Երեքշաբթի, 18 սեպտեմբերի

Ու՞մ օգտին է դատարկվում պետական բյուջեն



Ազգային ժողովի աշխատակազմի ղեկավարն այս տարվա մարտի 1-ին «Ֆլեշ» ՍՊԸ-ի հետ կնքել է վառելիքի մատակարարման պետական գնման պայմանագիր: Կողմերի միջև պայմանագիրը կնքվել է ընդհանուրը 130 մլն 240 հազար դրամ արժեքով: Քանի որ նախատեսված են եղել ավելի քիչ միջոցներ, քան պայմանագրի գինն է, մարտի 31-ի համաձայնագրով որոշվել է գնում կատարել 112 մլն 843 հազար դրամի սահմաններում: Ըստ պայմանագրի՝ գնման մնացած մասը կկատարվի  ֆինանսական միջոցներ նախատեսվելու դեպքում:

Ընկերությունը Ազգային ժողովին պետք է մատակարարի «Ռեգուլյար», «Սուպեր» բենզին և դիզելային վառելանյութ լիտրը, պայմանագրի կնքման օրվա դրությամբ համապատասխանաբար՝ 410, 460, 410 դրամով: Կնքված համաձայնագրով մատակարարման ամիսներին վառելանյութի գինը նվազելու է:

Նշենք, որ խորհրդարանի ծառայողական ավտոմեքենաները սպասարկում են ԱԺ նախագահին, ԱԺ նախագահի երկու տեղակալներին, հանձնաժողովների նախագահներին, տեղակալներին, խմբակցություններին և Ազգային ժողովի աշխատակազմին: Հավանաբար, այդ բենզինն օգտագործվելու է նրանց սպասարկելու համար:

Խորհրդարանի աշխատանքի արդյունավետությունը եւ որակը պարբերաբար քննարկման առարկա է դարձել մամուլի էջերում: Այս մարմնին հատկացվող յուրաքանչյուր միջոց ընկալվում է որպես գումարների վատնում: Պատճառը ոչ միայն մականունավոր, օլիգարխ պատգամավորներն են, որոնք այս տարիների ընթացքում այդպես էլ օրենսդրական աշխատանքով չզբաղվեցին, այլեւ ընդունվող օրենքները, նախաձեռնությունները, կառուցողական քննարկումների բացակայությունը, խորհրդարանի ցածր հեղինակությունը:

Վառելանյութից բացի պատգամավորների վրա պետությունը այլ ծախսեր է կատարում: Վճարում է բարձր աշխատավարձ, լույսի, ջրի վարձավճարներ, սպասարկման այլ ծախսեր: Պատգամավորներն այդ ծախսերը պետք է «հատուցեն» իրենց աշխատանքով: Օրինակ՝ բացի հայհոյելուց ու պատգամավորին անհարիր բառապաշար օգտագործելուց, ի՞նչ օգուտ են տալիս Առաքել Մովսիսյանը (Շմայս), Մհեր Սեդրակյանը (Թոխմախի Մհեր) և այլք խորհրդարանին ու պետությանը, ինչո՞վ է արդարացվում նրանց ներկայությունը խորհրդարանում:

Առաքել Մովսիսյան

Կամ՝ պատգամավորներ Մարինե Մարաբյանը, Նահապետ Գևորգյանը (Նավո), Սպարտակ Մելիքյանը, Կարեն Սարիբեկյանը, Արթուր Ստեփանյանը, Մուրադ Գուլոյանը, Հարություն Ղարագյոզյանը, Մուշեղ Պետոյանը և այլք չեն հայհոյում, բայց նրանց ձայնը խորհրդարանում չի էլ լսվում: Լուռ գալիս են (իհարկե, եթե գալիս են), սեղմում են իրենց հանձնարարված «բաժին» կոճակը և հեռանում: Բայց նրանց կենսագրության մեջ նշվելու է, որ եղել են պատգամավորներ:

Թեև իշխանական թևի պատգամավորները բնական են համարում, որ օրենսդրական նախաձեռնությունների զգալի մասի նախաձեռնողը գործադիր մարմինն է, սակայն ընդդիմադիրները ճիշտ հակառակ կարծիքն ունեն: Ազգային ժողովի «դակող մարմին», իսկ պատգամավորներին՝ «կոճակ սեղմողներ» պիտակավորումը հենց այդ համատեքստում է:  Պատգամավորները համերաշխորեն քննարկում ու քվեարկում են կառավարության ներկայացրած օրենսդրական նախագծերը: Քանի որ շահերի բախում չկա, և ընդունվող նախագծերն էլ ինչ-որ չափով ձեռնտու են քվեարկող պատգամավորներին (հիմնականում՝ իշխանությունը ներկայացնող), դրանք ընդունվում են:

Պետական միջոցների ծախսումն ուղիղ համեմատական չէ կատարված աշխատանքին

ԱԺ նախագահ Գալուստ Սահակյանի ընտանեկան բիզնեսին «Հետքն» արդեն անդրադարձել է: Նրա կինն ու որդիները փայլուն տիրապետում են բիզնեսի կանոններին և զգալի եկամուտներ ապահովում: Բայց միևնույն է, Գալուստ Սահակյանը երազում է, որ ինքն էլ բիզնես ունենա: ԱԺ նախագահի ընտանիքը ոչ միայն հետաքրքրված է առողջապահական ոլորտով, այլև քաղաքային երթուղիների բիզնեսով:

ԱԺ փոխնախագահ, ԵԽԽՎ-ում ՀՀ ԱԺ պատվիրակության ղեկավար Հերմինե Նաղդալյանը ևս տիրապետում է բիզնես-կանոններին: Օրինակ՝ «Սիսիանի ԲՈՒԱՏ» ՍՊԸ-ն, որի 100% բաժնեմասը պատկանում է Հերմինե Նաղդալյանին, մասնակցում է կառավարության հրատապ ծրագրերին: Չնայած Հերմինե Նաղդալյանի ղեկավարած պատվիրակությունն անընդհատ ձախողումներ է գրանցում Եվրոպական խորհրդարանում, նրան վստահվում են այնպիսի կարեւոր նախագծեր, ինչպիսին է Երևան-Երասխ-Գորիս-Մեղրի-Իրանի Իսլամական հանրապետություն միջպետական նշանակության ճանապարհահատվածի «վերանորոգումը»:

ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանի դստեր «հեքիաթային հարսանիքի» մասին մամուլը մի քանի օր գրում էր: Նման հարսանիք կարող է անել միայն հարուստ մարդը:

Այս ցանկը կարելի է շարունակել: Նրանք են օգտվում պետական բարիքներից և ծախսում պետական միջոցները: Հարց կարող է առաջանալ, թե ի՞նչ կապ ունի վերը նշված պաշտոնյաների անձնական ունեցվածքը խորհրդարանի սպասարկման կամ բենզինի գումարների հետ: Գուցե արդարացի հարց է՝ իսկ ի՞նչ կապ ունեն այդ պաշտոնյաները երկրի իմիջի բարձրացման և միջազգային հարթակում երկիրը ներկայացնելու հետ: Ինչո՞ւ են հարստանում, բիզնեսը ծաղկեցնում միայն պաշտոնավարման տարիներին:

Իհարկե, բոլոր խորհրդարաններում էլ գումարներ ծախսում են: Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, Վրաստանի, Ուկրաինայի և այլ խորհրդարաններում մոմի լույսի տակ չեն աշխատում, կամ՝ ծառայողական ավտոմեքենաները վառելանյութի փոխարեն կոյուղաջուր չեն այրում: Այստեղ հարցն այն է, թե ծախսած գումարները, որն ուղիղ համեմատական է կատարված աշխատանքին, ինչպես են նպաստում, կամ նպաստո՞ւմ են առհասարակ երկրի հեղինակության բարձրացմանը, ներքին խնդիրների կարգավորմանը: Այդ ծախսերն ինչպե՞ս են կրճատում արտագաղթը, սոցիալական անհավասարությունը, գործազրկությունը: Ինչպե՞ս են մատչելի դարձնում առողջապահությունը, բարձրացնում ծառայությունների որակը:

Հայաստանի դեպքում դժվար է գտնել այդ ուղիղ համեմատականը: Հաշվետվողականության ցածր մակարդակը կամ բացակայությունը հնարավորություն է տալիս պաշտոնյաներին նորանոր բարձունքներ «գրավել» և, օրինակ, լավ աշխատելու փոխարեն վիճել, թե ով պետք է ընդգրկվի միջազգային պատվիրակությունների կազմում և պետության հաշվին մի քանի օր արտասահման մեկնի:

Քանի դեռ պետական մարմինների ծախսած միջոցները չեն արդարացվում կատարված աշխատանքների արդյունավետությամբ, հանրությունը միշտ էլ այդ միջոցների օգտագործումը համարելու է վատնում: Գումար ծախսելու շատ տեղ կա, պարզապես պետք է հասկանալ առաջնահերթությունները: Ոչինչ, որ մի քանի պատգամավոր վատ կզգա, որ իր բաժին գումարները կրճատվել են, փոխարենը իրենց լավ կզգան սովորական քաղաքացիները, երբ այդ միջոցներն ուղղվեն աշխատավարձների, թոշակների բարձրացմանը, բանակի եւ զինծառայողների պայմանների բարելավմանը:


Գլխավոր էջ



Մեկնաբանություններ (5)
1. Արամ06:40 - 13 ապրիլի, 2016
Մեր այդ 70 զինվորների արյունը հենց նրանց ձեռքեիրն է, մեկ առ մեկ… Ցանկանում եմ, որ նրանք վճարեն իրենց արած հանցանքների համար իրենց իսկ երեխաներով Ավել խոսքեր չկան
2. Նէլսոն11:40 - 13 ապրիլի, 2016
Կույր ու գուլ մարդի՛կ, առանց երազի, առանց լսելու հեքիաթն այս վսեմ, Իրար կոկորդից պատառ եք հանում և դարձնում աշխարհն՝ ահավոր ջեհնեմ: Ձեր օրենքները – լուծ ու խարազան, և անելք մի ցանց խոլական սարդի, Եվ որոնց ժահրով թունավորում եք երգը բլբուլի, անուրջը վարդի: Եղկելի՛ մարդիկ, փոշի կըդառնան ձեր վատ սրտերը, ձեր գործերը չար, Եվ ժամանակի ձեռքը անտարբեր կըսրբե-կավլե պիղծ հետքերը ձեր:
3. Տիգրան11:47 - 13 ապրիլի, 2016
Ինչո՞ւ են բանակում, առաջնագծում միայն անապահով ընտանիքների երեխաները, ինչու մի նախարարի, պատգամավորի երեխա չկա բանակում: 1.Շտապ մոլիզացիա հայտարարել ու նրանց զորակոչել, անկախ քաղաքացիությունից ու ներկայացվող թղթերից: 2.Կուլակաթափ անել մեծահարուստնեին: 3.Նախարարի-պատգամավոր-պաշտոնյաների շքեղ մեքենաները՝ վառելիքներով, նրանց աննպատակ գործուղումները՝ վերացնել: 4.Բոլոր ֆինանսական միջոցնեն ուղղել միայն բանակին: 5.Հայտարարել ռազմական վիճակ ու փորձել ամեն գնով հաշտվել թշնամու հետ:
4. Գրիգոր12:37 - 13 ապրիլի, 2016
Իսկ ինչու մենակ խորհրդարանը, բլոր պետական օղակներում նույն վիճակնա, սկսած գյուղապետարաններից մինչև կառավարություն, բոլոր տեղերում անխտիր: Բոլոր պաշտոնյաներն էլ լափում են, թող երախներին կանգնի:Լիովին համաձայն եմ վերը ասվածի հետ, մեր ընկած հերոսների արյունը էտ ստոր ու անհայրենիք կեղտերի ձեռքերինա....
5. Xunsap'ha15:05 - 13 ապրիլի, 2016
Ո՞ւմ օգտին է դատարկւում պետական պիւտճէն: Վստահաբար ոչ երկրին և ոչ ալ ժողովուրդին օգտին:
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ