Tuesday, 25 September

Director Arturo Sayan: "Sometimes I feel like that cat on the hot tin roof"



Perhaps the time has come to accept those offers that will open the door to wide possibilities in front of me, especially to live and create overseas.

It was November 2009, in the hall of the Theatre Workers’ Union before the play. I was attentively scrutinizing the movements of the director, Arturo Sayan. They were quick, deliberate and full of vigour.

Sayan was about to present his version of Eugène Ionesco’s La Cantatrice Chauve (The Bald Soprano).

A few days later, the press in Armenian started to write about the play. Here's one review.

"Theatre goers and critics single out Arturo Sayan’s version of Ionesco’s absurd drama The Bald Soprano. Many are interested to know why the young director picked this play when the theatre of the absurd has no track record with theatre goers, or, if Sayan is essentially carrying out his theatrical experiments outside the realm of professional theatres, where is that platform and why hasn’t he selected the professional theatre to stage his works?”

During this period, the director promised Armenian theatre goers that he would soon stage Tennessee Williams’ Cat on a Hot Tin Roof.

Arturo Sayan is now keeping silent. I met up with him at a Yerevan cafe. He had the same vigour and glow in his eyes as before.

Theatre goers were waiting for your new plays. What was the reason for the delay? What are you busy with now?

My inner being is a bit mixed up. I know that I haven’t chosen the wrong profession. But I’m not doing almost anything in the theatre today. Over the past few years I have applied to various organizations for assistance.

The door has been shut and I tried to enter through the window. All in vain. After each rejection or unanswered letter, I ask myself if I’m perhaps not worthy. Then I calm myself down. Frequently, good things just don’t happen. I have often spoken about my new projects and presentations.

Two years ago, when you staged Ionesco’s The Bald Soprano, your audacity and vim were more apparent. What happened?

The staging of The Bald Soprano was for my diploma. It was shown at the Chamber Theatre and then at NPAK (Center for Contemporary Experimental Art) and the Theatre Workers’ Union. There was at last something insane and warped being staged. It was a big risk for me at the time which I could do with Ionesco.

I know now that I did the right thing. I was in high spirits afterwards. Then we started to work with director Yanna Kaprielyan on the staging of Cat on a Hot Tin Roof. Vahe Hayrapetyan wrote the music. But we have yet to raise the funds to stage the play. You know I don’t get disappointed from obstacles, but when they are artificial it disgusts me.

You are familiar with Armenian theatre goers and the theatre of the absurd. Is this genre comprehensible to them?

Our public is still not used to the genre. There are values that we are still dependent on ten and twenty years later. We can’t seem to accept what is new. I bow before our great actors and directors but at the same time I ask whether or not we are ready for the new, the mad drama.

Here is where the disappointment sets in. Yes, I love my work despite the fact that I appear removed from the theatre. It’s all the same. I am in it.

It just that when there are no words of praise everything crumbles. You’re like a little kid who wants that piece of candy. Sometimes I feel like that cat on the hot tin roof.

Lately I saw your book “Ravings of a Clown”, which, I believe, is a consequence of your not working in the theatre. But I still continue to believe that Arturo Sayan can only be and remain complete in the theatre. What are your upcoming projects?

Every time when I see that the seeds I have sown are healthy and sprout, I take care of them. Suddenly, for some inexplicable reason, they wither and don’t grow into trees. I think that I’ve appeared at the wrong time and place.

Perhaps the time has come to accept those offers that will open the door to wide possibilities in front of me, especially to live and create overseas.


Home page



Comments (4)
1. Լևոն Մութաֆյան23:28 - 26 August, 2012
Հարգելի Անուշ Քոչարյան, լավ ես արել, որ Արթուր Կարապետյան-Սայանի հետ հարցազրույց ես վարել, սակայն, քո թույլտվությամբ, ուզում եմ երկու ուղղում բերել: Աբսուրդի դրաման ժանր չէ, այն դրամատուրգիական,մ ավելի ճիշտ՝ անտիդրամատուրգիական ուղղություն է, որի նպատակն էր փշրել դրամայի ավանդական կառուցաձևերն ու սկզբունքները և ձևավորել ,,անհեթեթի,, տիրապետությունը թատրոնում... Այդ ուղղությունը, մեղմ ասած, ոչ թե նոր է, այլ արդեն իսկ հնացած, որովհետև այն ծնումնդ առավ 1940-ականներին, իսկ 1980-ականներին Եվրոպայում կորցրեց իր հանդեպ հետաքրքրությունը: Եթե Արթուրի ասած ,,նորն ու գիժը,, աբսուրդն է, ապա... բա էլ որն է նորը? Իսկ հայ մեծ դերասանները և ռեժիսորները վաղուց են ծանոթ աբսուրդի դրամային, հայ թատրոնում աբսուրդի դրամայի ստեղծագործություններ բեմադրվել են 1970-ական թվականներից... Ուրեմն, պետք չէ հեծանիվը նորից հայտնագործել: Ի դեպ, ասեմ, որ Ուիլյամսի պիեսն էլ նորություն չէ մեզ համար... ԲՆայց հետաքրքիր կլիներ դիտել Արթուրի մեկնաբանությունը...
2. Lilit11:24 - 27 August, 2012
Hargeli Levon Mutafyan, @ndunelov dzez vorpes banimac tateraget es indz tuyl chem ta kaskacel dzer uxxumnerin, uxxaki nshem vor shat hajax lratvamiocnerum, ayd tvum hamancum ev aylur es handipel em absurdi janr barakapakcutyun@ ev lragrox@ karox er naev aydpes nshel harcazruycum.. Ay tekuz hamacancum nayeq u patahakan ejer chen, ayl tvum e lurj mardkanc karciqner...isk yuraqanchyur hodvacic araj mi amboxj gitutyun usumnasirel lragrox@ bnakanabar chi karox, manavand erb @ndamen@ harcazruyc e varum, voch te absurdi uxxutyan masin hodvac e grum. Isk uxxutyan masin hodvac grel@ kam tatroni bnagavarin veraberox usumnasirutyunner@ hamozvac em na ktoxni masnagetnerin...
3. Anush23:50 - 18 September, 2012
Հարգելի,Լեւոն Մութաֆյան,յուրաքանչյուր ուղղություն,որը որպես այդպիսին ժամանակի ընթացքում ձեւավորում է իր ուրույն տեղը եւ պատմություն է կերտում,արդեն իսկ,բազմաթիվ մշակութաբանների կարծիքով ձեռք է բերում նաեւ ժանրային հատկանիշներ եւ կարելի է անվանել ժանր...Անդրադառնալով երկրորդ խնդրին`պետք է նշեմ,որ խոսքը ոչ թե հայ մեծ դերասանների`անտեղյակության մասին էր,այլ աբսուրդի թատրոնի ընկալման եւ նորարարությունների ընդունմանն էր վերաբերում...այս դեպքում յուրաքանչյուր ռեժիսորի աշխատանք ուրույն հեծանիվ է...Այո,ոչ ոք այլեւս նոր հեծանիվ չի հորինում,բայց ամեն նոր դետալի ավելացում դիտվում է յուրովի եւ ընկալվում որպես նորարություն:
4. Vart18:57 - 21 November, 2012
es khorapes usumnasierov absurdi tatrony, hangel em im subuektiv ayn karciqin, vor mer orerum sra chyuracneln u chynkaleln e nor artahaytchamijocneri u nori caravi parjary... irakanum ayn kamurjn e aus uxxutyuny vory tanelu e hogebanakan- pilisopayakan tatronin, vory voch te achqi ayl mtqi hajiyq e linelu...
Leave a comment
Thank you for your comment. Your comment must be confirmed by the administration.

Latest news

All news

Archive