Չորեքշաբթի, 17 հունվարի

11-ամյա Անահիտը որոշել է առաջին աշխատավարձով դպրոցական հագուստ գնել եղբոր համար


-Նայի, Աստվածն է,- Ջոկոնդայի նկարին նայելով՝ ասում է 9-ամյա Էրիկը, հետո ձեռքերը պարզում է ու սկսում ցատկել: Նրան միանում են քույրերը: Նրանց բոլորի հայացքներում տխրությունը խիտ է, անգամ երբ ցատկում են, ուրախության ճիչեր չես լսում:

-Էրո՞, ասում ես՝ Աստվա՞ծն է,- ժպտալով հարցնում է տատը, հետո ժպիտը կորում է, տատը գրկից իջեցնում է Էրիկի եղբորը՝ մեկամյա Էդմոնին: Բոլորս նայում ենք նկարին, տատը անպատասխան հարցեր ունի, հոգոց է հանում, հետո խուլ լսվում է. «Էրո, Էրո, ասում է՝ Աստվածն է»:

Քրիստինեն՝ 6 երեխաների մայրը, լուռ է, երեխաների խաղին է հետևում: Երբ տեսնում եմ, թե ինչքան հաճախ է նա աչքերը մաքրում, մտածում եմ՝ գուցե ընդհանրապես չարժե գրել այս պատմությունը: Զրույցը որևէ կերպ չի սոսնձվում: Երեխաները մահճակալին նստած նայում են մորը:

Ճաքճքած պատերով սենյակում կախված նկարի մասին ենք սկսում խոսել: Քրիստինեն արագ մաքրում է աչքերը, ասում է՝ նվիրել են նկարը, իրենք էլ կախել են, շատ են սիրում: Հետո ժպտում է: Սենյակի պրկված մթնոլորտը փոխվում է:

-Քրիստինեն նրբազգաց է, լացում է երևի ուրախությունից, որ եկել եք,- մայրն է պատասխանում, աղջիկը գլխով է անում, որ համաձայն է ասածին:

Մալաթիայի կղզիացած հանրակացարանի մի սենյակում է ապրում Քրսիտինե Կարապետյանի 8-հոգանոց ընտանիքը: Ամուսինը՝ Մանուկ Խառատյանը, տանը չէ, բանվորական աշխատանք է անում օրական 3-4 հազար դրամով: Երեխաների համար նպաստը ամսական 63 հազար դրամ է:

«Մանուկի աշխատածը հիմնականում Էդմոնի կերի համար ենք ծախսում: Կերը թանկ է՝ 2550 դրամ, երբ որ էրեխուն կերը ենք առնում, լինում են դեպքեր, որ սոված էլ ենք մնում, նպաստը ստանում ենք, պարտք ենք տալիս»,- ասում է 33-ամյա կինը, ապա շարունակում, որ պարտքեր շատ ունեն:

Եթե առողջական խնդիրներ չունենար, ասում է, անպայման կաշխատեր: Մայրը՝ Թերեզա Կարապետյանը, լրացնում է խոսքը, քանի որ դուստրը քչախոս է. «Նևրոզ է Քրիստինեի մոտ, լինում են պահեր, երբ փայտանում է»: Բժշկի չի գնացել, բայց Քրիստինեն չի ասում, թե ինչու, մայրն ասում է՝ գումար չունենալու պատճառով:

Տիկին Թերեզան բնակվում է հանրակացարանի երրորդ հարկում, աղջկա երկու երեխաները գիշերում են նրա մոտ, քանի որ մեկ սենյակում ընտանիքը չի տեղավորվում: Մայրն է օգնում ընտանիքին, շաբաթական երկու անգամ ռեստորաննում ափսեներ է լվանում 3 հազար դրամով, նախկինում նաև տուն մաքրելու համար էին կանչում, հիմա «պատվերներ» չունի:

«Եթե առողջությունս ների, կուզենայի աշխատել: 5-րդ դասարանից մամայի հետ կանաչի էի վաճառում Մալաթիայի շուկայում»,- ասում է Քրսիտինեն: 8 տարի է, որ տեղի բարձր վճարի պատճառով առևտուր չեն անում:

Քրիստինեն Մանուկի հետ ծանոթացել է հանրակացարանում, սիրահարվել են, ամուսնացել: Մայրն ասում է. «Ես սկզբից համաձայն չէի, ասում էի՝ քյասիբ տղա է»: Քրիստինեն հակադարձում է, թե սերն է կարևորը, Մանուկն աշխատող տղա է, 5 տարեկանում մորը կորցրել է, 6 երեխա են եղել:

Հիմա Մանուկն էլ 6 երեխա ունի: 3-ը դպրոցական են: Ավագը 11-ամյա Անահիտն է, երազում է ոստիկան դառնալ, առաջին աշխատավարձով որոշել է դպրոցական համազգեստ գնել Էդմոնի համար: Քրիստինեն հպարտությամբ է պատմում այս մասին:

Հանրակացարանի սենյակում հիմա ջուր չունեն, ջրաչափի տեղադրման համար 50 հազար դրամ պետք է վճարեն, գումար չունեն, հարևաններից են ջուր վերցնում: Շենքում գազ չկա, ձմռանը վառելափայտ են գնում, բայց փոքր սենյակը չի տաքանում. պատուհանների ճեղքերը մեծ են, իսկ անձրևների ժամանակ ջուրը ներս է թափվում խարխուլ առաստաղից:

Շենքի մշտական «բնակիչներից» են կարիճները, պատահել է, որ երեխաների մահճակալի մոտ են հասել: Սա ասելուց հետո Քրիստինեն լռում է, երեխաները դարձյալ նայում են նրան: «Իմ 6 երեխաներն են ինձ ուժ տալիս»,- ավելացնում է նա:

Լուսանկարները՝ Դավիթ Բանուչյանի


Գլխավոր էջ

Տպել    |  In English

Այս թեմայով

  • «Աէրացիայի» Մոխրոտիկը
    Լիլիթը երեք որդիներին գրկում է: Նրա աչքերում երջանկություն կա: Տղաները ծնվել են երեք ամուսնություններից: Կինը դժվար է խոսում այդ մասին, ասում է, թե պարզապես բախտը չի բերել, որ երկու ամուսինները մահացել են, երրորդից ամուսնալուծվել է, բայց ամուսինը երեխային գալիս-տեսնում է:
  • Բուլղարական ավանում մեծացող 6 անչափահասն ու առանց խաղալիքի տոնածառը
    Երեխաները համոզում են տոնածառը դնել, Նվարդը հրաժարվում է, թե ոչ հիմա: Լիլիթն ասում է՝ այս տարի չէր ուզում դնել տոնածառ, բայց քույրը հորդորել է երեխաների սիրտը չկոտրել:
  • Ճաքած պատերից ներս՝ կաթող առաստաղի տակ
    Երեխաները չեն ժպտում, միայն Մարին է շարունակում պարել: Հարցնում եմ, թե ինչ է խնդրել Ձմեռ պապից, պատասխանում է՝ աման-չաման: Հռիփսիմեն ու Մուրադն էլ ցանկանում են, որ առաստաղից ջուր չկաթի, Մուրադը վերջում ավելացնում է. «Մեկ էլ մի հեռախոս, որ պարապմունքից դուրս գալուց զանգեմ մամային»:
  • «Կաշվից դուրս գալով էլ՝ էրեխու համար պիտի անես»,- ասում է իր և կնոջ երեխաներին մեծացնող Միշան
    «Ամեն առավոտ որ զարթնում եմ, ասում եմ՝ փառք աստծո, էրեխեքս սոված չեն: Ծնողի պարտականությունն է, կապ չունի, կաշվից դուրս գալով էլ՝ էրեխու համար պիտի անես»,- ասում է հայրը: Սրտի անբավարարություն ունի, բայց հիվանդանոց չի ցանկանում գնալ, ասում է՝ էնպիսի ախտորոշում կանեն, որ կվախենա:
  • Փլուզվող հանրակացարանի բնակիչները դատարանում պայքարում են իրենց փաստացի բնակարանների համար
    Հանրակացարանի երկար միջանցքները մռայլ են, խոնավ: Պատերին կախված հոսանքի լարերին սև փոշի է նստել: 4-րդ հարկի միջանցի ծայրի դռան մոտ ժապավեն են կապել: Այստեղ չի կարելի մտնել: Հարևաններն ասում են՝ չորս օր առաջ պատշգամբը փլուզվել է, արտակարգ իրավիճակների նախարարությունից եկել են, փակել մուտքը:
... կարդացեք ավելին «Աղքատություն» թեմայով
Մեկնաբանություններ (2)
1. Levon Zakharyan06:24 - 12 սեպտեմբերի, 2017
խնդրումեմ ուղարկեք այս ընտանիքի հասցեն և հեռախոսի համարը։
2. Zar10:13 - 16 նոյեմբերի, 2017
098374003 Qristine
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։