Monday, 24 September

From Orphanage to Artsakh War: Igor Has No Passport, No Work (Video)



Igor Ghahramanyan was fired from his job just before New Years.

The reason – he has no passport. Even though he served on the frontline in the Artsakh War, Armenia’s Passport and Visa Section (OVIR) doesn’t believe this fact alone entitles Igor to possess a passport.

The young man is caught in the midst of an Armenian “Catch 22” a la Kafka.

“This country will not issue me a passport since I have no birth certificate. But ever since I opened my eyes, I have seen only Armenia. I have served in this country’s military. All I want is a piece of paper so I can keep my job,” Igor says.

Igor was raised in an orphanage and left in 1991. He was conscripted soon afterwards.

The 35 year-old remembers little about his childhood; only that his parents were Armenians living in Ukraine. Igor spent the first 5-6 years of his life there as well. He can’t say how he wound up in the orphanage.

Ovir says an applicant must produce a birth certificate for citizenship papers. Through his grandfather, Igor was able to get the certificate years ago. He lost the certificate when he was living on the streets.

Ovir officials have told Igor that he can apply to the Ukraine Embassy in Armenia for another birth certificate for a fee of $100. Igor doesn’t have that kind of money.

The young man says he’s willing to do any kind of work and that he’s a “jack of all trades.”

After leaving the army, Igor was forced to live on the streets. Five years ago, his workplace found him a small room at the former dormitory building on Tbilisi Lane. Igor fixed the place up and made it habitable.

The room measures 12 square meters. Igor can’t afford to use an electric heater during the cold of winter. The floor is always wet from the broken water pipes in the basement below.

Igor is married with three kids. He never invites them over to visit out of embarrassment. The children live with his wife at her parents’ home.

Like many former orphanage residents in Armenia, Igor never tells prospective employers about his childhood. There’s a serious stigma attached to being raised an orphan in Armenia.

Igor says that he’s found much better work at decent wages when he’s kept mum about being an orphan. Otherwise, he’s been forced to work “off the books” for pennies.

He told me that things were so bad when he was living rough in the open that he often made a public nuisance of himself just to get arrested and spend a night or two in a warm jail cell.


Home page


See also

more news



Comments (7)
1. Վահագն19:00 - 14 January, 2012
Իգոր Ղահրամանյանին - անհրաժեշտ է դիմել դատարան և որպես իրավաբանական փաստի նշանակություն ունեցող փաստին վերաբերող հատուկ վարույթի գործի արդյունքում ստանալ վճիռ, որով կհաստատվի այն փաստը, որ Իգոր Ղահրամանյանը ծնվել է այսինչ թվականին, այսինչ վայրում և ծնողներն ովքեր են: Սա է ամբողջ խնդիրը:
2. Լիանա21:53 - 14 January, 2012
...Հետքրքիր է մանկատուն ինչ հիմքեր են ընդունել??? իսկ դպրոց???? զինգրքույկ ունի???
3. Vahe-201010:13 - 15 January, 2012
Հազարավոր նման կենսագրությունները գալիս են մեկ անգամ ևս ապացուցելու, որ մեր երկրում իշխանությունը թուրքերի ու կաշառակերների ձեռքերումն է:
4. Светлана02:41 - 17 January, 2012
Я не понимаю, как служить Родине,паспорт не нужен, а дать человеку, который отдал свой долг Родине простой паспорт, проблема? В этой стране правая рука не знает,что делает левая, а левая, что делает правая. Пасорт, это всего навсего бумажка,которая удостоверяет, что ты не животное, а человек. Даже собаки у многих хозяев имеют паспорт. Просто у этой страны нет ХОЗЯИНА.
5. Kristi00:08 - 18 January, 2012
Inch karevor e inch dzev. Inch vor kerp ognox chka?
6. yan21:21 - 20 January, 2012
inchera katarvum hayastanum
7. Գագո05:27 - 21 January, 2012
Խորին շնորհակալություն "Հետք"-ի լրագրողներին ու խմբագրությանը մեր երիտասարդ հայրենակցին այս ծանր կացության մեջ սատար կանգնելու համար: Սա իսկական ողբերգություն է, որ երկրի չինովնիկները այսպիսի ճակատագրական հարցում կարող են մեր ծնողազուրկ երիտասարդների հետ նման սարսափելի կերպով վարվել: ՈՒղղակի մարդու լաց է գալիս... Մենք չունենք պետություն, բայց "անկախության" 20-ամյակ ենք նշում... Այս անցած 20 տարիների ընթացքում անգամ մեր հարազատ քաղաքացուն իրեն հասանելիք փաստաթղթի կտորը չենք տալիս... Առանց գոնե մի փոքրիկ սենյակ որևէ հանրակացարանում հատկացնելու - ջահել որբերին, տղա թե աղջիկ շպրտում ենք փողոց, նրանց միայն բանտի ճանապարհը ցույց տալով... Առանց անձնագրի, տանում ենք բանակ ու ստիպում պաշտպանել մեր հայրենիքը, Հայաստանի (չ)Հանրապետությունը, որը թքած ունի իր իսկ ծնողազուրկ զավակների վրա... Իսկ մեր պետական ու հոգևոր այրերն այս անցնող 20 տարիներին ռեստորաններից ու արտասահմանյան մեքեննաներից ալարում են մի հատ դուրս գան ու գոնե նվազագույն աջակցությունը ցույց տան իրենց իսկ ժողովրդի անօդևան զավակներին... Ինչքան ստոր և անտարբեր կարող ենք մենք լինել, ուղղակի անհավատալի է... Եթե միայն այս հրապարակումից հետո միլպետ Վովա Գասպարյանը կարգադրեց որ Իգորին անձնագիր տան, ապա մի հարց, իսկ այս տղայից ՈՎ է ընդհանրապես ներողություն խնդրելու վերջին 20 տարվա ընթացքում կատարված "չնչին թյուրիմացության" համար???... Այսպիսի անմարդկային կեցվածք անգամ Թուրքիան (որին հայերս "հետամնաց" երկիր ենք համարում) չի ցուցաբերում իրենց երկրում ապրող օտարազգի փոքրամասնությունների նկատմամբ... Էհ, էլ որն ասեմ, ամեն բան կորցրել է իր իմաստը... Մի բանի համար եմ պարզապես շատ խորը ցավում, որ տվյալ պահին անձամբ ես ոչ մի հնարավորություն չունեմ ոչ ֆինանսապես, ոչ էլ այլ կերպ աջակցելու Իգորին, Սարգսին և իրենց վիճակում հայտնված մյուս երիտասարդներին: Միայն խոսքս է մնացել, ուրիշ բան չունեմ ես այս աշխարհում: Սրտագին աղոթքս, պապերիս ու բոլոր արդար նախնիներիս օրհնությունը թող լինի ձեր գլխից անպակաս: Դիմացեք տղաներ, ինչպես Իգորն է միշտ այդպես տոկուն ու պինդ դիմակայել բոլոր դժվարություններին, դուք էլ բոլորդ իր նման զորավոր եղեք: Աստված տա մենք էլ մի օր կհասնենք այն վիճակին, որ կկարենանք ձեզ բոլորին գոնե մի փոքր բանով օգտակար լինել: Լավագույն մաղթանքներս ու եղբայրական ջերմ սերս, ձեր ամենքիդ հետ է:
Leave a comment
Thank you for your comment. Your comment must be confirmed by the administration.

Archive