Sunday, 23 September

16 Year-Old Artak: Never Been to School and Just Learning to Talk



16 year-old Artak Grigoryan hadn’t spoken a word in his life until quite recently.

He’s never attended school in his native village of Akori, Lori Province. It seems that Artak’s cleft deformity, a treatable congenital pathology, has held him back from living a normal childhood.

Artak’s mother, Alvard, says that she submitted the proper paperwork so that Artak and his sister could attend class together, but that the school refused to accept the boy.

Asya Tomoyan, the former principal of the village school, told Hetq that at the time Artak wasn’t speaking and that she had no idea that she could have appointed a special teacher for him.

Artak has undergone two operations top correct his cleft palate. He was 14 when he had the second one. Alvard says that after the second operation Principal Tomoyan told her to register the boy for school but by that time neither she nor Artak wanted to.

He was first operated on at the tender age of three and a half.

Luckily, the second operation, had some promising results. A foreign physician, Alvard doesn’t remember his name, performed the surgery in Yerevan with financial assistance from the World Vision organization.

Artak at last started to pronounce some basic words and te doctors said that his speech would improve over time.

The boy, his mom and two sisters, live in a makeshift wood shack at the entrance to the village. At first glance, it’s hard to believe that anyone could live inside.

"We have no water, or gas inside. There is a small tub outside that we use for washing up. We have to carry water from a spring about one kilometer away," Alvard said.

She added that the shack has electricity and that the Lori Regional Administrator intervened to get the utility to come in and run a line to house. Alvard has also gone to the water utility but they told her to buy a meter and a pipe, which she cannot afford.

Alvard’s husband (Artak’s father) left to work in Russia some 13 years ago and never came back. Now the family survives on a 35,000 monthly assistance payment and the 18,000 disability pension that Artak receives. The family has run up a 55,000 AMD tab at the neighborhood store.

On the day we arrived, the door to the shack was shut. Neighbors told us that Alvard and her younger daughter were out in the fields picking potatoes.

We caught up with them during work. Alvard told us that the owner of the field pays them with potatoes, milk and other dairy products.

Returning to the shack, Alvard pointed to a stack of kindling wood and proudly said that Artak had gone and collected it for the winter.

We waited for Artak to return and were told that he was playing with the neighborhood kids. Alvard and her daughter went to look for him but were unsuccessful.

Later on Artak showed up, but turned and ran off upon seeing us. Alvard told me that Artak has always dreamt about owing a TV and that I should tell him that I had brought one with me.

"Hey Artak, I’ve brought you a TV," I yelled.

Upon hearing this he quickly entered the shack and sat on the sofa, waiting.

"Do you like to watch TV?" I asked.

"Ha"

"Do you think about your father?"

"Ha"

"Why?"

"Because he’s my father"

"Who is your closest friend?"

"I have none"

Before saying my goodbyes, Alvard told me that her husband had recently telephoned and said that he might be returning. Artak has warned his mother not to get her hopes up to high.

Alvard says she has learnt that her husband has remarried and has four children in Russia.

If there is a happy ending to this story, it might be the kindness shown by Armen Kefilyan, the senior chef at the Flora Restaurant in Alaverdi.

Upon hearing about Artak’s wish to have a television, Mr. Kefilyan gave the boy a gift of a new TV he had purchased for his own son.

The video below shows Artak and his new TV after Hetq transported it to the village.


Home page



Comments (6)
1. Anna18:23 - 24 September, 2012
Ճիշտն ասած կարդալուց որոշել էի մեր փոքր հեռուստացույցը առաջարկել, բայց վերջում կարդացի որ արդեն տվել են: Համենայնդեպս մեկ հեռուստացույց էլ կա, եթե կարիք կա, պատրաստ եմ տրամադրել, ինչպես նաև հագուստ` նոր և ոչ միայն, իմ վերարկուները, որ արդեն ինձ փոքր են, պայուսակ, գրքեր և այլն, մագնիտոֆոն: Կարող եմ Ձեր խնբագրություն զանգահարել և պայմանավորվենք:
2. Susanna20:43 - 24 September, 2012
SHAT HUZISH HODVAC E,.DJBAXTABAR EREXAN SHAT CANR AXQATUTYAN MEJ E GTNVUM EV SHNORHAKALUTUN ARMEN QEFILIANIN EREXAIN AJAKCELU HAMAR. NA ALAVERDIUM SHAT HARGVAC MARD E.
3. Gohar21:45 - 25 September, 2012
Ես պարզապես զարմացած եմ,քանի որ երկու տարի առաջ այս ընտանիքի մասին մի քանի անդրադարձ է եղել հեռուստաընկերությամբ և ինտերնետային կայքում, որից հետո այս ընտանիքին հեռուստացույց են նվիրել, ինչպես նաև օգնել են սննդով, հագուստով և գումարով: Խնդրում եմ նայել հետևյալ հղումները: http://www.youtube.com/watch?v=EAc1UGIxhLk http://www.youtube.com/watch?v=LLJM_qkjn94&feature=related http://www.youtube.com/watch?v=poTMzqoahWA&feature=related http://www.youtube.com/watch?v=RhmB0Ol-Tps&feature=related
4. Լարիսա Փարեմուզյան09:29 - 26 September, 2012
Գոհարիկ , այդ ինչքան փող ու սննդամթերք ես տվել այս մարդկանց , որ մի երկու տարի նրանց բավարարեր: Լավ եք արեք, որ տվել եք, բայց, եթե չես հասկացել քեզ բացատրեմ, որ սննդամթերքը կերել, փողն էլ ծախսել են, հեռուստացույցն էլ մարդիկ ասում են փչացել է, ինչ անեինք, նրանց նոր հեռուստացույցով օգնելու փոխարեն, քեզ գովեինք:
5. Gohar11:18 - 26 September, 2012
Տիկին Փարեմուզյան, սննդամթերքն ու փողը ես չեմ տվել այդ մարդկանց, այլ անծանոթ մարդիկ: Իսկ հասկացողության հետ կապված խնդիրներ չունեմ, բացատրությունների կարիք չկա, ու բոլորովին ցանկություն չունեմ, որ որևէ մեկը, այդ թվում նաև Դուք, ինձ գովեք: Ինձ համար անընդունելի է այս մարդկանց հոգեբանությունը, որ տարիներ շարունակ ոչինչ չեն ձեռնարկում ու միայն սպասում են օգնության,խնդիրը ընդամենը սրա մեջ է: Ի դեպ, արդեն անիմաստ եմ համարում այս թեմայով քննարկումը:
6. լոռեցի10:31 - 27 September, 2012
Հապա նայեք էդ կնոջ թշերին, ուժ ու առողջություն էկաթում, և ինքն էլ իր երեխաներն էլ աշխատանքի ընդունակ են; Երևում է-հանդերին մոտ են ապրում; Թող իրենց ձմեռվա ապրուստը հոգան; Իրենք էլ և թոշակ են ստանում, և նպաստ; Իսկ ինչքան մարդիկ կան, որ մենակ են իրենց ճակատագրի հետ;
Leave a comment
Thank you for your comment. Your comment must be confirmed by the administration.

Latest news

All news

Archive