Կիրակի, 23 սեպտեմբերի

Գիտությունների ակադեմիայում սկանդալ է հասունանում «Հայոց պատմության» պատճառով



Հարցազրույց Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատար, պատմական գիտությունների դոկտոր Հայկ Դեմոյանի հետ

Վերջերս հրատարակվել է ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի կողմից պատրաստված «Կոթողային խայտառակություն» գրախոսությունը՝ Հայկ Դեմոյանի խմբագրությամբ: Գրախոսությունն անդրադառնում է ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի կողմից հրատարակված «Հայոց պատմություն» բազմահատորյակի 3-րդ հատորի երկու գրքերին, որոնք հրատարակվել են 2010 և 2015 թթ.: Բազմահատորյակը ֆինանսավորվել է կրթության և գիտության նախարարության գիտության պետական կոմիտեի կողմից: Բազմահատորյակը 4 հատորից է, որոնցից յուրաքանչյուրը բաղկացած է 2 գրքից: Յուրաքանչյուր հատորի տպագրությունը, ըստ Հայկ Դեմոյանի, մոտ 20 միլիոն դրամ: Բամահատորյակի տպագրությունն սկսվել է 2010-ից: Մինչ օրս 8 գրքից հրատարակվել է 5-ը:

-Պարոն Դեմոյան, ինչո՞ւ եք խնդրին երկու տարի անց արձագանքում, եթե 3-րդ հատորը տպագրվել է 2015-ին:

-2015 թ. շատ ինտեսիվ տարի էր մեզ համար, բազմաթիվ միջոցառումներ ենք կազմակերպել, մի մասը դեռ անավարտ է: Այդ տարի Ռիգայի գետտոյի տարածքում բացեցինք մեր մշտական երկրորդ թանգարանը:

Առաջին անգամ այդ մասին ահազանգեցինք երրորդ հատորի երկրորդ գրքի լույս տեսնելուց մի քանի ամիս անց: Գիրքը տպագրվել է 2015-ին, սակայն վաճառքում հայտնվել է 2016-ի կեսերին: Այս հատորի երկու գրքերին սկսեցինք անդրադառնալ՝ այս գրախոսականը կազմելու համար՝ նախորդ տարվա սեպտեմբերից: Թեև մեր ինստիտուտը գտնվում է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի համակարգում, սակայն նման բան հանդուրժելն անհնար էր: Ցավալի փաստ է, որ ժամանակակից հայ հասարակագիտական միտքը համարյա չի հանդուրժում գրախոսություն երևույթը, երբ այն գիտական գործունեության թիվ մեկ ցուցիչն է աշխարհում: Իսկ մեր իրականության մեջ այն դիտվում է որպես վիրավորանք: Երբ նույնիսկ ատենախոսությունների պաշտպանությունների ժամանակ հարց ես տալիս, և ատենախոսը չի կարողանում պատասխանել, դա դիտվում է իբրև կանխակալություն ու չարակամություն: Ցավալի է, բայց այստեղ խոսքը ոչ թե անձնավորվածության, այլ մեր անկախ հանրապետության այս փուլում գաղափարախոսական և կուսակցական գաղափարներից զերծ համապարփակ ազգային պատմություն ներկայացնելու կարևոր ռազմավարական նախագծի մասին է:

Հատորի նույնիսկ վերնագիրն է սխալ՝ «Հայոց պատմության» փոխարեն (մենք միշտ սովոր ենք «հայոցին») այս հատորները պետք է ներկայացնեին Հայաստանի, մեր ժողովրդի, ազգային պետականության պատմությունը: Պետությունից լուրջ միջոցներ ստանալով՝ նախ գիտական լայն քննարկում պետք է իրականացվեր, ինչը չի արվել, վերնագրերն ու հեղինակներին նայելիս տեսնում ենք, որ այստեղ աշխատում է «յուրային-ոչ յուրային» արատավոր համակարգը: Այս երևույթը վաղուց իր հաստատ տեղն է գտել մեր գիտական ու կրթական համակարգում, այդ թվում՝ նաև Գիտությունների ազգային ակադեմիայում:

-Նախքան գրքի հրատարակումը դիմե՞լ եք Պատմության ինստիտուտին, փորձե՞լ եք ծանոթանալ նյութին:

-2012-ին համառորեն պնդում էի, որ տրամադրեին տպագրվելիք նյութերը (3-րդ հատորի երկրորդ գիրքը 2015-ին է լույս տեսել, իսկ առաջինը՝ 2010-ին: Ի դեպ, առաջին հատորի ոչ մի գիրք տակավին չի հրատարակվել), որպեսզի ՀՑԹԻ գիտխորհուրդը ծանոթանար, թե ինչպես է ներկայացվելու Մեծ եղեռնի պատմությունը, որովհետև եթե թանգարանին չէին տրամադրել, գտնելով, որ ավելի լավ կգրեն, գոնե կարդայինք, որ սխալներ չսպրդեին: Սա գիտական, ակադեմիական մոտեցում է, անվանենք այն նաև սրտացավություն: Երրորդ փուլից հետո մի կերպ ստացանք այդ գլխի ձեռագիրը: Հայոց ցեղասպանության պատմության ձեռագիր տարբերակին ծանոթանալուց հետո մատնանշեցինք 12 վտանգավոր կետեր, որոնք առաջարկեցինք խմբագրակազմին վերանայել հատորը տպագրելուց առաջ:

-Առաջարկություններն ընդունվեցի՞ն:

-Իրենք ասում են, որ ընդունել են, բայց ձեռագիրն ինչ տեսքով կար, այդպես էլ հրատարակել են:

-Ինչո՞ւ չեն արել՝ ըստ Ձեզ:

-Մարդիկ թանգարանի որևէ աշխատանքի հղում չեն տվել, որպեսզի մենք չհիշատակվենք ակադեմիական բազմահատորյակի մեջ: Թանգարանի 200 տպագիր աշխատանքներից համարյա ոչ մի հղում չկա: Իսկ ի՞նչ է սա: Եթե ոչ ներքին ժխտողականությանը նման երևույթ, ապա կարելի է անվանել ուղղակի գավառամտություն:

-Կարծում եք՝ խնդիրն անձնավորվա՞ծ է:

-Այո, որովհետև նրանք չեն ցանկանում, որ թանգարանը որևէ կերպ հիշատակվի: Թանգարանն այսօր միջազգային բարձր հեղինակություն ունեցող հաստատություն է՝ իր կատարած առաքելությամբ, հրատարակություններով, կայքէջով և գիտական անձնակազմով: Ամբողջ աշխարհը մեզ գիտի, մենք ինքնահաստատվելու խնդիր չունենք, ինչը չես ասի հենց նույն Պատմության ինստիտուտի մասին, որտեղ վերջին տասնհինգ տարիները ավելի շատ նման են հարկադիր պարապուրդի՝ հենց միջազգային վարկանիշ ու որակ ունեցող հրատարակություններ չապահովելու տեսանկյունից եթե դիտարկենք: ՀՑԹԻ-ԳԱԱ նախագահություն հակամարտության ակունքները գալիս են Ծիծեռնակաբերդի զբոսայգու հարցում ունեցած իմ սկզբունքային դիրքորոշումից: Ինչպես գիտեք, շուրջ 100 հեկտար կազմող այս կարևոր կանաչ գոտին կցված է ՀՑԹԻ-ին, և մենք խորապես գիտակցում ենք այդ տարածքների կարևորությունը մայրաքաղաքի էկոլոգիական անվտանգության տեսանկյունից: Ակադեմիայի նախագահությունը համառորեն պնդում էր, որպեսզի ես ստորագրեի զբոսայգու տարածքն օտարելու որոշման տակ: Մինչ այդ տեղեկացել էինք, որ զբոսայգու տարածքները վաճառվելու էին և մայրաքաղաքը, փաստորեն, կորցնելու էր շատ կարևոր կանաչ այս գոտին: Իմ այս մերժումը չներվեց, և այդ անհնազանդության համար նույնիսկ փորձեցին իմ դոկտորական ատենախոսությունը տապալել, ու այդպիսի «պատվավոր» առաքելությունը վստահվեց Պատմության ինստիտուտի տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանին:

-Դա ուղղված է Ձե՞ր, թե՞ թանգարանի դեմ:

-Իմ և թանգարանի դեմ: Անառողջ պայքարը կար Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին, բոլորն ուզում էին երևալ, և չգիտես ինչու, կարծում էին, որ թանգարանը խանգարում է իրենց: Եվ սա այն դեպքում, երբ թանգարանը կոչվում է Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ և զբաղվում է իր անմիջական աշխատանքով, գրահրատարակչությամբ, լուսանկարներ տրամադրելով, հիմնական ցուցադրություններով՝ 40 երկրներում ցուցադրություններ ներկայացրեցինք: Մի խոսքով՝ արվեց առավելագույնը, ահռելի ծավալի աշխատանք, որին մենք նախապատրաստվել էին տարիներ շարունակ: Բայց արի ու տես, որ ինչ-ինչ խմբակներ ու խմբակցություններ գտան, որ մենք խանգարում ու խոչընդոտում ենք իրենց համեստ արդյունքը հանրությանը ներկայացնելուն:

-Ինչո՞վ եք խանգարում:

-Հետաքրքիր մի բան ասեմ. 2006-ին շատ համոզեցին ստանձնել տնօրենի պաշտոնը: Երկու անգամ հրաժարվեցի: Պատճառները պարզ էին ինձ համար. նախ մասնագիտացել էի Ղարաբաղյան հակամարտության ուսումնասիրության մեջ, երկրորդ՝ շատ երիտասարդ էի և վարչական աշխատանքի փորձառություն չունեի, երրորդ՝ գիտեի, որ բախվելու եմ նախկին տնօրինության թողած ժառանգության հետ: Սակայն երբ նույն գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս-քարտուղարն ասաց, խնդրում եմ՝ չհրաժարվես, որովհետև խայտառակ ենք լինում, որպես հայ՝ հասկացա, որ անելիք և առաքելություն ունեմ կատարելու: Իհարկե, մինչև վերջ կպնդեի իմ մերժումը, եթե պատկերացում չունենայի, թե ինչ կարելի էր փոխել: Թանգարան հաճախ էի գալիս օտարազգի հյուրերի հետ, որպես պատմաբան՝ տեսնում էի, որ պատմությունը չի կարելի ներկայացնել նման կերպով: Տնօրեն նշանակվելուց բառացիորեն երկու տարի անց նույն անձը ակադեմիայում ինձ հանդիմանում է՝ ասելով, որ շատ ակտիվ եմ աշխատում, անընդhատ ես եմ երևում, ասաց՝ «մի քիչ թուլացրու ակտիվությունդ, որպեսզի մյուս տնօրենները նույնպես երևան»: Սովետական շրջանից մնացած այս մտայնությունը, ցավոք, մինչ օրս տիրապետում է այնտեղ: Չի ներվում կտրուկ վերելքը, առանց արտոնության հաջողությունների արձանագրումը և այլն: Ընդհանուր մոտեցումը սա է, որի արդյունքում էլ ստեղծվում են այսպիսի խայտառակ աշխատանքներ, և քանի որ դրանց հեղինակները վերոնշյալ յուրայինների թվին են պատկանում, ապա պատասխանատվության ենթարկելու փոխարեն կփորձեն կոծկել արատներն ու բացերը և նույնիսկ կարդարացնեն: Հիմա ԳԱԱ նախագահությունը այդ ուղղությամբ է կարծես աշխատում:

Ակադեմիայի հայագիտության ու հումանիտար գիտությունների բաժանմունքը՝ ի դեմս Պատմության ինստիտուտի, տապալել է շատ կարևոր պետական, համահայկական կարևորություն ունեցող հատորների տպագրությունը՝ և՛ տեխնիկական, և՛ մեթոդական, և՛ գաղափարական ու մյուս առումներով: Սա է մեծագույն ցավը, երբ պատմությունն ընկալվում է որպես դեպքերի և դեմքերի մի կույտ: Սա ենք ստանում, բայց իմ պատկերացմամբ սրանք բարձր ճաշակով ու հարուստ պատկերագրությամբ հատորներ պետք է լինեին, որ մեր ամբողջ հնագույն շրջանից սկսած պատմությունը տեսնեինք, այնինչ ներկայացվել է միջին մակարդակից էլ ցածր արդյունք:

-Ձեր կողմից խմբագրված գրախոսականում նշել եք, որ աղաղակող անճշտություններ կան, բազմաբնույթ թերություններ: Մի քանի օրինակ կնշե՞ք:

-Սկսեմ տեխնիկական բնույթի թերությունները մատնանշելուց: Դրանք ուղղակի համատարած են, և, միայն այս համգամանքը նկատի առնելով, ուղղակի կարելի է խոտանել երրորդ հատորի գոնե երկրորդ գիրքը: Սրբագրիչ չի աշխատել հատորը տպագրության հանձնելուց առաջ (ընդհանրապես սրբագրիչի ինստիտուտը մեզ մոտ շատ է կաղում, գրքերը տպվում են առանց սրբագրման, չեմ ուզում ասել, որ մենք անսխալական ենք, բայց մենք վճարում ենք, գալիս սրբագրում են): Դա նաև հատորների պատասխանատու-խմբագրի՝ այն է Պատմության ինստիտուտի տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանի կոպիտ սխալն է, ով զլացել է տպագրությունից առաջ ևս մեկ անգամ ստուգել հատորի ազդանշանային կամ տպագրության պատրաստ տարբերակը:

Եթե սա իսկապես Հայաստանի և հայ ժողովրդի ազգային պատմություն է, ապա պետք է ունենար փառահեղ դիզայն, որ ցանկացած հայ այդ գիրքը վերցնելիս սարսռար ու խորը ակնածանք տածելով հասկանար, որ սա հնագույն ազգերից մեկի պատմությունն է ակադեմիական տեսքով ներկայացված: Ի՞նչ ենք տեսնում. հատորներն անհնարին է կարդալ, տառաչափը փոքր է: Այսպիսի որակով ու դիզայնով գրքեր տպագրում էին 1960-70-ականներին: Հատորները պատրաստվել են մարքսիստական հնամաշ մոտեցումներով ու մեթոդներով. սկսում են խոսել, թե քանի տոննա թուջ են հալեցրել, քանի դույլ գինի են արտադրել: Բովանդակությունը հիշեցնում է բրեժնևյան ճապաղ, տաղտուկ, սովետական դասագրքերը: Եվ ամենասարսափելին այն է, որ խմբագրակազմի նույն մարդիկ, պետությունից դրամ ստանալով, դպրոցական դասագիրք են գրում: Երեխաները տանջվում են, այդքան տասնյակ անուններ ու թվականներ հիշելով, որոնց զգալի մասը դպրոցականի համար այնքան էլ կարևոր չէ մտապահել կամ հիշել...

Այս մարդկանց ընկալմամբ՝ պատմությունը մասկուլին է, այսինքն՝ տղամարդակենտրոն է, ո՞ւր է հայ կինը պատմության մեջ, օրինակ, այդ դարաշրջանում կինն ի՞նչ դեր է կատարել, ֆեմինիստական ի՞նչ շարժում է եղել: Ժամանակաշրջանի հոգեբանական ընկալումը չկա, որովհետև մարքսիզմ է, դասակարգային պայքար և այլն: Պատմությունը մարդակերպ չէ, մասնավոր պատմություններ չկան, թե մարդիկ ինչ էին ուտում, ինչպես էին ապրում, ինչով էին հիվանդանում, տարերային աղետները որքանով էին ներազդում պատմական գործընթացի վրա, չոր-ցամաք դեպքերի, դեմքերի հաջորդականություն է: Պատմությունը նորից շարվել է հին, փտած առանցքի շուրջ: Ի դեպ, օրեր առաջ Պատմության ինստիտուտի տասնվեց ակադեմիկոսներ ու գիտության դոկտորներ, պատասխանելով մեր գրախոսականին, այս դիտարկման համար մեղադրեցին ՀՑԹԻ գիտխորհրդի անդամներին՝ մեզ անվանելով «կնամեծարներ»: Եվս մեկ կարևոր ցուցիչ այնտեղ տիրող բարքերի ու մակարդակների մասին:

Որպես աղբյուրագիտություն հիմնականում օգտագործվել է 1960-70 ականների գրականություն: Պատկերացնո՞ւմ եք, թե տարբեր լեզուներով հրատարակված ինչքան գիրք կա հենց նույն Ցեղասպանության մասին, բայց իրենք գերադասել են «Ռեգնում» գործակալության երկու նյութի հղում անել:

Եթե պատմական քարտեզ ես տպում, պետք է տպես նույնությամբ՝ այլ միջամտություններ այլ գրքից այլ վերնագրով չի կարելի թույլ տալ: Ստացվել է խառնիճաղանջ քարտեզագրական սխալներով ու կրկնություններով լի պատկերագրություն:

Մի էջում մարդու ազգանունը երկու տարբեր ձևով է գրվել, կամ ո՞նց կարող է երեք ֆ-ով հայերեն բառ լինի (մի էջի վրա՝ 4 տեղում): Ռուսերեն բոլոր տեքստերը հիերոգլիֆներով են տպվել: Դա թափթփվածության ու փնթիության գլուխգործոց է, տպարան հանձնելուց հետո շարվածքը չեն նայել, մինչդեռ դա պարտադիր պայման է ցանկացած գիտական հաստատության համար:

Մեծացնելու համար սեղմեք նկարների վրա

Մեջբերում. «Նշանավոր երգահան Կոմիտասը, բռնագաղթի ժամանակ ականատես լինելով դժոխային տառապանքներին, կորցնում է բանականությունը»: Սա խայտառակություն է, կոմիտասագետներն արդեն բողոքել են սրա համար, Կոմիտասը երբևէ չի տեսել բռնագաղթի, սպանության տեսարան, աքսորից հետո վերադարձել է: Շատերը կարծում են, որ այդ տեսարանները տեսել ու գժվել է, այդ նկարը կա, չէ՞: Սրանք արխետիպային սխալ ընկալումներ են: Ի դեպ, այս տարի մամուլում հայտնվեց մի տեղեկություն, թե ինչպես է ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրենը կեղծել Կոմիտասի կենսագրականն ու շինծու մի հատորի պատրաստմանը մասնակցել:

Եղեռնի մասին գլուխը չի գրվել որևէ մեթոդաբանական հիմքով, դեպքերի ժամանակագրությունը հետուառաջ է, օրացույցը հին ու նոր տոմարով է, բաց է թողնվել Եղեռնի մասին հսկայական պատմության մի հատված՝ հումանիտար օգնությունը: Արժե, չէ՞, գրել հազարից ավելի հայ փրկած մարդկանց մասին, հիմնականում կանայք են ռիսկի դիմել՝ փրկելով հազարավոր երեխաների, կանանց:

1912-ին համայն հայությունն առաջին հոբելյաններից մեկը նշվեց՝ տպագրության 400, տառերի գյուտի՝ 1500-ամյակը: Այդ մասին ոչ մի տող չկա:

Պարզվում է՝ մեզ մոտ մարզական կյանքը սկսվել է սովետական շրջանից, երբ սովետական մարզական առաջին ակումբները ստեղծվեցին: Ինչո՞ւ չեն անդրադարձել հայկական մարզական կյանքի ակունքներին, մի պարզ պատճառով. որպեսզի հղում չտան, առանձին մենագրություն ունեմ այդ մասին: Մեկ այլ տեղ տեսնում ենք ակնհայտ գրագողության օրինակ՝ «Հայկական ազգային խորհրդանշանները», վերցրել են նյութեր, սակայն որևէ հղում չկա այդ գրքին (Հ. Դեմոյանի աշխատությունն է- հեղ.):

Առաջին համաշխարհային պատերազմին 1 տարի տևած կամավորական շարժման մասին 16 լուսանկար են տեղադրել, իսկ Մեծ եղեռնի մասին՝ ընդամենը 9 լուսանկար:

Երբ խորհրդային շրջանում տպագրված 8-հատորյակի մեջ Լոբանով-Ռոստովսկու հայտնի արտահայտությունը կար՝ «Հայաստանը մեզ պետք է առանց հայերի», այս հատորից հանել են այդ տողը: Ժամանակակից երանգներ եմ նկատում, սրանք արհեստական ներխուժումներ են պատմագիտության մեջ: Երևի 80-ն անց մեկը պնդել է, որ հիմա ճիշտ է վերադառնանք այն ֆրազներին, որ 60-70 ականներին օգտագործում էինք: Իմ պատկերացմամբ՝ դա կեղծարարություն է, սելեկտիվ մոտեցում աղբյուրներին: Պատմություն գրելը դարձել է սպիտակ թուղթն ինչ-որ տեքստերով լցնելու կարողություն: Այսինքն՝ ինչ էլ գրենք, մեկ է՝ որպես պատմություն է ընկալվելու: Այնինչ այսպիսի մակարդակի հրատարակության մեջ ամեն մի նախադասությունը պետք է ստուգված ու հավասարակշռված լիներ:

-Ձեր գրախոսականը քննարկվելո՞ւ է ակադեմիայում:           

-Մարտի 16-ին քննարկում է նշանակվել: Նախ ստեղծվել է հանձնաժողով, որն իր կարծիքը պետք է ներկայացնի գիտության պետական կոմիտեին (վերջինս առաջարկել էր ստեղծել հանձնաժողով, որովհետև իրենք են ֆինանսավորել հատորները): Հանձնաժողովի համակարգողը Ռուբեն Սաֆրաստյանն է: Առաջին ժողովը եղել է, մեզնից ներկա էր ՀՑԹԻ գիտական գծով փոխտնօրեն Սուրեն Մանուկյանը: Փորձեր են կատարել երկրորդական հարցերին ուշադրություն դարձնել՝ ասելով, թե գրախոսականի մեջ վիրավորական բաներ կան, այսինքն՝ բուն նյութից շեղելու փորձեր են եղել: Առաջին նիստից հետո առանձնապես ոգևորված չենք: Առաջին հերթին պահանջելու ենք գնահատական տալ: Պատմության ինստիտուտի տնօրենն աջուձախ այս հատորները որպես նվերներ է տալիս: Ի՞նչ է, պիտի հանդուրժե՞նք, որ ապագա սերունդներին այս խեղկատակությամբ պատմություն սովորեն: Ֆինանսական վնասից բացի՝ հեղինակները պետք է պատասխանատվություն կրեն մեր ազգային պատմությունն ու հիշողությունն այս կերպ վարկաբեկելու համար:

Մեծացնելու համար սեղմեք նկարի վրա

Ամսի 16-ին տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանը զեկույցով պետք է հանդես գա: Ցնցող երկխոսություն տեղի ունեցավ բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար Յուրի Սուվարյանի հետ, ասում եմ՝ քանի որ գրախոսականի խմբագիրն եմ, իրավունք ունեմ հարակից զեկույց ունենալու: Սուվարյանը պատասխանում է, որ կոնֆլիկտային իրավիճակ, տհաճ մթնոլորտ կստեղծվի, ասում եմ՝ գիտության մեջ չկա այդպիսի բան, գիտական ճշմարտությունը ծնվում է բանավեճից, միևնույն է՝ փորձում են համոզել, որպեսզի միակողմանի արդարացման ելույթ ապահովվի: Սա այն դեպքն է, որ մենք շարունակաբար ու հետևողական կերպով ուշադրության կենտրոնում ենք պահելու բոլոր զարգացումներն ու գնահատականները: Հարցի գինը և դրա հետևանքները, կարելի է ասել, բախտորոշ են, ինչ-որ տեղ՝ նաև ճակատագրական:

-Եվ հանդես գալո՞ւ եք:

-Գնալու եմ և հանդես եմ գալու: Ոչ ոք չի կարող զրկել ինձ ձայնից:

-Նամակ եք գրել Սերժ Սարգսյանին, Կարեն Կարապետյանին, Լևոն Մկրտչյանին, Ռադիկ Մարտիրոսյանին: Որևէ մեկից պատասխան ստացե՞լ եք:

-Այս պահին որևէ մեկից պատասխան չենք ստացել, միայն գիտկոմի կողմից արձագանք կա՝ ակադեմիայում ստեղծել հանձնաժողով և քննարկել հարցը:

Կարծում եմ՝ սա երկրորդական, երրորդական հարց չէ: Սա համարում եմ թիվ մեկ հիմնախնդիր, եթե մենք մեր պատմությունն այսպես ենք ներկայացնում, ներկան ինչքան հնարավոր է կեղծում ենք, ապա տեղ չենք թողնում ապագայի համար: Սա արդեն մեծ վտանգ պարունակող բանաձևում է: Եթե մեր պատմությունը կեղծարարությամբ ու այլանդակությամբ ենք ներկայացնում, ուրեմն, լրջորեն վտանգելու ենք սերունդների ապագան ու անցյալի նրանց ընկալումները:

-Ի դեպ, բազմահատորյակից քանի՞ գիրք է տպագրվել:

-Որպես միավոր տպվել է 5 գիրք, 8-ից 5-ը. առաջին հատորի 1-ին ու 2-րդ գրքերը չեն տպվել և երկրորդի 1-ին գիրքը:

-Ո՞րն է Ձեր առաջարկը Պատմության ինստիտուտին:

-Իմ առաջարկը շատ սթափ է և ակադեմիական մոտեցմանը հարիր. պատմության ցանկացած ժամանակափուլ պետք է գրվի տվյալ հաստատության կամ մասնագիտական խմբի կողմից, գոնե մեծ մասը: Մեր կազմած գրախոսությունն ունի արդեն դրական մի հետևանք: Ակադեմիայի նախագահությունը որոշել է բազմահատորյակի առաջին հատորի երկու գրքերի պատրաստումը հանձնարարել Հնագիտության ու ազգագրության ինստիտուտին, քանի որ ակնհայտ է դարձել, որ Պատմության ինստիտուտը հաստատապես այն կտապալի: 10 տարուց ավելի է, ինչ առաջին հատորը չի տպվում, քանի որ հայ ժողովրդի ազգածագման մասին Աշոտ Մելքոնյանն այլ կարծիքներ ունի, իսկ հնագետները՝ բոլորովին այլ: Սա վարչարարություն է կոչվում, այլ ոչ թե ակադեմիական մոտեցում:

Երկրորդ. երրորդ հատորի 2-րդ գիրքը պարտադիր պետք է խոտանվի և շրջանառությունից հանվի: Պետական բյուջեից գումար ստացող թանգարան-ինստիուտին հնարավորություն տալ մասնակցել գրքի հրատարակմանը: Մենք այդ աշխատանքը կիրականացնենք առանց հավելյալ վճարի՝ դիտարկելով այն որպես կարևոր առաջադրանք ու առաքելության:

Պետք է ընդարձակել հատորների հեղինակային խմբագրակազմը, և քանի որ սա համահայկական հրատարակություն է, ոչ թե Պատմության ինստիտուտինը, անհրաժեշտ է ընդգրկել նաև սփյուռքահայ մասնագետներին:

Երրորդ. մեզանում չաշխատող մի կարևոր սկզբունք կա՝ ո՞րն է պատիժը կամ պատասխանատվության կանչելը նման դեպքում: Ակադեմիան պիտի որոշի՝ ինչպե՞ս պատասխանատվության կանչել նման փնթի աշխատանք ներկայացրած անձանց, ովքեր ոչ միայն նյութական, այլև բարոյական մեծ վնաս են հասցրել: Անհրաժեշտ է սթափվել ու զգաստանալ, այլապես գիտությունը վերածելու են կատարյալ ճահճի:

-Ի՞նչ եք կարծում՝ ի՞նչ հնարավոր հայտարարի կամ համաձայնության կգաք:

-Ես պահանջող-թելադրող չեմ, որպես ակադեմիական ինստիտուտի տնօրեն և որպես գիտությունների դոկտոր՝ իմ անելիքն արել եմ, պատրաստել ենք գրախոսական՝ ի գիտություն: Նաև քաղաքական որոշում պետք է լինի, հենց այդ նպատակով է, որ նամակներ են ուղղվել հանրապետության առաջին դեմքերին ու ոլորտի պատասխանատուներին: Այստեղ սերունդների դաստիարակության հարց կա, ապագա սերնդի պատմաբանների պատրաստման ու մասնագիտացման հարց: Իրավունք չունենք նրանց հրամցնել կեղծարարություն, ընտրովի մոտեցում, հին մեթոդաբանություն, սովետական պատմագիտության ավանդույթներ իր աղբյուրագիտությամբ և մեթոդներով: Առաջ գնալու, նորը ցույց տալու փոխարեն՝ հետ ենք գնում: 


Գլխավոր էջ



Մեկնաբանություններ (53)
1. Ruben Malayan21:31 - 11 մարտի, 2017
Շատ կարևոր է բացահայտ խոսել այս ամենի մասին, մեծ հարգանք և պատիվ Դեմոյանին այս համարձակ և սկզբունքային մոտեցման համար, իսկապես պետք է վեռջ տալ պրիմիտիվ և անգրագետ մտածելակերպին և դա կարելի է անել միայն ու միայն ճշմարտության երեսին նայելով: Կեծծեք, պ. Դեմոյան:
2. Հով22:02 - 11 մարտի, 2017
Երեւում է այստեղ էլ են անհամ բաներ կատարվում: Միթե մաքուր բան չի մնալու ես երկրում?
3. Манук23:47 - 11 մարտի, 2017
Арянини живущие по всему миру в особенност жители в Армении -армяни' историю Армении не кто не может с бухты и барахты писать и тем более печатоть.Это все не без ноказоно. Это хуже чем война если научно не потаерждено.Что хочу сказать, всех наказу да всех если историю напищите не компитентно ,ну без грамотно. или от того что, вы не уполномочены писать про историк Армении!!!!.
4. Մուշեղ01:20 - 12 մարտի, 2017
Գրախոսականը հասանելի՞ է համացանցում։
5. Մանե Հակոբյան11:29 - 12 մարտի, 2017
Իմ խորին հարգանքը ՀՑԹԻ տնօրեն Հայկ Դեմոյանին, ով պայքարում է ՀՀԳԱԱ-ում, ԳՊԿ-ում տիրող անմաքուր, ոչ գիտական մթնոլորտը մաքրելու, այն որակապես փոելու համար: Մենք վաղուց գիտության ոլորտ չունենք, ունենք դրա իմիտացիան, ինչով հեռու չես գնա: ՍՍՀՄ գիտակրթական համակարգն նույն արատավոր բարքերն ուներ: Ուղղակի, այն ժամանակ կային մեծ գիտնական-անհատներ` Համբարձումյան, Ալիանյան, Մերգելյան, Ղարիբյան.... և այլն, ովքեր գիտությունով էին զբաղված և ում համար գիտական ճշմարտությունը վեր էր ամեն ինչից: Անկաոությունից հետո ՀՀ գիտության ոլորտը փլուզեցին առաջինը, ազատվելով նա`ԳԱԱ նաագահ Համբարձումյանից, նրան ձոարինելով Ֆ. Սարգսյանով, ով որևէ կապ չուներ գիտության հետ ևհամապատասան կառույցի ներկայացուցիչ էր: Հուսով եմ Հայկ Դեմոյանի կարգի մասնագետները կկարողանան մաքրել համակարգը:
6. Զորիկ Սահակյան12:07 - 12 մարտի, 2017
Միանշանակ համամիտ եմ պարոն Դեմոյանի հետ, առավել ևս երբ խոսքը վերաբերվում է Հայոց պատմությանը: Հակառակ դեպքում կստացվի, որ մենք ջուր ենք լցնում մեր թշնամու ջրաղացին, իսկ դա պատերազմի պես կործանարար է: Հատկապես այդ հարցում մենք սխալվելու իրավունք չունենք: Ես իմ զորակցությունն եմ հայտնում պրոֆեսոր Հայկ Դեմոյանին այս շատ կարևոր հարցը բարձրաձայնելու և նրա լուծմանը հետամուտ լինելու համար:
7. Հերմինե Հակոբյան15:05 - 12 մարտի, 2017
Այստեղ կարող եք ծանոթանալ կամ ներբեռնել գրախոսականի ամբողջական տարբերակը՝ http://genocide-museum.am/arm/publications.php
8. Վահե Սարգսյան16:15 - 12 մարտի, 2017
Հարգելիներս, ցանկանում եմ հիասթափեցնել բոլորիդ, որ ԳԱԱ-ում արշալույսները խաղաղ են, և այնտեղ ոչ մի սկանդալ էլ չի հասունանում: Այդ սկանդալի պատրանքն ստեղծում է Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի միակ դոկտոր Դեմոյանը, որպեսզի այս օրերին նորից վերընտրվի այդ հաստատության տնօրենի պաշտոնում: Ինչու՞ է նա այսպիսի պատրանքներ ստեղծում, քանի որ խոսակցություններ կան այն մասին, որ կարող է նրա տեղը զբաղեցնել հայտնի պատմաբան Ջոն Կիրակոսյանի որդին՝ դեսպան Արման Կիրակոսյանը: Ահա այս պահին վերարթնացրած սույն ղալմաղալի հիմքն ու էությունը: Ինչ վերաբերում է այս մեղադրանքներին՝ ապա դրանց հիմնավոր ու ջախջախիչ պատասխանը տվել են "Հայոց պատմության" հեղինակները: Ի դեպ, ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի կայքում հրապարակված այդ պատասխանը մեկ ավելորդ անգամ ևս մղեց հանրությանը՝ անպայման ձեռք բերելու և ընթերցելու այդ, հիրավի, եզակի հատորները: Հ.Գ. Դեմոյանի մեղադրանքների պատասխանի տակ ստորագրել են մեր հանրապետության վաստակաշատ գիտանականներից թվով 2 ակադեմիկոսներ, 3 ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ, 6 պատմագիտության դոկտորներ, 4 թեկնածուներ և մեկ դասախոս՝ բոլորի կողմից գնահատված քարտեզագիր Գեղամ Բադալյանը: Այս մարդիկ "Հայոց պատմության" հեղինակային խմբի ներկայացուցիչներն են: Հիմա. պարոն Դեմոյանը կարո՞ղ է արդյոք, սկանդալների միջով դոկտոր դարձած սեփական ազգանունից բացի տալ իր գիտխորհրդի (որի անունից հրապարակել է իր մեղադրանքները) ևս մեկ-երկու ծանրակշիռ գիտնականի ազգանուն: Սա՝ իմիջայլոց...
9. Վահե Սարգսյան17:13 - 12 մարտի, 2017
Այստեղ սեղմելով կարող եք ծանոթանալ Դեմոյանի մեղադրանքների պատասխանին. http://www.academhistory.am/images/Norutyunner/Patm_inst_patasxany_H.Demoyani_grakhosutyany.pdf Դեմոյանի՝ խիստ վտանգավոր այս քայլին ի պատասխան՝ հայ մտավորականները, տալով կետառկետ հիմնավոր բացատրություններ, մասնավորապես ավելացնում են. "Վայել չէ հայ մարդուն նման անձնական դրդապատճառով մեր հայաշխարհի մի կտոր Ջավախքը միտումնավոր հակադրել քաղաքամայր Երևանին և հատորը համարել «ջավախքակենտրոն մի պատմության շարադրանք» (էջ 46)։ Նման արարքով, իրականում, Դեմոյանը ոչ թե մատնացույց է արել իր «երևանակենտրոն» կեցվածքը, այլ հերթական անգամ բացահայտել է սեփական ապազգային ու եսակենտրոն նկարագիրը": Նվիրյալ պատմաբան, ակադեմիկոս Աշոտ Մելքոնյանի դեմ իրականացված Դեմոյանի հերթական քայլը ուղղված է որքան իրեն՝ Մելքոնյանին, նույնքան և յուրաքանչյուր ջավախքցու՝ նսեմացնելով վաստակաշատ գիտանականի կողմից մեր հայրենի Ջավախքին մատուցած անուրանալի ծառայությունները: Այդ որակումը մեծագույն վիրավորանք է առանց այն էլ ոտնահարված արդարության պայմաններում ապրող յուրաքանչյուր ջավախահայի համար...
10. Վարդան 17:19 - 12 մարտի, 2017
Դե նորմալ ա: Էսօրվա դրությամբ ակադեմիան լրիվ փցացելա, էտ էն ակադեմիան չի որ Համբարձումյանի վախտ էր: Բայց Դեմոյանը շուտվանից էր ասում էր, որ գրախոսություն ա պատրաստում, վերչը արեց: Բայց որ, կարդում ես հասկանում ես որ ճիշտ բաներ ա ասում: Ես մեր պատմությունը լավ գիտեմ ու տենում եմ որ մարդը խելոք բաներ ա գրել:
11. Տաթևիկ19:56 - 12 մարտի, 2017
Երկար սպասված Վահե Սարգյանը կրկին հայտնվեց, փրկելու համար իր համաերկրացի ակադեմիկոսի պատիվն ու արժանապատվությունը: Վահե, գոնե հիշում ես ինչ համար Դեմոյանը 2007 թ. քեզ մեկ ամիս աշխատելուց հետո դուրս հրավիրեց թանգարանից? Այո, ճիշտ ես, կուսակցական քարոզչության համար: Հայոց ցեղասպանության թանգարանում աշխատում են անկուսակցական երևանցիներ, գյումրեցիներ, ջավախքցիներ, արցախցիներ, հալեպցիներ, ապարանցիներ, էջմիածինցիներ, սյունեցիներ… Բոլորը իրենց առաջին հերթին զգում են որպես ՀԱՅԵՐ, կարևոր աշխատանք տանող հայեր: Իսկ դու և քո նմանները առնվազն գոնե երկու անգամ Դեմոյանին հանրային հայտարարությամբ մեղադրում ես “գեղեցիկ աղջիկներով իրեն շրջապատելու” մեջ: Թանգարանի բոլոր աղջիկների անունից քեզ խորհուրդ եմ տալիս ուրիշների պատիվը փրկելու անփառունակ ճիգերի փոխարեն, ծածկեք ու կոծկեք ձեր հոգեկան բարդույթներն ու թերությունները…
12. Հակոբ20:09 - 12 մարտի, 2017
Վահե Սարգսյան իսկ այս պատմության հետ կապված ինչ կասես? Էլի կփորձես արդարացնել Աշոտ Մելքոնյանին? "Կոմիտասի մասին կեղծ տեղեկություններ տարածելու հարցում մեղադրում են Աշոտ Մելքոնյանին, Ամատունի Վիրաբյանին" Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2017/01/11/844605/
13. Վահե Սարգսյան21:14 - 12 մարտի, 2017
Տաթևիկ ջան միակ դոկտոր Դեմոյանին պաշտպանելու համար հրապարակավ մի ստի և հոգուդ մեղք արա, դա աղջկան վայել չէ` անկախ ամեն ինչից. 2007 թ., ուղիղ երկու ամիս աշխատելուց հետո ես դուրս եմ եկել թանգարան-ինստիտուտից իմ սեփական դիմումի համաձան և այն բանի համար, որ չեմ կարողացել հասցնել գալ հիմնարկ, քանի որ մարտի 1ին ընտրվել էի ՀՅԴ Նիկոլ Աղբալյան ու/մ-ն ատենապետ /դուրս եմ եկել ապրիլի 1-ին/. Ինչ դուրս հրավիրելու մասին է խոսքը, երբ դիմումս գրելուց հետո տեսա աշխատակիցների սենյակում Դեմոյանին, հայտնեցի, որ տեխնիկապես չեմ հասցնում գալ հիմնարկ, նա էլ իր հերթին կատակով ասեց, որ էդ ինչ որոշումներ ես կայացրել, դե, չկորես, արի գնա, լիքը գործ ունենք Վահե.... Ինչ կուսակցական քարոզչություն ? , ինչ դրա համար դուրս հրավիրել ? Դեմոյանից լրիվդ վարակվել եք պրոֆեսիոնալ ստախոսությամբ ու զրպարտությամբ.... Ինչ վերաբերում է սիրուն աղջիկներիդ. ես էլի կրկնեմ` խորին հարգանք ունեմ ձեր նկատմամբ, բայց դուք չէ, որ, տուրք տալով Դեմոյանի ավանտյուրային, պիտի քննադատեք Մելքոնյանին. կրկնում եմ` դուք դեռ հասուն չեք այդ հարցում. դուք գնացեք սուրճ խմեք, գեղեցիկ ժպտացեք, Դեմոյանի արձանիկը դրեք պաշտեք, տորթ կերեք, իսկ միակ դոկտոր Դեմոյանն էլ թող հրճվի իր գեղեկադեմք գիտխորհրդով... Իսկ պարոն Մելքոնյանը պաշտպանության կարիք չունի, ես միջամտում եմ հանուն ճշմարտության և ընդդեմ Դեմոյանի խեղկատակությունների.
14. Վահե Սարգսյան21:33 - 12 մարտի, 2017
Հակոբ, ես ունեմ Ուսուբ Բեկի մասին այդ գիրքը, ինձ նվիրել է իմ լավ բարեկամ, գրքի հրատարակիչ, "Հայաստան" հրատարակչության տնօրեն Վահագն Սարգսյանը: Գիրքը խմբագրել է պատմության ինստիտուտի փոխտնօրեն Կարեն Խաչատրյանը: Հիմա դուք ինձ ասեք՝ ի՞նչ կապ ունի այստեղ Մելքոնյանը: Մեղավոր է նրանում, որ եկել գրքի շնորհանդեսին ելու՞յթ է ունեցել: Ես այդ մասին կհարցնեմ առաջիկայում Մելքոնյանին կամ Վիրաբյանին, բայց՝ հավատացած եմ, որ իրենք եկել և գնահատել են ազգությամբ եզդի հասարակական գործչին, կարևորել են նրա ունեցած տեղը և դերը: Կամ, եթե անգամ ճշմարիտ լինի, որ Կոմիտասը ուսումնասիրել է քրդական կամ եզդիական երաժշտությունը, ի՞նչ նսեմացուցիչ բան կա դրանում, դա փոքրացնու՞մ է Կոմիտասին, թե մեծացնում նրա հանճարը և խոսում նրա բազմակողմանի գիտելիքների մասին... Ես այս աղաղակի տրամաբանությունը չեմ հասկանում: Լավ՝ ժխտեք, որ Կոմիտասն այդպիսի բան չի արել, ով բան ասեց, Մելքոնյանը գնդակահարե՞ց ձեզ, բայց նաև մահու չափ ծանր մի տարեք, որ կարող է պատահել՝ Կոմիտասն զբաղվել է քրդական երաժշտությամբ... Մութ սենյակում կատու եք որոնում, հարգելիներս:
15. Արա Կիրակոսյան22:10 - 12 մարտի, 2017
Նախ ցանկանում եմ նշել, որ չեմ ճանաչում, ոչ Դեմոյանին, ոչ էլ Մելքոնյանին: Ծանոթանալով երկու տեսակետներին կուզենայի շեշտել, որ երկուստեք կիրառվել են ոչ կոռեկտ մոտեցումներ, սակայն ինձ համար ուղղակի անընդունելի է ԳԱԱ պատասխանը, որի տակ ստորագկել են ակադեմիկոսները, թղթակից անդամները, դոկտորները և այլն... Պարոնայք, ուղղակի խայտառակություն են ձեր բոլոր հակափաստարկները, լրիվ կոմունիստական ոճով գրված: Զարմանալի է, որ նման "կարկառուն պատմաբաններն են", այսօր Հայոց Պատմություն գրում, ներողոթյուն` շինում: Պատկերացնում էք քննադատությունն էլ պարզվում է՝ արգելված է : Դե համաշխարային դեմքեր են, իրենց գյուղի մակարդակին հարիր ակադեմիկոսներ... խոսքերն ավելորդ են: Իմիջայլոց անհասկանալի է ինչպես կարող է հանձնաժողովի նախագահ լինել մեկը, որն այդ գրքի համահեղինակներից է...
16. Վարդան22:49 - 12 մարտի, 2017
ժողովուրդ վերջն եք: Մեկը Դեմոյանին ա պաշպանում, որովհետև իրա մոտ ա աշխատում, էն մեկը Մելքոնյանի համար ա տասովկա տենում որովհետե Դեմոյանի մոտից գորցից հելել ա աբիժնիկ ա մնացել, մուռն ա ուզում հանի: Թաաաաաարգեեեեեեք էլիիիիիիի: Ինչի հետեվից եք ընգե գնացեք սառը ջուր խմեք, դինջացեք , էս ուր ենք հասել.........
17. Վարդան23:31 - 12 մարտի, 2017
Ես չկաաաաամ....... կիսատ էի կարդացե էս ինչ հավես կուպե եմ ընգե: Վահե ջան ախպեեերս էս աղջկեքի հետ խի չես կարում լեզու քտնես, մոտիկ մարդ չկա տանի աչկերտ բացի այ ախպեր հո մենակ գրել կարդալով չի ))))))))))
18. Վահե 23:59 - 12 մարտի, 2017
Վարդան, քո ոճից պարզորոշ է` դու հաստատ ողջ կյանքդ վայելել ես ռաբիս երաժշտություն և այժմ էլ, քո բառով ասած, "տասովկա" ես անում ՀՀԿ-ի կամ ՀՎԿ-ի` քո թաղի ռեյտինգային թեկնածուի օգտին ))) Ամեն դեպքում` ի գիտություն քեզ` պարզաբանեմ, որ ես հիմնարկից դուրս գալուց հետո Դեմոյանի հետ ունեցել եմ շատ հրաշալի հարաբերություն (անգամ 2009 թ. թանգարան-ինստիտուտին նվեր ենք տարել մեր " Միտք" վ/կ-ի հրատարակած գրքերը )` մինչև այն պահը, երբ Դեմոյանը որոշեց իր գոյության իմաստը համարել Մելքոնյանի դեմ պայքարելը... Ցավոք, նա այդ անիմաստ ու խայտառակ գործն իրականցնում է` վատնելով թանգարան - ինստիտուտի սուղ ռեսուրսները. օրինակ, 2014 թ., փոխանակ զբաղվելու Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցի աշխատանքներով, նստել ու բառ առ բառ քրքրել է Մելքոնյանի ստվարածավալ դոկտորականը, գրել մի խայտառակ կարծիք, ստացել ջախջախիչ պատասխան. ինչ ասենք` տեսակ է....
19. swusanna00:00 - 13 մարտի, 2017
պարզվում է․․ճգնաժամը չարորակ ուռուցքի պես տարածված է նաև այս մակարդակներում․․․ողբամ զ՛քեզ հայ ժողովուրդ․․․․․․․․․․․․․․
20. Արմինե00:01 - 13 մարտի, 2017
Նախ գրախոսությունը պետք է գրախոսություն լինի, որպեսզի ընդունվի գիտական շրջանակների կողմից: Մինչդեռ Հ. Դեմոյանի այսպես կոչված գրախոսությունը չի համապատասխանում գրախոսությունների պահանջներին: Գիտական բանավեճ տանում են ոչ թե գրքի տեխնիկական վրիպակների շուրջ, այլ բովանդակային մասի: Իսկ ինչ վերաբերում է կեղծարարությանը, ապա գրախոսությունը բովանդակային առումով ամբողջովին զրպարտանք է, կեղծիք և պատմական դեպքերին անիրազեկության արդյունք: Պատմության ինստիտուտը սպառիչ պատասխան է տվել գրախոսության կեղծ մեղադրանքներին: Գիտական բանավեճ եք ուզում, խնդրեմ կարդացեք պատմության ինստիտուտի պատասխանը հետևյալ հղումով՝ http://academhistory.am/images/Norutyunner/Pat.-inst.-patasxan.pdf
21. Վահե Սարգսյան00:45 - 13 մարտի, 2017
Ի դեպ, Տաթևիկի ինքնավստահ հայտարարությանն ի պատասխան` նշեմ. աղջիկս, ձեր մոտ այնքան էլ ամեն ինչ անկուսակցական չէ, ես առնվազն գիտեմ մեկ կուսակցական գյումրեցի, դա դեմոյանական այս խայտառակությունների մեջ քիչ դերակատարում չունեցած փոխտնօրեն Սուրեն Մանուկյանն է, ով հանդիսանում է իշխող ՀՀԿ - ի անդամ.
22. Վարդան01:06 - 13 մարտի, 2017
Չէ դու իրոք վերջն ես ապար ջան... էսօր ահագին խնդացի... ինձ ոչ դու ոչ քո նախկին ու ներկա շեֆերը, ոչ իրանց համար տասովկեքդ չեն հետաքրրում: Ուզում ես ՀՅԴ-ում եղի ուզում ես ՀՀԿ-ով ու ՀՎԿով ապաստարան գտի ԲՀԿ-ում էտ էլ չի հետաքրքրում: Գրացներտ ցույց են տալիս որ հերթով սաղ տեղերով ֆռֆռում ու մարդկանց վրա շառեր ես անում: Էտ էլ հատուկ տեսակ ա, մեր երկրում դրանից շատ կա: Ուղակի գրեցի , որ գլուխտ մտնի որ ինչքան էլ աղջկեքի թեման քո համար նուռբ ու ցավոտ թեմա եղնի, իրանց հետ լեզու քտնելը դժվար եղնի, մեկա հակառակ սեռի հետ տենց չեն խոսում, այ սուտի գիտունիկ:
23. Ալինա11:28 - 13 մարտի, 2017
Վահե Սարգսյան, ոնց չես ամաչում, անամոթ տղա? Ինչու ես մարդկանց աջ ու ձախ վիրավորում? Ամոթ է, ամոթ... Հայ տղան այսպիսի խայտառակ պահվածք չպետք է իրեն թույլ տա: Մեր բոլորի կողմից շատ սիրված Դեմոյանին ու թանգարանի աշխատակազմը վարկաբեկելու պատվերդ լավ չես կատարում, խղճուկ խեղկատակ: Միթե Աշոտ Մելքոնյանի վերջին հույսը դու ես: Չես հասկանում, որ պատվիրատուիդ պարզապես ավելի անհարմար դրության մեջ ես դնում: Ամոթ քեզ:
24. Karine14:03 - 13 մարտի, 2017
Հարգելի՛ ու սիրելի՛ դոկտոր Դեմոյան, մեծ պատմաբան, պարզապես ՄԵԾ ՄԱՐԴ, հայ ազգի արժանի զավակ, ընդունեք ողջույններս և խորին հարգանքս Ձեր անձի նկատմամբ: Ես իմ ամբողջ կյանքը նվիրել եմ մատաղ սերնդի դաստիարակությանը` դասավանդելով դպրոցում, ուստի ոլորտից հեռու մարդ չեմ: Միշտ ուզել եմ հանդիպել Ձեզ հետ, ափսոս, որ անցած տարի, երբ թոռնիկներիս բերել էի Ցեղասպանության թանգարան, չստացվեց Ձեզ հետ հանդիպել, քանի որ գործուղման էիք: Իմացե՛ ք, որ Ձեզ հետ ենք, Ձեզ շատ ենք սիրում և հարգում, Ձեր հայանպաստ ու հայրենանվեր գործունեությունը, Ձեր անցած ուղին իսկական օրինակ է մեր երիտասարդ սերնդի համար: Ես միշտ ասել եմ, որ եթե յուրաքանչյուր ոլորտում Հայաստանում Ձեզ նման գոնե 3-4 ուժեղ և սկզբունքային մասնագետ լինի, մեր երկրում իսկական հրաշք տեղի կունենա: Հեռուստատեսությամբ ու համացանցով հետևում եմ Ձեր և թանգարանի գործունությանը, որի համար` ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ: Եթե թույլ կտաք, ասեմ, որ այդ տգետներին ուղղակի ուշադրություն մի՛ դարձրեք: Դուք այն մասնագետն եք, որից թուրք-ադրբեջանական մասնագետներն են սարսափում, իսկ դա արդեն բավական է: Թե քանի ակադեմիկոս, թղթակից անդամ, դոկտոր, թեկնածու, մագիստրոս, բակալավր, դպրոցական Ձեզ դեմ դուրս կգա, թող դա Ձեզ չվհատեցնի, քանի որ դա միայն խոսում է Ձեր մասնագիտական բացառիկ որակների և ուժեղ կամքի մասին: Թող այդ տիտղոսաշատ գիտնականներից (որոնց ոչ ոք չի ճանաչում) մեկն ու մեկը գոնե մի անգամ կարողանա Ձեր մեկ տոկոսի չափով օտարազգի լսարանաի առաջ ներկայացնի մեր ազգը:
25. Գայանե14:33 - 13 մարտի, 2017
Դոկտոր Հ.Դեմոյանը շատ է նեղվում, որ ակադեմիական հրատարակության ցեղասպանությանը վերաբերող հատվածը թանգարանին չի տրամադրվել, ասելով, որ «գոնե կարդայինք, որ սխալներ չսպրդեին»: Պարոն Դեմոյան ինչպես եք ձեզ իրավասու համարում սխալներ ուղղելու, եթե միջազգային հեղինակավոր «Էկոնոմիստ» հանդեսին տված հարցազրույցում ինքներդ եք հակահայկական և թուրքական ժխտողականության թեզ հնչեցնում. Մեջբերում եմ. «Քեմալ Աթաթուրքը, արդի Թուրքիայի հայրը, առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և նրանից հետո օսմանյան ուժերի զանգվածային կոտորածից փրկել է հարյուրավոր հայ կանանց և երեխաների»: http://www.economist.com/node/12304946?story_id=E1_TNPDQJQG&CFID=16174 Արդեն պատկերացնել կարելի է, թե ինչպիսի «ճշմարտություններով» հագեցած կլիներ հատորյակի ցեղասպանությանը վերաբերող բաժինը, եթե դրա պատասխանատուն դուք լինեիք:
26. Մարկ15:37 - 13 մարտի, 2017
Երկար-բարակ չեմ, գրի, «դոկտոր» Դեմոյան, մեծ պատմաբան, պարզապես «ՄԵԾ ՄԱՐԴ», հայ ազգի արժանի զավակը հային վայել միտք ու մտածելակերպ չունի, էլ չեմ խոսա իրա տղամարդ տեսակի մասին, ամոթ է, հերիք է թշնամու ջրաղացին ջուր լցնես: Խնդիր ուես տղամարդավարի խոսա ում հետ փորացավ ունես: Մի քիչ տղամարդ եղի:
27. Հայկ Դեմոյան16:07 - 13 մարտի, 2017
Հարգելի Գայանե Քանի որ Ձեր եզրակացություններն ու մտավախությունները ձևակերպել եք «Էկոնոմիստ» հանդեսին տված հարցազրույցի շուրջ, ապա շտապեմ Ձեզ հիասթափեցնել, որ «Էկոնոմիստ» հանդեսին 2008 թ. սեպտեմբերին ես հարցազրույց չեմ տվել: Եղել է մասնավոր զրույց «Էկոնոմիստ»-ի թուրք(!) լրագրող Ամբերին Զամանի հետ, որի ժամանակ խոսել եմ 1930-ական թվականներին Ստամբուլի մերձակա հայաբնակ գյուղերի հայ բնակչության դեպի Ստամբուլ բռնագաղթեցնելու օրերին Աթաթուրքի հրամանով որոշ հայերի իրենց նախնական բնակության վայրեր ուղարկելու մասին: Ի դեպ, այդ բռնագաղթեցումն արվում էր հանրապետական Թուրքիայում մնացած հայ բնակրության նկատմամբ արդյունավետ վերահսկողություն հաստատելու համար: Այս դրվագի մասին միակ փաստաթուղթը նորվեգերենով է և պահվում է ՀՑԹԻ արխիվում: Թուրք լրագրողն իր հայեցողությամբ խեղաթյուրելով իմ խոսքերը և այն տանելով 1915թ. տպագրեց այն նյութը, որի հղումը տեղադրել եք Ձեր գրառման մեջ: Ի դեպ Ձեր տեղեկությունն արդեն հնացած է, քանի որ այն մի քանի անգամ հերքվել է, իսկ բազմաթիվ լրատվամիջոցների տրամադրվել է նորվեգերեն բնօրինակի ռուսերեն ու անգլերեն թարգմանությունները: Իսկ ես ձեռնպահ կմնամ Ձեզ մեղադրելու թուրքական քարոզչությանը նպաստելու մեջ, քանզի տեղյակ չլինելը հանցագործություն չի…
28. Գեւորգ16:43 - 13 մարտի, 2017
Ժողովուրդ, լրիվ անցանք հայկակական ժանրի: Մարդը քննադատում է աշխատանքը, առարկայական թերություններ է նշում, փաստեր է բերում եւ այլն: Այստեղ ի՞նչ կարեւոր է ինքն ով է, ու՞մ է վռնդել, աղջիկները սիրուն են թե չէ՞: Թեմայի մասին խոսեք, այ հեր օրհնածներ: Մեկն ասում է ,,կնիկ էս ճաշն աղի է,, սա էլ տեղն է դնում թե, ,,քո հերն էլ քյաչալ է!,, Լավ էլի, հայ ենք իհարկե, բայց էս քան էլ հա՜յ:
29. Karine17:28 - 13 մարտի, 2017
Մարկ, Ձեր կարծիքը` համառոտ, թե երկար-բարակ, ինձ չի հետաքրքրում: Այո, նա մեծ գիտնական է ու ՄԵԾ ՄԱՐԴ, իսկական տղամարդ ու շատ գեղեցիկ տղամարդ: Նրան սիրում եմ, ինչպես սեփական որդուս: Ես պնդում եմ իմ ասածը: Իր մտածելակերպի մասին դատողություններդ քեզ պահիր, քանի որ դու այդքան մտահաս չես, որ դոկտոր Դեմոյանին քննադատես: Նա մեծագույն գիտնական է, ի դեպ Վիկտոր Համբարձումյանից հետո Ակադեմիայի համակարգում աշխատող այն քիչ մասնագետներից մեկը, ում արտասահմանում լավ են ճանաչում: Իսկ մարդկային որակների մասին, քանի որ ստիպում եք ասել, տալոջս տարեց հարևանուհին ավելի լավ կպատմեր, թե ինչպես է մի անգամ դոկտոր Դեմոյանից օգնություն խնդրել, ու նա ինչպես է օգնել տարեց կնոջը: Ասեմ նաև, որ գիտնականի ու մասնագետի որակը կեղծ տիտղոսները չեն բարձրացնում, այլ նրա կատարած աշխատանքը:
30. Գայանե22:29 - 13 մարտի, 2017
Հարգելի Պարոն Դեմոյան , կարծում եմ էկոնոմիստ թերթի թուրք լրագրող Ամբեր Զամանի հետ հարցազրույցի ընթացքում նորվեգերեն բնագրով և ՀՑԹԻ արխիվում պահվող նման փաստաթղթի գոյության ու պարունակության մասին կիսվելը ամենևին էլ ոչ նպատակահարմար էր: ինչև, դա կոչվում է դիվանագիտական նրբություն, որի չտիրապետելը , ինչպես դուք եք նշում, հանցագործություն չէ: Ուստի հիմա ամենահարմար ժամանակն է վերանայել սեփական գաղափարներն ու գործելակերպը, որի հետևանքով ցեխ է շպրտվում այնպիսի մի հաստատության վրա, որը եղել է , կա ու կլինի հայագիտական մեծ դարբնոց, որում կոփված գիտնականները եղել են, կան ու կլինեն հայապահպանման ու պատմագիտական մտքի զարգացման ջահակիրներ .
31. Հակոբ23:02 - 13 մարտի, 2017
Պատմությունը պետք է բազմակողմանի ուսումնասիրությունների արդյունքների հիմքի վրա տրվի թղթին.մեր երկրում այն վեածվել է ,,բիզնես պատմության,,...
32. Վահե 23:26 - 13 մարտի, 2017
«Ա. Մելքոնյանը,- գրում է նա,- դիմել է աղաղակող մի կեղծարարության, իր աշխատանքի մատենագիտության մեջ հիշատակելով, ոչ ավել ոչ պակաս պարսկերեն օգտագործված աղբյուր, որի մասին վկայում է արաբատառ վարժ ձեռագիր մի քանի տողը, որի լուսանկարը հավաստի լինելու համար ներկայացնում ենք ստորև: Պետք է պնդել, որպեսզի հեղինակը բացի թուրքերեն, ֆրանսերեն աղբյուրներից, պարտադիր կերպով ապացուցի նաև պարսկերենին տիրապետելու և պարսկերեն ձեռագիր կարդալու և գրելու իր կարողությունները: Հակառակ պարագայում գործ ենք ունենալու ապացուցման կարիք չունեցող բացահայտ գրագողության երևույթի հետ, որը լիուլի բավարար է պաշտպանված ատենախոսության հաստատումը չեղյալ համարելու համար»։   Երևում է, որ այս «աղաղակող կեղծարարության» հայտնաբերումն այնքան է ոգևորել մութ սենյակում չգտնվող սև կատու փնտրող գրչակին, որ անգամ հարկ չի համարել դիմելու պարսկերենին փոքրիշատե ծանոթ որևէ անձի՝ պարզելու իմ օգտագործած «աղբյուրի» վերնագիրը։ Հոգ չէ, մենք նրա համար կթարգմանենք՝ «Աշոտ Մելքոնյան, Եղեռնի քաղաքականության ձևավորման ակունքները 15-րդ դարից մինչև 1915 թ. (Էրզրումի նահանգի օրինակով)», Հայոց ցեղասպանություն (հոդվածների ժողովածու), Թեհրան, 2001, էջ 67-112, նույնը տե՛ս նաև սեղմագրում մեր հրատարակած աշխատությունների ցանկը, էջ 38)։Նյութի աղբյուրը ` http://hraparak.am/?p=43273&l=am/
33. Մարտիկ00:30 - 14 մարտի, 2017
Ամենագետ գեղեցիկ տղամարդը և Մեծագույն գիտնականը թող հանգցնի Եղեռնի հուշարձանի լույսերը, վարկաբեկի հայ գիտնականներին, հայ սպորտի ու նշանների մասին գրքեր գրի՝ ոչ մի տող չգրելով հայոց Ցեղասպանության մասին, իսկ նրա երկրպագուհիները թող շարունակեն պաշտպանել այդ Նրան՝ իրենց տալոջ տարեց հարևանուհուց լսած հեքիաթներով։ Ահա թե ովքեր են պաշտպանում Հայկ Դեմոնյանին։
34. Ալինա01:03 - 14 մարտի, 2017
Վահե, իսկ դու տեղյակ չես, որ լուրջ գիտնականը նման բան չի անում: Նախ այդ նույն հոդվածը լույս է տեսել կարծեմ 1995 թ. «Հայոց ցեղասպանություն, պատճառներ և փաստեր» ժողովածուում, ու եթե հավատանք քո խոսքերին` նաև պարսկերենով 2001 թ.: Լավ հասկացանք, մարդը նոր բան չի ունեցել կարդալու, 6-7 տարի առաջվա հոդվածն է կարդացել գիտաժողովին (!), բայց էստեղ ուրիշ հարց է առաջանում: Ինչո՞ւ է մարդը հղում տալիս նույն հոդվածին այն լեզվով, որին չի տիրապետում: Դա ընդունելի՞ է քեզ համար, այո՞: Գուցե ատենախոսության մեջ այլ լեզուներով աղբյուրների պակա՞ս էր զգացվում: Իսկ ի՞նչ է, պնդում ես, որ քո տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանը նաև ֆրանսերեն և թուրքերեն գիտի՞:
35. Vahe 08:48 - 14 մարտի, 2017
,,Դոկտորական թեզը Սադախլվա ռուսերենով,,վաստակաշատ գիտնական Ա. Մուշեղյանի բնորուշումն է, թե ով ինչ գիտի
36. Ալինա12:44 - 14 մարտի, 2017
Մարտիկ, գոնե անվանդ հավատարիմ եղիր, և մարտնչիր հանուն արդարության, ոչ թե` կեղծիքի: Գիտես, քո շարադրանքն ընդամենը նախանձի, ատելության և կեղծիքի խառնուրդ է: Հիմա փաստարկները. - Հիմա Եղեռնի հուշահամալիրը, ոնց որ դու եք անվանում, Երևանի ամենաբարեկարգ տարածքներից է, իսկ թանգարանի ոչ թե լույսերն են անջատվել, այլ վերածվել է Հայաստանում երբևէ գործած ամենաայցելվող ու բարձրակարգ թանգարանի: Այցելեք մի օր և համոզվեք, որ մեր քաղաքի այն վայրերից մեկն է, ուր ճակատդ բարձր կարող ես տանել ցանկացած օտարերկրացու ու չես ամաչի: - Գեղեցիկ, թե ինչ, դա չեմ ուզում քննարկել, հուսանք, որ դա տղամարդկային նախանձ չէ Ձեր կողմից: - Հայկ Դեմոյանը, իսկապես լուրջ և արդյունավետ աշխատող (մեղմասած) գիտնական է, իսկ Ձեր կողմից նշված «սպորտի ու նշանների»գրքերը, կարևոր ներդրում են ինչպես արևմտահայերի կյանքի մի չուսումնասիրված ասպեկտի, այնպես էլ հայ զինանշանների ու խորհրդանիշերի ուսումնասիրության բնագավառում: Այնքան վատն են այդ գրքերը, որոնց մեջ դրված լուսանկարներից մեկն էլ հայտնվել էր Ակադեմիական հատորում )))))
37. Ալինա12:47 - 14 մարտի, 2017
Մարտիկ - Բացարձակ կեղծիք է Ձեր այն միտքը, որ Հայկ Դեմոյանը Հայոց ցեղասպանության մասին չի գրում: Մեկ մեկ այցելեք թանգարանի վեբկայք, ու կտեսնեք: Ի տարբերություն Ձեզ` գրում է, այն էլ ոչ միայն հայերենով ու ոչ միայն ներքին լսարանի համար: -Երկրպագուների մասին: Այստեղ, իմ կարդացած մեկնաբանություններն անգամ ցույց են տալիս, որ մարդիկ արտահայտում են իրենց հարգանքը Դոկտոր Դեմոյանի նկատմամբ: Իսկ թե ով ում ոնց է պաշտպանում, կարդացեք վերևում Վահե Սարգսյան կոչվող խայտառակ երևույթի մեկնաբանությունները, ու կհամոզվեք, թե Աշոտ Մելքոնյանին ինչպիսի մարդիկ են պաշտպանում: -Տարեց կնոջ պատմությանը մի նախանձեք, փոխարենը երկու մարդու էլ դուք լավություն արեք: Դա ամենահեշտ բանն է: -Դեմոյանը ոչ ոքի չի վիրավորում, նա գրախոսություն է ներկայացրել, որին ի պատասխան ԱշոտՄելքոնյանը իբր թե պատասխան է գրել, որտեղ շուռ է տվել իրականությունը, կեղծ արդարացումներով և վիրավորական արտահայտություններով ու անթույլատրելի բառերով վիրավորել է ինչպես Դեմոյանին, այնպես էլ թանգարանի աշխատակիցներին: Տեսնում եք, ամեն ինչ այդքան էլ միանշանակ չէ: Ի դեպ, գլխի եմ ընկնում, թե ով ես դու:
38. Անի13:17 - 14 մարտի, 2017
Կարծում եմ Դեմոյանի այս քայլը շատ մարդկանց կցավեցնի, քանի որ նրանք սովոր չեն լսել ճշմարտությունը: Աչքկապոցի, որտեղից բխում են մյուս չարիքները: Ես հիանում եմ Դեմոյանի և աշխատանքով, և քաջությամբ:
39. Վահե Սարգսյան13:53 - 14 մարտի, 2017
Ալինա, չգիտեմ աշխատանքից ազատվելու վախից, թե հոգու աչքի բացակայությունից ելնելով դեմոյանական մաղձն այնքան շատ է ձեր ` Միակ դոկտորին պաշտպանող աղջիկներիդ մեջ, որ ավելորդ է ձեր հետ այլևս առողջ բսնավիճելը.. Ի դեպ` լավ սեզոնն է, և դուք ձեր այդ ակտիվությամբ կարող եք միանալ Հեղինե Բիշարյանին )))
40. Արա Կիրակոսյան19:21 - 14 մարտի, 2017
Մեր համալսարանում գործում է iThenticate ծրագիրը, որի միջոցով պլագիատն անմիջապես բացահայտվում է: Կոչ եմ անում Հայաստանում ներդնել նմանատիպ ծրագիր (հայերեն- ռուսերեն- անգլերեն): Համոզված եմ ակադեմիկոս-դոկտորների մեծ մասն անմիջապես կբացահայտվեն որպես անուղղելի գրագողեր:
41. Ալինա19:49 - 14 մարտի, 2017
Վահե Սարգսյան, դժվարանում եմ այն բառը գտնեմ, որն իմ դաստիարակությունը թույլ կտար քեզ ու քո տեսակին բնութագրելու համար: Բայց ուզում եմ քեզ մի լուր հայտնել, որն իսկական սառը ցնցուղ կլինի քեզ համար. ես թանգարանում, այսինքն` Հայկ Դեմոյանի ենթակայության տակ չեմ աշխատում: Գոնե տեղյակ մարդիկ գիտեն, որ դա այդպես է: Գիտեմ, որ սա քո ուղեղում չի կարող տեղավորվել, քանի որ դու մարդկանց քո արշինով ես չափում: Ավելին` Հայկ Դեմոյանն այդ ամենից բարձր է ու ի տարբերություն այլոց, չի թաքնվում իր աշխատակիցների կամ նրանց տիտղոսների թիկունքում: Այստեղ կարող ես կոլեգաներիդ հետ ձայնակցել, պատվիրատուիդ նվիրված ձոն երգել, վուլգար բառապաշարով կանանց վիրավորել, քո մակարդակի մարդկանց հետ նախընտրական գզվռտոցի մեջ մտնել, իսկ վերջում ճամարտակել առողջ բանավեճի մասին: Բայց հուսով եմ, որ հոգուդ խորքում ինքդ քեզ հետ այնքան ազնիվ կգտնվես, որ կհամաձայնես ինձ հետ: Քեզ ամենայն բարիք եմ մաղթում:
42. suren21:51 - 14 մարտի, 2017
Իսկ Դեմոյանին, ով է խնդրել դառնալ տնօրեն, կարելի է հարցնել այդ մասին? Սուրեն Մանուչարյան
43. Վահե Սարգսյան22:22 - 14 մարտի, 2017
Ալինա ջան միայն խղճահարություն առաջացավ մոտս քո նկատմամբ. Սառը ցնցուղ.... մեծ ցնցում ապրեցի ))) հարգելիս` ձեր մոտ չարությունից ծնված տառապանքն ու ալեկոծությունն այնքան խորն է, որ ձեզ թվում է իմ մոտ էլ է Միակ դոկտորի նման օրս սկսվում և ավարտվում այլոց գործերում 《ցնցող》 բաներ փնտրելով կամ իր Միակ դոկտորի դեմ պայքարի նոր մեթոդներ փնտրելով. Շաաատ մեծ կարծիք ունի իր մասին Միակ դոկտորը, և քո պես մտածելով երևի հիմա նիրվանայի մեջ է իրեն նետել... Հարգելիս` միայն այն փաստը, որ ես թաքնվելու խնդիր չունեմ և պարզճակատ ներկայանում եմ էստեղ` քեզ ավելի լայն հնարավորություն տալով ինձ վրա հարձակվելու, իսկ դու` ոչ, դա արդեն իսկ շատ բանի մասին է խոսում. Չնայած` դեռ 2014 թ. կոմունիստներին քննադատող Դեմոյանը 《Իրազեկ》ծածկանունով գրած իր մատերիալով լավագույնս վերականգնեց անանուն կերպով սրա նրա վրա նյութեր գրելու խորհրդային տխրահռչակ ավանդույթը, և դու, ով Ալինայի տակ հանդես եկող անձ, լավագույնս շարունակում ես այդ զզվելի բանը. Իսկ իմ համար ինչ տարբերություն` Միակ դոկտորի ենթակայության տակ ես, թե ազդեցության... ? հաստատ անկախ դատավոր չես, և մի ընդհանուր բան կա քո և Միակ դոկտորի մեջ. էսքան բանը ջանըմ...
44. Suren23:48 - 14 մարտի, 2017
Վահե ջան, կիսում եմ քո մտահոգությունը և քննադատությունը տխրահռչակ դոկտորի վերաբերյալ: Ասեմ որոշ բաներ, որոնցից երևի տեղյակ էլ չես, այդ «դոկտորին» ժամանակին ընտրել են տվել հենց նույն ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիայի նախագահությանը ուղղակի հրահանգելով, որ գիտության մեջ ոչինչ չասած «ֆոտոխցիկով ինֆորմատորին» դարձնեն ՀՀ ԳԱԱ Ցեղասպանության թանգարան ինստիտուտի տնօրեն: Ու ցավոք սրտի, այդ նույն ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս քարտուղարը, որը նրան այդ հարցում օգնել է, այժմ դարձել է նրա կողմից քննադատության թիրախ այն պատճառով, որ հասկացել է իր կատարած սխալի ողջ գարշելիությունը: Իսկ Հայկ Դեմոյանի, ոչ հավաստի տվյալներով հովանավորը եղել է ժամանակին սպորտի նախարար, այժմ ՀՀ Վրաստանում դեսպան Յուրի Վարդանյանը, որը որոշ տվյալների համաձայն ԱՄՆ ում գտնվում է խուզարկության մեջ: Բա ողբամս դոկտորին ու նրա լաչառաճիչ կենսագրությունը: Դե լավ կլինի, որ ՀՀ ԳԱԱ-ն ազատվի արդեն ոջ անհրաժեշտ խոտանից, նամանավանդ, ՀՀ-ում կառուցողական փոփոխությունների ֆոնի վրա:
45. Ալինա00:54 - 15 մարտի, 2017
Վահե, առաջարկում եմ խղճաս քեզ, որովհետև ցառը ցնցուղը վրադ վատ ազդեց` դատելով խրտնած արձագանքիցդ: Երիտասարդ, այնքան պարզճակատ ես, որ պարզ երևում է, որ իսկական «գեղի գաթա» ես: Հիմա մի բան ասեմ, բայց այս անգամ, միայն սառը ցնցուղ չի լինելու, այլ «տուշը» տալու է գլխիդ, հուսամ` չես ուշաթափվի: Դու գոնե գիտես, որ քո նշած «միակ դոկտորը» հրավեր է ստացել աշխարհի թիվ մեկ` Հարվարդի համալսարան գիտահետազոտական ու դասախոսական աշխատանքի: Հետաքրքիր է` տիրակալ ակադեմիկոսդ գոնե գիտի, թե որտեղ է Հարվարդը, թե կարծում է` դա կետչուպի անուն է: Ի դեպ, մի մոռացի, որ պաշտոնական նամակի տեսքով պատվիրատուիդ ատենախոսության մասին գրախոսությունը գնացել է ԲՈՀ, ԿԳՆ ու Ակադեմիայի նախագահություն: Ախ, հաա, երևի տեղյակ չես… ոչինչ դեռ շատ բան իմանալու տեղ ունես: Համեստ անձիս մասին գաղտնի ոչինչ չկա, ավելին` կիմանաս ավելի մանրամասն, երբ դիմեմ Ակադեմիայի ղեկավարություն ու հարցնեմ, թե ինչ են մտածում այս փողոցային գրագրություններիդ ու դրանց պատվիրատուի մասին:
46. Գէորգ Եազըճեան08:35 - 15 մարտի, 2017
Ոմն Ռուբէն Մալայեան գրած է՝ ԿեԾԾեք, պարոն Դեմոյեան: Մալայեանը աւելի ճիշդ պիտի ընէր եթէ գրէր՝ Կծէ՛ք, պարոն Դոմեյեա՛ն: Այդպէսճիշդ պիտի արտացոլուէր Դեմոյեանի՝ աջ ու ձախ կծելու բնաւորութիւնը:
47. Վահե Սարգսյան10:28 - 15 մարտի, 2017
Ալինա ջան հենց նոր զոռով ուշքի բերին ինձ, շատ ծանր էր տուշը )))) մի թեթև լոգանքատիպ բան էլ ես քեզ ասեմ. ես ոչ մի կապ չունեմ ակադեմիայի հետ և գրեթե չեմ էլ ունեցել. Էնպես որ մտածիր, մի հատ Միակ դոկտորի գլխավորությամբ գիտխորհրդով քննարկեք, թե ինձ ուրիշ ինչ կերպ կարող եք վատություն անել, ես կասեի` անվճար PR ))))
48. Մանե15:15 - 16 մարտի, 2017
Ինչու չեք դնում նաև իմ գրածները, սա ինչ կողմնապահություն է?
49. Հակոբ21:53 - 16 մարտի, 2017
Անկախ քննարկվող, քննադատվող ու հայհոյախոսվող գրառումներից, պարզ է մի բան. Հայոց ցեղասպանության թանգարանի կազմած գրախոսությունն իր որոշ թերություններով հանդերձ ցնցիչ ազդեցություն է թողել և, կարելի է ասել, մի կարևոր տեկտոնիկ տեղաշարժ է ազդարարել հայագիտության ոլորտում: Սա է այս գրախոսության թողած դրական արդյունքն ու հետևանքը: Հուսանք Դեմոյանն ու իր համախոհները մինչև վերջ հետամուտ կլինենք իրենց կարևոր գործում... Դա անհրաժեշտություն էբոլորիս համար, այսօր, վաղը, ընդմիշտ...
50. Աշոտ Հովսեփյան20:39 - 17 մարտի, 2017
. Ես չգիտեմ՝ ԳԱԱ-ում արշալույսները խաղաղ ե՞ն, թե՝ ոչ, այնտեղ սկանդալ հասունանում է՞, թե՝ ոչ, կամ թե՝ մեկն այդ սկանդալի պատրանք է ստեղծում: Ես ոչ ոքի չեմ մեծարում հարգելի՛ ու սիրելի՛ դոկտոր... մեծ պատմաբան, պարզապես ՄԵԾ ՄԱՐԴ և այլ հատկորոշիչներով, այլև որևէ մեկին չեմ արգահատում «դոկտոր», տխրահռչակ դոկտոր և նման այլ ձևերով: Ավելին՝ ես չեմ կարդացել ո´չ խնդրո առարկա հատորյակը, ո´չ գրախոսականը, ո´չ դրա պատասխանը, և ո՞չ էլ այստեղ առկա բոլոր մեկնաբանությունները (այնպես է թվում, թե մեկնաբանողներն այդ ամենին ծանոթ են): Ըստ իս այդ բոլորը մասնագետների գործն է և լուրջ մասնագիտական մոտեցում է պահանջում (ներառյալ՝ մեկնաբանությունները): Բայց մի հանգամանքի հետ չհամաձայնել չեմ կարող. այն, որ իրապես ջուր ենք լցնում ոսոխի ջրաղացին, կարծես թե համոզիչ է:
51. Աշոտ Հովսեփյան20:40 - 17 մարտի, 2017
(N… մեկնաբանության շարունակությունը) 2. Վերը բերված միայն մի քանի էջը վկայում են անչափ կարևոր գործի, կարելի է ասել՝ համազգային նշանակության ձեռնարկման առնչությամբ, մեղմ ասած, անփույթ ու անպատասխանատու վերաբերմունքի մասին (անկախ՝ թե ո՞վ է մեղավոր), իսկ 3-րդ լուսապատճենի (գրքի 461-րդ էջի) ներքևից 3-րդ տողում «Ադրբեջանական...» եզրույթն ինքնին սպանիչ է: Որևէ պատմաբան (անկախ գիտական աստիճանից), կամ այլ մասնագետ կարող է՞ համոզիչ (կամ գոնե՝ հոդաբաշխ) բացատրել, թե 1915թ. ի՞նչ ադրբեջանական, երբ այդ տխրահռչակ գոյացությունը և իր անվանումը, որքան գիտեմ (գուցե ճիշտ չգիտե՞մ), շրջանառության մեջ են դրվել ընդամենը 1918թ., և այդ դեպքում էլ ոսոխից ի՞նչ պահանջել... Այս մի՝ վրիպում ասե՞մ, թերացում, թե այլ բնորոշում տա՞մ, միևնույն է, ամենևին էլ մանրուք չէ, այլև լրիվ բավական է կարծիք կազմելու ջրի ու ջրաղացի՝ մեզ համար ոչ նպաստավոր փոխառնչության մասին:
52. henrik hovhannisyan08:53 - 27 հունիսի, 2017
Հենրիկ Հովհաննիսյան ԳԱԱ թղթակից անդամ Ակադեմիայում ոչ մի սկանդալ չի հասոււնանոմ, ընդամեենը մի մարդ աղմկում է:
53. Aram Gevorkyan21:10 - 13 հուլիսի, 2017
Պահոոոո, պարզվում է ԳԱԱ թղթակից անդամ Հենրիկ Հովհաննիսյանը չի հասկացել, թե ինչու է այդ մարդն աղմկում, քանզի գերադասել է մնալ վախից կարկամած մեծամասնության շարքերում...
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ