Sunday, 23 September

Artsakh: A Target for Russian Military Blackmail



The Russian Embassy in Armenia has not refuted a story making the rounds in the local press that on May 9 the embassy’s second secretary declared that since Armenia hasn’t recognized Artsakh no Russian weapons could be sent there.

It cannot be ruled out that the embassy isn’t hastening to respond to this story since it really doesn’t give a damn about public opinion in Armenia and those perceptions that can give rise to a story rife with sub-contexts.

However, it is just as likely that the story is true and the embassy has no basis to refute it. On the other hand, the embassy just wanted to get a certain message across to the Armenian public in a non-official fashion.

It would seem that the embassy is prompting Armenia to recognize the NKR, presenting it as a precondition for providing arms to Armenia and counterbalancing Azerbaijani armaments. In reality, however, the sub-text of this statement is that Russia cannot or doesn’t want to supply Armenia with arms since it isn’t certain that the weapons will not wind up in Artsakh.

The fact is that Russia is clearly demanding that Armenia doesn’t recognize the NKR. Last week, the government of Armenia backed the conclusion of a bill recognizing the independence of the NKR. This was little more than saying that it would recognize Artsakh if external factors required such a step. In response, Russian presidential spokesperson Dmitry Peskov stated that he hoped the sides wouldn’t take steps that would upset the delicate peace in the conflict zone. Russian foreign minister Dmitry Lavrov added that he had been told in Yerevan that the status of Nagorno-Karabakh would have to be resolved as part of a comprehensive settlement and not unilaterally. Thus, Lavrov openly said Yerevan had promised never to unilaterally recognize the NKR.

What is essential isn’t whether Yerevan gave Lavrov such assurances, or whether the Russian foreign minister is merely pressuring Yerevan not to go that route by making such a statement. What’s essential is that, on the one hand, the demand not to recognize the NKR is clearly being made of Armenia, while on the other hand, the demand is being made not to provide Artsakh with weapons received or purchased from Russia.

In other words, the Russian Embassy in Armenia is explaining, in a peculiar way, that Armenia isn’t receiving weapons so that they cannot be used in the Karabakh war and will not receive arms while such a risk exists.

Moscow’s real concern is based on two factors. The first is the warning, expressed by Yerevan, that immediately after Armenia recognized the NKR it will most probably sign a bilateral security treaty with it and will clash with Azerbaijan in order to guarantee the safety of Artsakh and its residents. Moscow realizes that if Armenia goes this route Yerevan might demand that Russia offer its assistance based on various military cooperation treaties. This eventuality is rife with risks of a new kind of military square-off between Russia and Turkey. So that Armenia doesn’t go down this path, Russia is demanding that Armenia doesn’t recognize the NKR and that it doesn’t transfer any Russian arms to Stepanakert.

The second factor are the various agreements that Russia has with Azerbaijan. These make it understandable why Russia isn’t quick to supply Armenia with the arms that Yerevan purchased with the $200 million Russian credit.

In March of this year, just a few days before the four-day war, when Russia published the entire list of the weapons that Armenia had purchased, a list considered secret, Azerbaijan sent a protest note to Moscow, demanding that it give guarantees that those weapons wouldn’t turn up on its ‘occupied lands’, that’s to say in Nagorno-Karabakh. In response, the Russian Ministry of Foreign Affairs merely declared that Russia was maintaining the balance of power between the two sides and that Russia would never take steps that would harm its relations with Azerbaijan.

Immediately afterwards Russian Deputy Prime Minister Dimitri Rogozin made a surprise visit to Baku, allegedly to discuss with top Azerbaijani officials the issue of paying back the debts accumulated for military equipment received from Russia.

On April 7, in Yerevan, Armenian Prime Minister Hovik Abrahamyan asked that Russian PM Medvedev, intercede so that Russian military manufacturers accelerate the provision of armaments envisaged by the credit treaty.

This made it clear that Russia didn’t want to meet it treaty obligations regarding the provision of armaments and that Rogozin traveled to Baku not to collect any debts, but to assure Aliyev , who was planning to attack Artsakh, that none of those arms had arrived in Armenia and thus, that they hadn’t been sent to Karabakh.

Thus, Russia assured Baku that the Armenians didn’t have the military equipment needed to respond to any military moves made by Azerbaijan. In other words, Moscow didn’t take into account its strategic ally relations with Armenia, but rather the demands of the protest note sent by Azerbaijan.

For the second time, the Russian Embassy in Armenia has assured Baku that not only is that military equipment not in Artsakh but that Moscow perhaps might not provide Armenia with those armaments for as long as Yerevan does not back down from its threats to go to war with Azerbaijan in order to protect Artsakh.

This directly signifies that Russia’s actual demand from Yerevan is that does not get involved in any possible Azerbaijani military operations against the NKR; at least until the time that Moscow finds it necessary to grant such permission to Yerevan.

This can be called military blackmail.

In Moscow, however, they haven’t reckoned that this is pointless blackmail because, in Armenian and in Artsakh, the conflict is seen not only as a Karabakh issue but one of survival.

Thus, the greater the extent to which Russia exerts such blackmail, the quicker the process becomes that Moscow will lose Armenia, in every sense.


Home page



Comments (10)
1. Berge Jololian19:00 - 11 May, 2016
The Russian Federation does not care what happens to Artsakh Armenians. It probably prefers to see Azerbaijan take it over. Armenia has options. If Russia's policy is to see Artsakh under Azerbaijan occupation, it should be made clear that Russia's influence will forever be wiped out of the Caucasus region. The borders of NATO will reach Chechnya, Kabardino Balkar, Ingushetia, Daghestan, Abkhazia, Turkmenistan and Khazakistan. So be it. The Russian Federation will be effectively surrounded by NATO from the west, south and the Caspian Sea. The West will have direct unfettered access to all the gas and oil from central Asia. Russia will be rendered irrelevant to Western interests and the West will move to dismember the Russian Federation. It all starts from Artsakh. On the other-hand what will the West and Turkey do when Armenia destroys the energy pipelines from Baku-via-Tbilisi and on Turkey and the West. The pipeline lies within range of Armenian artillery from Artsakh and Armenia.
2. Վարազ Սյունի (Ամստերդամ)20:26 - 11 May, 2016
ԵՏՄ մտնելիս ՀՀ նախագահը պաշտոնապես հայտարարեց,որ «ԼՂՀ-ն de jure ՀՀ մաս չէ»: Ըստ միջազգային իրավունքի՝ երկրի առաջին դեմքի նման հայտարարությունն իրավաբանական ուժ ունի: Փաստորեն՝ ԼՂՀ-ն այսօր գտնվում է իրավաբանական «գորշ տիրույթում» (legal limbo) և de jure ՀՀ մաս այլեւս չէ: ՀՀ քաղաքացի զինվորների ներկայությունը ԼՂՀ-ում կամ ԼՂՀ բնակիչների հայաստանյան անձնագրեր ունենալը դեռ չի նշանակում,որ Արցախը de jure ՀՀ մաս է: .....................................Հայկական տեսանկյունից (երկարաժամկետ) լուծումը Լեռնային Ղարաբաղի de jure միացումն է Հայաստանին: Ի՞նչ ճանապարհով Լեռնային Ղարաբաղը Հայաստանի կազմում կարող է հայտնվել: Ներկա իրավիճակում ճանապարհը մեկն է. ԼՂՀ անկախության ճանաչում (առաջին հերթին Հայաստանի կողմից)- հանրաքվե - de jure միացում:
3. Վարազ Սյունի (Ամստերդամ)20:29 - 11 May, 2016
Արա Պապյանը հարցի լուծումը այլ կերպ է տեսնում ու գրում է՝ «Կա Ազգերի լիգայի 1920թ. փետրվարի 24-ի որոշում, որը սահմանագծել է Հայաստանի Հանրապետության և Ադրբեջանի Հանրապետության սահմանը, որը պիտի ի կատար ածվեր Վիլսոնի Իրավարար վճռի ուժի մեջ մտնելուց հետո 90 օրվա ընթացքում: Վերջինս ի կատար չածվեց, քանի որ Հայաստանը սովետականացվելուց հետո դադարեց միջազգային իրավունքի սուբյեկտ լինելուց: ՄԱԿ-ը Ազգերի Լիգայի իրավահաջորդն է, համապատասխանաբար որոշումը հենց ՌԴ համար էլ պարտադիր է»:...............................Սա, իհարկե, ճիշտ է ու ավելի լավ լուծում կլիներ: Բայց՝ ա) այսօր ՄԱԿ-ի կողմից ներկա սահմաններով ճանաչված «Ադրբեջան» պետություն կա, բ) Ազգերի լիգայի վերոհիշյալ որոշումն ու ԼՂՀ-ի ճանաչումն իրար չեն խանգարում, այլ փոխլրացնում են միմյանց: ԼՂՀ-ի ճանաչումը ԳՈՐԾԻՔ է՝ պատմական արդարության հասնելու ճանապարհին: Հայաստանը միշտ կարող և պետք է Ադրբեջանից պահանջի նաև Ազգերի լիգայի 1920թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ Հայաստանին հատկացված Դաշտային Ղարաբաղը՝ անկախ Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակից: Ազգերի լիգայի այդ որոշումն ի կատար ածելը երկարաժամկետ քաղաքական կամք ու ուժեղ Հայաստան է պահանջում, իսկ այսօրվա արդե՛ն հայաբնակ ԼՂՀ-ում ինքնորոշման իրավունքով Հայաստանին միանալը պակաս դժվար է: ............................ԼՂՀ անկախության ճանաչումից հետո արցախցիները կշարունակեն մնալ ՀՀ քաղաքացի: Հարկ եղած դեպքում կլինեն երկքաղաքացի, եթե նաև (ժամանակավոր) ԼՂՀ անձնագրեր ձեռք բերեն:
4. Վարազ Սյունի (Ամստերդամ)20:31 - 11 May, 2016
Խիստ կարևոր չէ, թե այլ պետություններ Արցախի անկախությունը կճանաչեն ԼՂՀ, թե՞ ԼՂԻՄ սահմաններով: Արցախի (ազատագրված տարածքները ներառյալ) սահմանները ՎԵՐՋՆԱԿԱՆՈՐԵՆ պիտի որոշվեն երկկողմանի միջպետական պայմանագրով՝ Ադրբեջանի հետ կնքված: Այսօրվա Հայաստանի և Թուրքիայի սահմաններն էլ վերջնականորեն հաստատված չեն:...............................Հայաստանի կողմից ԼՂՀ անկախության ճանաչումը բնավ էլ չի նշանակում բանակցությունների ավարտ կամ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի գործունեության դադարեցում: Հայաստանը էստաֆետի փայտիկը պարզապես փոխանցում է ԼՂՀ -ին : Թող Արցախի բնակիչներն որոշեն իրենց բանակցային ապագան: Իսկ Մինսկի խումբը, նույն կերպ, թող շարունակի իր միջնորդությունը՝ հարցի/հակամարտության խաղաղ կարգավորմանն ուղղված:
5. david 21:46 - 11 May, 2016
and for this we must develop our own weapons and missiles we must create new groups in the army that are educated in military engineering look at our posts in the contact line made of wood and concrete sticks awful engineering without any underground rooms to take cover from mortars they use those trenches in ww1. educate our soldiers on new military technology to know what the azeri's are using against us. where are our scientists can't we manage to create night vision goggles or even thermal ???? the government must invest in such thing and not hotels for 120m $.....
6. Анжела22:05 - 11 May, 2016
Россия предает Армению променяв ее на азерский мусор, а зря этот мусор так может стрельнуть в спину России что мама не горюй!!!
7. Վաչե01:01 - 12 May, 2016
Ամենևին կարիք չկա նման խորությամբ քննարկելու կամ ընկալելու ռուսական այս կամ այն չինովնիկի հայտարարությունները։ Համոզված եղեք, եթե մի քանի ժամ հետո նույն հարցը տրվի նույն մարդուն, պատասխանը կարող է լինել բոլորովին այլ բովանդակության։ Ամեն ինչ կախված է նրանից, թե նա տվյալ պահին քանի բաժակ է խմել։ Իսկ չխմած վիճակ ընդհանրապես գոյություն չունի։ Մեզ համար կատարյալ աղետ է գործ ունեւալը նման քաղաքական֊տնտեսական գործընկերոջ հետ, այդ իսկ պատճառով անհրաժեշտ է անհապաղ գործի դնեյ բոլոր հնարավոր ազգային և պետական մեխանիզմները դուրս գալու համար այս սատանայական շրջանագծից և վստահելի կոնտակտներ ստեղծելու քաղաքակիրթ աշխարհի հետ։ Ներհայկական՝ Արցախյան հիմնախնդիրների քննարկումը պետք է ընթանա միայն ներքին նեղ շրջանակներում։ Իսկ մոսկվայում այդ մասին պետք է իմանան միայն մամուլի հրապարակումներից՝ իրենց դեսպանության դանոսների միջոցով։
8. Artur01:29 - 12 May, 2016
Հարգելի խմբագրություն: Արտաքին ոլորտը, ինչպես ասում են “Ձեր ուժեղ կողմը չի”: Ավել չեմ ուզում ասեմ: Հավատացնում եմ, Hetq-ը Արցախին շատ ավելի օգուտ կտա Հայաստանի ներքին խնդիրների կարգավորմանն ուղղված հրապարակումներով:
9. Марина 14:11 - 12 May, 2016
Порой мне кажется,что для Армении единственный враг это Россия...Только вот не понятно, почему,если Россия так любит азерстан, не примет ислам и не признает ИГИЛ, как официальное государство....Хотя такими темпами,которыми движется Россия , я думаю ,что исламизация РФ тоже не за горами...
10. БАГРАТ04:46 - 17 May, 2016
Все,конечно, правильно, кроме нескольких но. 1. Все почему то забыли кто в начале 2000 передал Армении вооружения более чем на 1млрд долларов 2. Кто, начиная с середины 90-× реально продаёт нам вооружение и ВТак по заниженная цена 3. Все забыли приезд Грачева в Армению в 90-х и его заявления по поводу возможного участия Турции в конфликте. Надо быть об,ективными. Согласен продажа орудия Россией Азербайджану не есть дружеский шаг по отношению к нам. Но все молчат что как минимум на 1млрд закуплено у Израиля и не говорю же о нескольких млрд у Турции Ведь Россия таким образом пытается удержать конфликт в его сегодняшних реалиях Азербайджан закупил оружие но никто не обмолвился о снарядах ракетах программном обеспечение к ним а ведь это уже совсем другая история
Leave a comment
Thank you for your comment. Your comment must be confirmed by the administration.

Latest news

All news

Archive