Երեքշաբթի, 25 սեպտեմբերի

Զարդեր՝ դաշտային ծաղիկներով. «Գիսանեի» հաջողված օրինակը



Դաշտային ծաղիկներ հավաքելն ու դրանք ինչ-որ տեղ փակցնելը Հեղնար Պետրոսյանի նախասիրությունններից է: Հեղնարը նկարչուհի է: Ավարտել է Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիան: 5 տարի աշխատել է «Անտարես» հրատակչությունում որպես տպագրական դիզայներ: Մանկական գրքերի իլյուստրացիաներ է արել: Այդտեղ նույնպես օգտագործում էր չորացրած ծաղիկներ, տերևներ:

Ծաղիկները շուտով սկսել են հայտնվել հագուստի կախիչների վրա: Հեղնարը զգեստապահարանից հանում է ծաղիկներով լաքապատված կախիչը: Ասում է՝ պատրաստելուց հետո է հասկացել, որ դրանք գուցե այդքան ֆունկցիոնալ չեն: Այնուհետ ցույց է տալիս հայելու փայտյա շրջանակը՝ կրկին չորացրած ծաղիկներով: Դրանցից մեկը կախված է նկարչուհու սենյակում:

Այնուհետ ծաղիկներն սկսել է փակցնել ստվարաթղթե փոքր կտորներին: Դրանք ոմանց շփոթեցնում էին, մտածում էին, թե ծաղիկները փակցված են փայտին: «Դա դուր եկավ մարդկանց: Կամաց-կամաց մտածեցի՝ ինչ անեմ, որ դրանք ինչ-որ արժեք ներկայացնեն: Դրա համար նյութերը փոխեցինք»,- ասում է Հեղնարը:

Մնայուն զարդեր ստանալու համար օգտագործում է արծաթ, նաև ոչ թանկարժեք մետաղներ: «Զարդեր ստեղծելու գաղափարն ինքնըստինքյան առաջացավ: Հատուկ միտք չի եղել, որ զարդարվեստով պիտի զբաղվեմ»,- նշում է ձեռագործ զարդերի հեղինակը: Նա պատրաստում է վզնոցներ, մատանիներ, թևնոցներ: Յուրաքանչյուր զարդ մեկ օրինակից է ստեղծվում:

Արծաթյա զարդերի պատրաստումն անցնում է 3 փուլ: Հեղնարի խոսքով՝ արծաթագործի հետ որոշում են զարդի ձևը, այնուհետ ինքն է աշխատում զարդի վրա, ապա երրորդ մասնագետը, ով արհեստական խեժի լուծույթով պատում է զարդը: Լուծույթը չորանալուց հետո նմանվում է ապակու: Առաջին հայացքից զարդը դիտելիս թվում է, թե ծաղիկները տեղադրված են ապակու տակ:

«Մի զարդը պատրաստելը երկար չի տևում, բայց ընդհանուր ախատանքը բավական երկար է: Ամբողջ իմ օրը խլում է այն»,- ասում է հեղինակը: Նրա ամուսինը նկարիչ Արման Վահանյանն է: Նա ևս, ըստ Հեղնարի, օգնում է խորհուրդներով, բայց աշխատանքով հիմնականում ինքն է զբաղվում:

Հեղնարն ունի 2 դուստր: Գիսանեն ավագն է, 5 տարեկան: Նա ևս սկսել է հետաքրքրվել զարդարվեստով: «Դե, ես էլ, ամուսինս էլ նկարիչներ ենք, կարծում եմ, հնարավոր չէ, որ երեխաներն ինչ-որ ազդեցություն կրած չլինեն արվեստից»,- նկատում է նա:

Հեղնարի ընտանիքում նկարչությամբ չի զբաղվել ոչ մեկը: Մայրը կենսաբան է, հայրը՝ ատամնատեխնիկ: Ինչպես ինքն է ասում՝ ինչքան էլ տարօրինակ հնչի, փորձել է համադրել երկուսը: Օրինակ, իր աշխատասեղանին հոր՝ ատամնատեխնիկայի գործիքներից մեկն է: Այն օգտագործում է զարդերի պատրաստման ժամանակ:

«Գիսանեի» զարդերը վաճառվում են հիմնականում վիրտուալ հարթակում՝ «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքում գրանցված էջով (որոշ նմուշներ վաճառվում են «Երևան մոլ»-ի ձեռագործ աշխատանքներ ներկայացնող փոքր վաճառասեղանին): Զարդերի պահանջարկն այսօր փոքր չէ, բայց Հեղնարն այն չի համարում բիզնես: «Սա իմ սիրած աշխատանքն է, որով նաև վաստակում եմ: Կարելի է ասել՝ հաջողվել է»,- նշում է հեղինակը: Խանութ ունենալու համար ֆինանսական միջոցներ են հարկավոր, բացի դրանից, ֆիզիկական ծանրաբեռնվածություն:

Երբ 5 տարի առաջ սկսեց դաշտային ծաղիկներով զարդեր պատրաստելը, ուսումնասիրել էր հայաստանայն շուկան: Ասում է՝ չէր հանդիպել նման զարդերի, բայց դա նաև չի նշանակում, որ ինքն առաջինն է ստեղծել այդ զարդերը: Հիմա «Գիսանեի» զարդերի գաղափարը կրկնօրինակվում է մի շարք անհատների կողմից: Դրա դեմ չի կարող պայքարել, որովհետև, ըստ նրա, ինչը մեծ պահանջարկ է ունենում, չի կարող չկրկնօրինակվել:

«Զարդերիս մեջ դնում եմ էներգիա, սեր և այդ ամեն ինչը փոխանցում եմ գնորդներին, նույնն էլ ստանում եմ նրանցից»,- ասում է 35-ամյա նկարչուհին: Ցույց է տալիս ծրարների մեջ պահված դաշտային չորացրած ծաղիկները: Դրանց մի մասը ուղարկել են գնորդները:

«Ես միշտ պիտի ստեղծագործական պրոցեսի մեջ լինեմ, չեմ կարող ասել՝ հետո ինչով եմ զբաղվելու: Նկարելն եմ կարոտել, ուզում եմ վերադառնալ նկարելուն, բայց ժամանակս չի հերիքում: Շատ իդեաներ ունեմ, որոնք կամաց-կամաց պիտի իրագործեմ»,- ասում է զրուցակիցս:

Հայաստանից գնացողների մասին ենք խոսում, ասում է՝ գնալու մասին ուղղակի չի մտածում: «Էստեղ ենք ապրում և վերջ»,- հնչում է նրա կտրուկ պատասխանը, քիչ անց մեղմ ժպտում է:

Հ. Պետրոսյանի լուսանկարը՝ Դավիթ Բանուչյանի


Գլխավոր էջ

Տպել    |  In English



Այս թեմայով

  • «Հայկական չրեր №1». Եղեգնաձորի նոր այցեքարտը
    Սիլվա Եղոյանն ասում է, որ չիրը պատրաստման փուլեր ունի, պետք է իմանաս, թե ինչքան պիտի մնա արևի տակ, ու երբ պիտի տեղափոխես հով տեղ: Եթե ամբողջապես մնա արևի տակ, և՛ որակն է փոխվելու, և՛ գույնը: Փաթեթավորումից առաջ չիրը պարտադիր լվանում են, տիկին Սիլվան խորհուրդ է տալիս՝ եթե չեք հոգնում, գնելուց հետո մի անգամ էլ դուք լվացեք:
  • «Զաբել». դիվանագետի ասելիքը՝ գինու տեսքով
    «Հիշեք, դիվանագիտությունը պրոտոկոլի ու ալկոհոլի արանքում է» (Remember that diplomacy happens between protocol and alcohol). այս խորհուրդը դիվանագետ Իրինա Ղափլանյանը լսել է Լոնդոնում սովորելու տարիներին իր դասախոսներից մեկից:
  • «Պիաֆչիկ». ասեղնագործություն մետաղի վրա
    Լինայի փոխանցմամբ՝ զարդը մանրանկարչական աշխատանք է պահանջում: Արույրի (լատուն) ու պղնձի վրա ասեղով նուրբ աշխատանք է անում:
  • Վանի արևը՝ Սասունիկում. գինեգործությունը Հայաստանում մեծ ներուժ ունի
    «Գինին վերևից ներքև են գնահատում՝ աչք, քիթ, բերան: Սկզբից գույնն ենք գնահատում, հետո՝ հոտը, ապա՝ համը: Ամեն մարդ կարող է համն ու հոտը յուրովի զգա, ուղղակի խաղողի տեսակներին հատուկ համեր կան, որոնք չես կարող շփոթել: Սա, օրինակ, արենի է (մեզ գինի է հյուրասիրում անմիջապես ռեզերվ տակառներից- հեղ.), մեզ մոտ աճող արենի է: Այն թյուր կարծիքը, թե արենին միայն Վայոց ձորում է աճում, ճիշտ չէ, Աշտարակում էլ է աճում, որով մենք ոսկե մեդալներ ենք շահում»,- նշում է Վ. Մուրադյանը:
  • Տրիկոտաժե հագուստ արտադրող հալեպահայ ընտանիքի երկրորդ սերունդը. «Մոսինի»
    Մովսեսն ասում է, որ Սիրիայում մեծ շուկա կար, իսկ Հայաստանում գործարարների դժվարություններից մեկը փոքր շուկան է, ինչը Երևանում բիզնես հիմնելուց առաջ նաև իրենց մտահոգություններից մեկն էր:
... կարդացեք ավելին «Made in Armenia» թեմայով
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ