակում` ինձ վերջին անգամ տեսնելուց հետո: Ինչու՞ էին իմ աչքերը շիլ: Ինչու՞ ես որոշակի վախեր ունեմ: Ինչու՞ ես ունեմ այն տեսքը, որը ունեմ: Ինչու՞ 3 փոքր սպի ունեմ այն ժամանակից ի վեր, ինչ հիշում եմ ինձ: Ինչու՞ եմ ես գրում: Ինչու՞ եմ ես այդքան հաճախ վերլուծում մարդկանց: Ո՞վ է ինձ տվել իմ աչքերը, իմ քիթը, իմ ձայնը, իմ կզակը, իմ դեմքը: Ինչի՞ էի նման, երբ երեխա էի: Արդյոք չափից շա՞տ էի լաց լինում եւ խոսում, ինչպես չափից շատ եմ խոսում այսօր: Ինչու՞ է իմ լսողությունն այսքան սուր, իսկ իմ տեսողությունը` այսքան աղոտ:

Ես այս ամենը գրում եմ Երեւանում, եւ ձեռքերս դողում են այն մտքից, որ մի վայրում եմ, որտեղ չեմ եղել 21 տարի: Երբ վերադառնամ, կգրեմ ինձ հետ կատարվածը, մանրամասն կպատմեմ յուրաքանչյուր եւ բոլոր պատասխանները, որոնք գտել եմ, եւ կփորձեմ առավելագույնս լավ ներկայացնել, թե որքան բարդ է, երբ մարդ իսկապես զգում է, որ որդեգրված է:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

շարունակելի

Լուսանկար 3-րդ` Սամվել Արմենը 21 տարեկանում, 2010թ.

Անգլերենից թարգմանությունը` Սոնա Ավագյանի


Գլխավոր էջ


Տես նաև՝

ավելին



Մեկնաբանություններ (15)
1. Vanessa Kachadurian10:41 - 8 հուլիսի, 2011
Beautiful story Samuel, The Armens have a huge heart and wonderful people. The Children of Armenia Fund is the greatest. I hope you get to visit the Gyumri Children's home and learn of the plight of orphans that are caught in a system of bureacracy, a system that needs more support for families that have special needs children. The parents are afraid, and their is economic hardships. These educational programs are starting and will support strong families for Armenia. The depopulation of Armenia is staggering and unacceptable to the future strength of our Hayastan.
2. Rosie Bedrosian20:19 - 8 հուլիսի, 2011
So happy that you will be able to visit and see your birth place. Hope that there will be a part II to your article when you get back to the USA. You seem like such a wonderful young man with a great future ahead of you and you have wonderful parents, the Armens, that will help your dreams come true. Good luck and have fun in the homeland!!!
3. Armen_yan05:52 - 12 հուլիսի, 2011
What a story! I hope you will find your roots and piece together some loose ends in your soul. I hope, also, you will reconnect to your motherland and find new relatives. Something like that happened to my cousin and I'm glad we found her.
4. Salpi02:52 - 13 հուլիսի, 2011
WOW!!!!speechless
5. Samuel Armen13:54 - 14 հուլիսի, 2011
Shad merci. Thank you everyone. This story, which was originally supposed to be 2 parts may actually be 3 with a forth part serving as an addendum.
6. Վահե12:50 - 21 հուլիսի, 2011
Thank you Samvel Armen: I don't even know what to say.... The story was beautiful, ... but... very sad: I hope you'll find answers for your questions
7. Hay_Axchik19:02 - 21 հուլիսի, 2011
So interesting.... I wish you all the best, all your dreams to come truth...
8. Անժիկ19:56 - 21 հուլիսի, 2011
Հուզվելով կարդացի հոդվածը, իսկ վերջում արդեն արցունքներս չէի կարող զսպել: Լավ է, որ աշխարհում բարի մարդիկ շատ են... Աստված թող նրանց եւ Սամվելներին տեր կանգնի ու երբեք չլքի: Մարդիկ, օգնեք միմյանց...
9. Ester khanikyan01:25 - 22 հուլիսի, 2011
Dear Samvel, God bless You, I wish God will help You to find your relatives.
10. Հովնան15:40 - 22 հուլիսի, 2011
Հուզիչ պատմություն է, իսկ տղան` արդեն ձևավորված ու կարգին մարդ է, չնայած դեռ չունի շատ հարցերի պատասխանները: Ի դեպ, Սամվել ջան, դու դիմագծերով նման ես մեր Միկա ֆուտբոլային ակումբի և Հայաստանի հավաքականի խաղացող Հրայր Մկոյանին, որը ծնվել է Գյումրիում, քեզանից երկու տարի առաջ: Ո?վ գիտե...
11. tigranuhi15:46 - 22 հուլիսի, 2011
Комментарий ...SAT HUZVECI IN4 TXUR PATMUTEUN E ES INKS SPITAKIC EM EV AED CAV DAR@ hisoxutener@ cavacnum en hogis hogus a4ker@ DER AENTEX EN AED AVERAKNERI MEJ SAMVELI HARCERI PATASXAN@ VSTAH EM KTA ASTVAC JAMANAK@ EV BARI MARDIK DER ERKRASARJ@ KARCES 4I VERJACEL HISOXUTEUNNER@ SAT TARM EN ISK AES PATMUTEUN@ CNCEC SIRTS TAKNU VRA AREC HOGIS ASTVAC KEZ HET SIRELI SAMVEL.
12. aaaaaaaaaaaaaaa23:56 - 23 հուլիսի, 2011
Ես էլ եմ Գյումրիից .... տեսել եմ ու զգացել երկրաշարժի ցավը, կարդացի և մտորեցի երևի նման ճակատագրի արժանացած շատ երեխաներ կան: Ես հիշեցի երկրաշարժեց հետո թերթը որտեղ ամբողջ թերթի 4 էջերում որոնվող երեխաների լուսանկարներ էին, այդ նկարները կարծես դրոշմվել են ին հոգում, միգուցե քո որոնումները սկսես արխիվներից այդ թերթերից չգիտեմ մի տեղից պետք է սկսել, այդքան հարցականներով ապրելը դժվար է
13. gohar04:24 - 24 հուլիսի, 2011
Samvel,chapazanc original grel gites,Thank you,Patmutiun@ tkhur er bayc Astco ognutyamb yerjanik verjaban unecav.Minch 1988 tv, Dec. 7 ashkhatel em Gyumrii "Yerekhaneri tan@',Hima USA Citizen em.aprum em NY .Karcum em zer voronumner@ hajokhutyamb en psakvelu,yete dimeq "Yerekhaneri tan" glkhavor bjshkin,Zez vercrel e mankatun hangucial bjshkuhi Rima Yesayan@, bayc kan bujquirer, bjishkner,voronq 1988 menchev hima ayntekh en ashkhatum.
14. Mary Ann Saraydarian19:41 - 18 օգոստոսի, 2011
Dear Sam You know how much we love you and how proud we feel to see you grown into such a wonderful man and human being. To add a few notes to your story I have to tell you that you really saved yourself. I learned that whenever an American came to the orphanage, you followed them to the door and said 'Enze hed it dar" - take me with you, and Stella did. Another note is that your mother Valerie when asked by me how Zachery would feel when your father Garo sat next to you and put his arm around you, she replied "He has another arm, he can put that around his son." That's what sold me. I felt tha was the perfect answer and gave me a good hint of the love that was waiting for you. Anyway, my dear Samvel, keep up the good work. We are always here for you and love you. Baron Krikor and Digeen Maryam Saraydarian
15. Armineh Gourgian04:09 - 19 հուլիսի, 2016
Sireli Samuel, I am very glad to meet you and have you autograph your book for me in April bookstore. I really love your book. You are a very daring and courageous young man. I am so sorry you had to go through so much as a child. My former husband was an orphan and was put in orphanage at the age of 4. When I read your story, it reminded me of his stories. Especially the part that you ask people to take you with them. He told me that every time they had a visitor in the orphanage he would imagine they are there for him. He never told them to take him with them. Fifty years ago nobody was adopting children. I want to wish you the best of luck. You are an amazing story teller. With Love, Armineh Gourgian
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ