Երկուշաբթի, 24 սեպտեմբերի

«Մենակ ինձ նման ռոմանտիկ անձնավորությունը կարող է այսպիսի գործ անի ու անունը դնի բիզնես»



Անին իր նոր ձեռագործն է տոպրակից հանում: Նարնջագույն երանգով մանկական զգեստը կախիչով հայտնվում է մյուս զգեստների մոտ, որոնք վաճառվում են: Նա հեռվից նայում ու ժպտում է:

Անի Ավետիսյանը մասնագիտությամբ մանկավարժ-հոգեբան է: Այժմ աշխատում է ուժային կառույցում (խնդրում է չհրապարակել աշխատավայրի անունը): Ձեռագործությամբ սկսել է զբաղվել մայրանալուց հետո: Որդին՝ Սամվելը, 2 տարեկան է: «Օրը մի քիչ գունավորելու, հետաքրքիր դարձնելու համար սկսել եմ ստեղծագործել»,- ասում է զրուցակիցս:

Սկզբնական փուլում աշխատանքները նվիրում էր ընկերներին, հետո վերջիններիս առաջարկով սկսել է վաճառել: Ընկերներն էլ «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցում էջ են բացել իր համար: Աշխատանքները ներկայացնում է «Summy handmade» պիտակով: Որդու անվամբ է պայմանավորված. կարճ «Սամ», ավելի փաղաքշական՝ «Սամմի»:

Ձեռագործությունն անում է հելյունով: Ասում է, որ այն ազատություն է տալիս իրեն: Աշխատանքները տարբերվում են իրարից, քանի որ դրանք ստեղծագործություններ են Անիի համար: Դա է նաև պատճառը, որ պատվերներ հաճախ չի ընդունում և կտրականապես հրաժարվում է այն պատվերներից, երբ հագուստի նկար են բերում՝ պահանջելով 100 տոկոսով նույնից ստանալ:

Մեկ ձեռագործ աշխատանքն առավելագույնն ավարտում է 4-5 օրում: «Շատ արագ եմ գործում՝ աշխատանքի վայրում՝ ընդմիջումներին, մարշրուտկայում, գիշերները... Հիվանդության նման բան է»,- նշում է նա:

Հիշում է, որ երբ երթուղային տաքսում սկսել էր ձեռագործ անել, կողքին նստած տղամարդը խնդրել է, որ վաճառի, դստեր համար էր ուզում գնել: Անին ծիծաղելով պատմում է դեպքը, անմիջապես ավելացնում, որ, բնականաբար, չի վաճառել:

Զրուցակիցս ասում է, որ եթե հիմնական աշխատանք չունենար, ապա Հայաստանում ձեռագործ աշխատանքով հնարավոր չէ ընտանիք պահել: Մեր երկրում ձեռագործ աշխատանքներն այնպես չեն գնահատվում, ինչպես դրսում: Մեզ մոտ, ըստ Անիի, կարծրատիպային մոտեցում կա: Հաճախ գնորդները ցանկանում են, որ ձեռագործ աշխատանքը վաճառվի մեքենայագործ աշխատանքի գնով, բայց դա, Անիի կարծիքով, հնարավոր չէ: «Հայաստանում մեքենայագործ աշխատանքն ավելի շատ են գնահատում: Ներքին շուկան էլ է խաբուսիկ, որովհետև երբեմն ոչ որակյալ թելերով են գործում»,- ասում է 29-ամյա կինը:

Անիի աշխատանքները 6-7 ամիս է՝ վաճառվում են «Երևան մոլի» «Art-room» վաճառասեղանին, սակայն եկամուտ դեռ չի ստացել: «Պետությունը ոչ մի բանով չի խթանում փոքր բիզնեսի զարգացմանը: Գոնե առաջին կես տարին հարկ չուզեն: Հիմա ծախսերն ու եկամուտը բացարձակ չեն համապատասխանում, դրա համար մենակ ինձ նման ռոմանտիկ անձնավորությունը կարող է այսպիսի գործ անի ու անունը դնի բիզնես»,- ասում է զրուցակիցս:

Ցուցահանդես-վաճառքներին սովորոբար չի մասնակցում, որովհետև, ինչպես ասում է, մեկ օրվա համար, ենթադրենք, 20.000 դրամ են ուզում սեղանիկի համար, բայց հայտնի չէ՝ այդ օրը գնորդ կունենա՞, թե՞ ոչ:

Ապագա ծրագրերի մասին նախընտրում է չխոսել, ասում է՝ «քանի էնտուզիազմով եմ աշխատում, չեմ ուզում ծրագրեր կազմել»: Առայժմ, ըստ նրա, դիմադրում է դժվարություններին:

«Գիտե՞ք՝ ինչքան աշխատանք փնտրողներ կան, ամեն օր ինձնից աշխատանք են հարցնում, հնարավոր կլիներ ստեղծել այդ աշխատատեղերը, երբ եկամուտ ունենայի, տարածք ունենայի, պայմաններ լինեին»,- նշում է Անին, ապա հավելում, որ Հայաստանում իր նման հազարավոր կանայք, աղջիկներ կան, ովքեր իրենից լավ ձեռագործություն են անում, սակայն իրացնելու հարթակ չունեն:

Ասում է՝ սիրում է երկիրը, չի ցանկանում գնալ, բայց երբեմն դժվարությունները տարակուսանք են առաջացնում Հայաստանում մնալու հարցի շուրջ: Շեշտում է՝ այդ տարակուսանքն առաջացել է որդու ծնվելուց հետո, քանի որ պատասխանատվություն է կրում նրա ապագայի համար:  

Օտարերկրյա կազմակերպություններից առաջարկներ ստացել է ձեռագործ աշխատանքները վաճառելու համար, սակայն հրաժարվել է: Ասում է՝ լավատեսության աղբյուր դեռ ունի:

«Լավատեսությունն այն է, որ այսօր ժպիտով նոր բան բերեցի ցուցադրեմ, կամ այն, որ ժպիտով պատմում եմ, որ էսքան դժվարություններ կան, բայց շարունակելու եմ աշխատել: Դա արդեն գործ է, չէ՞, ոչ թե խոսք: Կաշխատեմ ելք գտնել»,- եզրափակում է Անին:

Լուսանկարները՝ Նարեկ Ալեքսանյանի


Գլխավոր էջ



Այս թեմայով

  • «Հայկական չրեր №1». Եղեգնաձորի նոր այցեքարտը
    Սիլվա Եղոյանն ասում է, որ չիրը պատրաստման փուլեր ունի, պետք է իմանաս, թե ինչքան պիտի մնա արևի տակ, ու երբ պիտի տեղափոխես հով տեղ: Եթե ամբողջապես մնա արևի տակ, և՛ որակն է փոխվելու, և՛ գույնը: Փաթեթավորումից առաջ չիրը պարտադիր լվանում են, տիկին Սիլվան խորհուրդ է տալիս՝ եթե չեք հոգնում, գնելուց հետո մի անգամ էլ դուք լվացեք:
  • «Զաբել». դիվանագետի ասելիքը՝ գինու տեսքով
    «Հիշեք, դիվանագիտությունը պրոտոկոլի ու ալկոհոլի արանքում է» (Remember that diplomacy happens between protocol and alcohol). այս խորհուրդը դիվանագետ Իրինա Ղափլանյանը լսել է Լոնդոնում սովորելու տարիներին իր դասախոսներից մեկից:
  • «Պիաֆչիկ». ասեղնագործություն մետաղի վրա
    Լինայի փոխանցմամբ՝ զարդը մանրանկարչական աշխատանք է պահանջում: Արույրի (լատուն) ու պղնձի վրա ասեղով նուրբ աշխատանք է անում:
  • Վանի արևը՝ Սասունիկում. գինեգործությունը Հայաստանում մեծ ներուժ ունի
    «Գինին վերևից ներքև են գնահատում՝ աչք, քիթ, բերան: Սկզբից գույնն ենք գնահատում, հետո՝ հոտը, ապա՝ համը: Ամեն մարդ կարող է համն ու հոտը յուրովի զգա, ուղղակի խաղողի տեսակներին հատուկ համեր կան, որոնք չես կարող շփոթել: Սա, օրինակ, արենի է (մեզ գինի է հյուրասիրում անմիջապես ռեզերվ տակառներից- հեղ.), մեզ մոտ աճող արենի է: Այն թյուր կարծիքը, թե արենին միայն Վայոց ձորում է աճում, ճիշտ չէ, Աշտարակում էլ է աճում, որով մենք ոսկե մեդալներ ենք շահում»,- նշում է Վ. Մուրադյանը:
  • Տրիկոտաժե հագուստ արտադրող հալեպահայ ընտանիքի երկրորդ սերունդը. «Մոսինի»
    Մովսեսն ասում է, որ Սիրիայում մեծ շուկա կար, իսկ Հայաստանում գործարարների դժվարություններից մեկը փոքր շուկան է, ինչը Երևանում բիզնես հիմնելուց առաջ նաև իրենց մտահոգություններից մեկն էր:
... կարդացեք ավելին «Made in Armenia» թեմայով
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ