ՈՒրբաթ, 17 նոյեմբերի

Իսրայելական ազգ-բանակը



Իսրայելում չկա անհրաժեշտություն մարդկանց համոզել ծառայել բանակում։ Ավանդորեն բանակում ծառությունից խուսափող և իրենց ունակությունները հիմնականում առևտրական գործունեության մեջ դրսևորող հրեաները կարողացել են ստեղծել այն եզակի «Ազգ-բանակ»-ը, որի մասին Հայաստանում միայն կարող են երազել։

Մի կողմ թողնենք բանակի դոկտրինան, պլանավորումը, գիտատեխնիկական բազան, այլ հասկանանք այդ բանակի զուտ «մարդկային» կողմը, որի պատճառով իսրայելցիները ոչ միայն պատրաստակամությամբ են ծառայում, այլև շնորհակալ են լինում բանակին իրենց ծառայության տարիների համար։ Բանակում ծառայած իսրայելցի տղաներն ու աղջիկները մինչև կյանքի վերջ   կապված են լինում բանակին։ Ինչպես է դա հաջողվում անել Իսրայելում ու ինչու դա չի ստացվում Հայաստանում։

Պենտագոնի մի ուսումնասիրության մեջ հետևյալ տողերն են գրված իսրայելական ու ամերիկյան բանակների տարբերության մասին․ «Մենք զինվորներին թեժ վայրեր ուղարկելուց ասում ենք․ «թեկուզ զոհվեք, բայց առաջադրանքը կատարեք», Իսրայելում ռազմական առաջադրանքի ուղարկելուց ասում են․ «արեք ինչ ուզում եք, սակայն ողջ վերադարձեք»»։

Իսրայելական բանակում զինվորի կյանքն ամենաբարձրն է գնահատվում։ Իսրայելական բանակի զինվորի ուղեցույցում գրված է․ «Եթե դու գերի ես ընկնում, ապա մի պահիր ռազմական գաղտնիքը, պատմիր այն ամենը, ինչ գիտես։ Գլխավորն այն է, որ դիմանաս այնքան ժամանակ, մինչև մենք կարողանանք գալ և քեզ ազատել»։

Իսրայելական բանակում չկան «լավ» և «վատ» տղաներ ու աղջիկներ, բոլորը հավասար են ու միմյանց գնահատում են այնպիսին, ինչպիսին որ կան։ Նրանց միավորում է մեկ գաղափար․ նրանք կատարում են իրենց պարտքը։

Բանակում կոռուպցիայի որևէ փաստի հայտնաբերման դեպքում մեղավորներն իրենց ապագա կյանքում «կորած» մարդիկ են, նրանք մինչև կյանքի վերջ արհամարհված են հասարակության կողմից։ Իսկ դեպքերը (որոնք Հայաստանում համատարած են), երբ գումարով արձակուրդ ստանան կամ հրամանատարները ծառեր կտրեն վաճառքի համար, կամ որ զինվորի ուտելիքի ու հանդերձանքի հաշվին գումարներ կարողանան աշխատել, անհավատալի ու անհասկանալի երևույթներ են։ Եթե նման տեղեկություն հայտնվի մամուլում, որը կարող է խաթարել բանակի նկատմամբ եղած վստահությունը, ապա դա մանրակրկիտ և հրապարակային կերպով ուսումնասիրվում է։ Ոչինչ չպետք է խաթարի բանակի նկատմամբ եղած վստահությունը։

Իսրայելում երբ զինվոր է մտնում քաղաքային տրանսպորտ, անգամ տարիքով մարդիկ են ոտքի ելնում նրանց տեղ տալու համար, կամ կարող են փողոցում մոտենալ և շնորհակալություն հայտնել իրենց ծառայության համար։

Հայտնի դեպք է, որ երեք զոհված զինվորների դիերի համար Իսրայելը 800 պաղեստինցի դատապարտյալ է ազատ արձակել։ Ցանկացած զինվոր գիտի, որ իր հետևում պետություն է կանգնած, որն ամեն ինչ կանի իրեն ազատելու կամ իր արժանապատվությունը պահելու համար թեկուզ զոհվելուց հետո։

Իսրայելական բանակում չկա զինվորի մահվան գույժը հայտնող նամակ հասկացությունը։ Երբ զինվոր է զոհվում, այդ լուրը հարազատներին հայտնում են մի քանի զինվորականներ անձամբ` այդ զորամասի սպայի գլխավորությամբ։ Նպատակն այն է, որ զինվորի հրամանատարը այդ լուրը հայտնելուց նայի զինվորի ծնողների աչքերին։ Ցանկացած հրամանատար պետք է զգա զինվորի մահվան համար իր անձնական պատասխանատվությունը։

Իսրայելական բանակը շատ սերտ կապի մեջ է զինծառայողների ծնողների հետ։ Օրինակ, երբ մի անգամ երկու ռազմական ուղղաթիռներն են միմյանց հետ բախվել, ողջ բանակի զինծառայողներին հրաման է տրվել զանգել իրենց հարազատներին և ասել, որ իրենք ողջ են, մինչև որ այդ լուրը հասարակությանը հայտնի է դարձել։ Դա արվել է, որպեսզի նրանց ծնողները այդ լուրը լսելուց հետո տեղյակ լինեն իրենց երեխաների որպիսության մասին։

Ընտանիքների հետ կապը ապահովվում է տարբեր եղանակներով։ Օրինակ, մի զորամասում դեսանտայինների օդապարիկով առաջին թռիչքից առաջ վայրեջքի հրապարակում հայտնվել են զինծառայողների նախկին դեսանտային մայրերը և իրենք են առաջինը թռչել։ Նրանց օդապարիկների վրա գրված էր․ «Տղաս, մի վախեցիր, ցատկիր, մայրիկդ այստեղ է»։

Իսրայելցի զինծառայողներն իրենց երդումը տալիս են Հոլոքոստի հուշահամալիրում։ Զոհված զինծառայողներից մեկի ծնողները, որոնք այլ երկրում էին ապրում, ցանկացել են, որ զինվորի դին իրենց ընտանեկան գերեզմանոցում հուղարկավորվի։ Դին հատուկ ինքնաթիռով տեղափոխվել է այդ երկիր զինվորականների ուղեկցությամբ, ովքեր տարել են նաև մի քանի պարկ իսրայելական հող, որպեսզի զինվորը հանգչի այն հողում, որի համար զոհվել է։

Բանակում զինվորական կոշիկներ ստանալիս զինվորը պետք է բժշկի թուղթ ներկայացնի, որ այն իր համար հարմար է և խնդիրներ չի առաջացնում։ Հակառակ դեպքում նա կարող է ծառայել թեկուզ սպորտային կոշիկներով։

Իսրայելական բանակի զինծառայողները չեն կարող զորամասերում մնալ 18 օրից ավել, իսկ որպես կանոն, յուրաքանչյուր շաբաթվա վերջում այցելում են իրենց տները, իսկ նրանք, ովքեր միայնակ են, կամ իրենց ծնողները այլ երկրներում են բնակվում, ապա բանակը նրանց համար բնակարաններ է ապահովում, որպեսզի կարողանան «տուն» այցելել։

Իսրայելական բանակը կառուցված է երեք սկզբունքների վրա․ ցանկացած զինվորի կյանքի արժևորում, ընտանիքի հետ մշտական կապի ապահովում և իր ժողովրդի պատմության հետ կապի գիտակցում։

Այս ամենը շատերը կփորձեն պայմանավորել երկրի նյութական միջոցներով, սակայն բարոյահոգեբանական խնդիրները կապ չունեն նյութական միջոցների հետ, ավելի բարգավաճ երկրները չեն կարողանում նման բանակ կառուցել։ Եվ երկրորդ՝ բանակի այդ հիմքը դրվել է դեռ այն ժամանակ, երբ հրեաները նոր էին բնակվում Իսրայելում և վատ նյութական պայմաններում էին։ Կարելի է հակառակը պնդել, հենց նման բարոյահոգեբանական դրվածքի պատճառով է այդ երկիրը կարողացել բարգավաճել և նման բանակ կառուցել։


Գլխավոր էջ



Մեկնաբանություններ (8)
1. Աշոտ15:24 - 11 նոյեմբերի, 2017
Իսրայելական բանակի այս երեք սկզբունքներն էլ Հայաստանում կատարվում են գլխիվայր՝ զինվորի կյանքը կոպեկի արժեք չունի, ընտանիքի հետ կապն արգելվում է և զինվորը կարողանում է տուն զանգել միայն գաղտագողի, պատմությունն էլ չի մատուցվում զինվորին, լավագույն դեպքում մատուցվում է կեղծված պատմություն՝ տոգորված լալահառաչ ամպագորգոռ ռազմահայրենասիրական կեղծ ճառերով:
2. Րաֆֆի18:31 - 11 նոյեմբերի, 2017
Իսրայելյան․․․․․
3. Ռաֆֆի18:35 - 11 նոյեմբերի, 2017
"Իսրայելում չկա անհրաժեշտություն մարդկանց համոզել ծառայել բանակում։" Սա Հայերեն չէ․․․․․․Իսրայելում անհրաժեշտություն չկա մարդկանց համոզել բանակում ծառայելու։
4. Նուբար Ասլանյան22:21 - 11 նոյեմբերի, 2017
«Ցանկացած զինվոր գիտի, որ իր հետևում պետություն է կանգնած, որն ամեն ինչ կանի իրեն ազատելու կամ իր արժանապատվությունը պահելու համար թեկուզ զոհվելուց հետո»։Հասկացա՞ք....Դե ասեք պետությանը...
5. Գևորգ01:25 - 12 նոյեմբերի, 2017
Իմ երազած բանակն է։ Մենք պիտի ունենանք, աշխատող սպայական կազմ, կիրթ սպաներ, հոգատար և հարազատ իշխանություն և ոչ գողեր, թալանչիներ
6. Արթուր Ստեփանյան05:58 - 12 նոյեմբերի, 2017
Այս ամենը շատերը կփորձեն պայմանավորել երկրի նյութական միջոցներով Իսկ ո՞վ ունի հրյաների հնարավորություն: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո Գերմանիան անմիջապես Իսրայելին հատկացրեց րեպարացիա: Հետո անցյալ դարի հիսունական տարիների կեսից սկսվեց աննախադեպ ռեպարացիա, որը ոնց որ թե կավարտվի 2020 թվականին: Այդ ռեպարացիայի շրջանակում արդեն վճարվել է ավելի, քան 1,2 տրիլլիոն դոլլար, հիմնականում հրյաներին, իսկ մոտ կեսը /600 միլլիարդ/՝ Իսրայելին: Իսրայելը տարեկան ստանում էր տարեկան 10 միլլիարդ դոլլար: Այս է Իսրայելի հրաշքի հիմքը: Մի գուցե այդ պատճառով Գերմանիան միաձայն ընդունեց Հայոց ցեղասպանյունը, որ հանկարծ հրյաները չկարողանան 2020 թվից հետո երկարաձգել ռեպարացիա /թքած ունեն մեր անմեղ նահատակների վրա/: Մեր ՊՆ-ն ունի ՙՊատիվ ունեմՙ նախագիծ: Ասում են, որ Իսրայելում այդպես է: Հիմնավորում եմ, որ արդարության և հավասարության սկզբունքով են առաջնորդվում: Իրականում Իսրայելում բոնուս են ստանում բոլոր ծառայած զինվորները: Այդպես որ, գործ ունենք ՙԵս ապուշ եմՙ և ՙՊատիվ չունեմ՚ իրական նախագծերի հետ: http://www.strana.co.il/news/?id=96288&cat=15
7. Aram22:22 - 12 նոյեմբերի, 2017
The israeli army is better equipped than the Armenian army. No doubt. However, the writer misses to mention that not every Israeli joins or is expected to join the military service. There is a large Orthodox contingency in the country that not only does not serve in the military but is also financially subsidized by the Israeli government. So, let us not emulate he Israeli society in toto.
8. Ahrel20:32 - 16 նոյեմբերի, 2017
The Israeli army is different not only from the Armenian army but from all others in the world. Only a few countries have armies that can compare (but are still fundamentally different in nature and in my opinion below) to the Israeli one in terms of moral values, sense of purpose, efficiency, and degree of motivation. Finland, Switzerland, and perhaps Singapor are the ones I can think of. The reason is the nature of Israeli society, its values and origins. Israel was built as an insurance policy for the Jewish people who had seen many hardships in history and understandably suffered from a high level of insecurity. This was to be their safe home and security was therefore a supreme value/objective, everything else stemmed from that goal. The initial builders of the state were overly motivated individuals who came from all over the world to partake in the construction of a home for the jews. Large swaths of people often left comfortable lives in developed countries to come and work on the crafting of a state. This was a much, much bigger version of what we saw on the level of a few individuals coming to Armenia in the early 90s: Libaridian, Hovhannisyan, Oskanian, Norad Ter Grigoriants, Ivanian, Commandos, Monte, etc (imagine what Armenia would be if 70-80% of its population had the mindset/motivation of the latter). Therefore from the very beginning, the overwhelming majority of Israeli society was working 'overtime', day-and-night, for their country. Money was completely secondary. That first generation's mentality was that the initial 20-30 years would be tough (a sacrifice in fact) but that it was just a matter of one generation and everything else would go smooth for the following ones, even if that meant that theirs would not have Rolexes, not drive luxury cars, nor go to vacation in Monaco. It was temporary 'pain', a glitch in history. No one would leave Israel for a better job in those times, no one would complain of and blame the government just like no one would complain of their own mother, father, and children. No one would hide from the Army, quite the contrary, children of well-off families would volunteer to serve from America, France, Russia, Poland, Argentina (including the brother of prime minister Netanyahu). Is a majority of Armenian society - in or out of Armenia - in that state of mind? Obviously not! A certain percentage of course (maybe 10%), but far from being the majority. The same can be said of almost all societies in the world, ex. is a majority of Pakistani, Vietnamese, or Bolivian society in that mindstate? No. We complain of our government, total non-sense. The government is simply a mirror/child of society: ministers, presidents, generals, vice-ministers, directors, rectors, etc, all come from our society, they are children of the people. Our country and government are therefore simply an image of the average level of our people (much less glorious than in our imagination) and, understandably, this truth is harder to admit than to complain of the 'evil/corrupt' government (the easy solution). This is not to blame our people. My personal take is that the average Armenian is not as 'patriotic' as the average jew because he has much less insecurity: there is (nor was) no Anti-Armenianism all over the world (except in Azerbaijan and Turkey), but widespread anti-semitism was (and still is in some places) a reality. The average Armenian therefore knows that simply moving to France, USA, Canada, or Japan, is enough for him to live safe and well, whereas the average jew needs to know that there is a State that serves as a refuge (or at least as a support entity against anti-semitism) for him and his family in case things get nasty. Moreover, the argument of identity preservation being the cause of Israeli success is at best marginal. The average Armenian is not concerned about slowly losing its identity, nor is the average human, only a minority of individuals will have a strong sense of identity. For example, the average Mexican will not hesitate to emigrate to the US because he fears that his children will eventually cease to be culturally mexican, he doesn't care! No blame of course, the average Armenian need not feel guilty for being less "patriotic" than the average Israeli ... the average Indian, Italian, Russian, Ukrainian, Mexican, Iranian, Turk, Chinese, etc, is pretty much the same. Indeed, there is/was large emigration from those countries as well towards the west for a better life. Basic human behaviour, that's it.
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։

Լրահոս

Բոլոր նորությունները

Արխիվ