HY RU EN
Asset 3

Բեռնվում է ...

Էջի վերջ Այլ էջեր չկան բեռնելու համար

Որոնման արդյունքում ոչինչ չի գտնվել

Զգուշացե՛ք, դռները փակվում են

«Ինձ շատ են հարցնում՝ ի՞նչ է նշանակում կարմիրը և ի՞նչ՝ սևը: Ես էլ օրը թեկուզ 100 անգամ, բայց սիրով պատմում եմ դրա մասին»,- ասում է Մարգարիտ Գևորգյանը:

Նրա ձեռքին գնացքն ընդունող-ուղարկող սկավառակն է, որի միջոցով գնացքավարին հաղորդում է՝ երբ կարելի է փակել դռները և շարժվել:

«Զգում եմ, որ շատերը նկատում են, շատերը չէ, իսկ ում հետաքրքիր է հարցնում է` կարմիրի և սևի «առեղծվածը»: Կարմիրն արգելքն է, ինչպես շատ հարցերում, իսկ սևը՝ սպիտակ գծերով, ապահովությունը, այսինքն՝ գնացքը կարող է փակել դռները և շարժվել»,- պատմում է Մարգարիտ Գևորգյանը:

Նա աշխատում է Երևանի մետրոպոլիտենի «Երիտասարդական» կայարանում:

«Երբ գնացքը հասնում է կանգառ, արագ մոտենում եմ գնացքի վերջին վագոնի դռներին: Այնտեղից հստակ երևում է մյուս վագոններում մարդկանց շարժը: Հետևում եմ՝ արդյոք ուղևորները գնացքի ներսու՞մ են, թե՝ ոչ, եթե ամեն բան նորմալ է բարձրացնում եմ սկավառակի սև և սպիտակ կողմը և գնացքավարին ազդանշում, որ գնացքը կարող է փակել դռները և շարժվել: Իսկ եթե վագոններից մեկում խնդիր կա, բարձրացնում եմ սկավառակի կարմիր կողմը, ինչը գնացքավարին հուշում է, որ պետք է սպասել»,- պատմում է Մարգարիտը:

Մասնագիտությամբ բուժքույր Մարգարիտը երբեք չի աշխատել ընտրած մասնագիտությամբ: Ժպտալով ասում է՝ արգելել են:

Մի քանի տարի աշխատել է ռեստորանում՝ որպես սառը ուտեստների խոհարար, հետո գանձապահ՝ խանութում, իսկ ավելի ուշ մեկնել է Ռուսաստան, աշխատել է խմորեղենի արտադրամասում՝ որպես գանձապահ-մենեջեր: Երբ վերադարձել է Հայաստան, սովորել և դարձել է վարսահարդար: Աշխատանքի ընտրության մասին խոսելիս պատմեց, որ միևնույն ժամանակ դիմել է և՛ օդանավակայանում, և՛ մետրոյում աշխատելու համար: Օդանավակայանից հրավիրել են հարցազրույցի, սակայն չի կարողացել գնալ: Դրանից մի քանի օր հետո մետրոպոլիտենից են հրավիրել հարցազրույցի եւ կարճ ժամանակ անց ընդունվել է աշխատանքի:

«Դժվար չէ աշխատանք գտնելը, եթե քեզ իսկապես պետք է: Մետրոյում արդեն աշխատում եմ մոտավորապես մեկ ու կես տարի, իմ ամենահետքրքիր և պարտավորեցնող աշխատանքն է եղել»,- ասում է Մարգարիտը:

Մետրոպոլիտենի «Երիտասարդական» կայարանի կայարանապետը Անահիտ Մելիքսեթյանն է:

«Մեզ մոտ ընդունվում են 18-ից բարձր անձինք, որոնք կլինեն սիրալիր, կսիրեն սովորել և կնվիրվեն պարտավորեցնող աշխատանքին: Հարզացրույց ենք անցկացնում, կատարում ենք առաջնային հրահանգավորում, այսինքն՝ ունենում ենք առանձնացված հստակ կետեր և դրույթներ, որոնց ծանոթանում են մեր նորեկները. և առաջնային պայմանը տիրապետելն է ոչ միայն իր հիմնական աշխատանքին, այլ նաև կոլեգաների: Հսկիչը պետք է իմանա ավագ օպերատրի, գանձապահի աշխատանքային հմտությունները: Մենք ստեղծում ենք թիմային աշխատանք, որի շնորհիվ ունենում ենք դրական արդյունք: Երբեմն փոխարինում ենք մեկս մյուսին, այլ կերպ անհետաքրքիր կլիներ»,-ասում է Անահիտ Մելիքսեթյանը:

Նա մետրոյում 22 տարվա աշխատանքային փորձ ունի: Աշխատել է տարբեր պաշտոններում, արդեն 11 տարի կայարանապետ է: Ժպտալով ասաց՝ իմ պես երիտասարդ «Երիտասարդականի» կայարանապետն եմ:

Մետրոյի մասին պատմելիս աշխատակիցները ասում են, որ դռներից դեպի ներս մի այլ քաղաք կա:

Մետրոն կարգախոս ունի՝ «Մուտքը ժպիտով և ժետոնով»:

Դռներից դեպի ներս հաջորդ քայլը ժետոն գնելն է, հետո շարժասանդուղքին հասնելը: Շարժասանդուղքի հերթապահը Սոնա Թորոսյանն է: Մասնագիտությամբ հրուշակագործ Սոնան պատմում է, որ առաջին հայացքից շատ հեշտ է թվում աշխատանքը, բայց դա այդպես չէ: Առավելագույն զգոնություն և հետևողականություն է պետք շարժասանդուղքի վրա գտնվող ուղևորներին: Ասում է, որ ամեն պահ կարող է ինչ-որ բան պատահել: Եղել են դեպքեր, երբ ուղևորների շորի մի մասը հայտվել է շարժասանդուղքի երկու աստիճանների արանքում, այդ ժամանակ նկատել և կանգնեցրել է ընթացքը:

«Մասնագիտությամբ կապ չունեմ աշխատանքիս հետ, ամեն անգամ հրահանգս կարդալիս կարդում եմ այնպես, որ զգոնություն ու, թեկուզև, վախ առաջացնի, դա է սթափեցնում մարդկանց, և նրանք ավելի ուշադիր են լինում: Իրավիճակում շուտ եմ կողմնորոշվում, դա ինձ օգնում է աշխատանքում: Չէի պատկերացնի, որ մի օր կաշխատեմ մետրոյում, Պաշտպանության նախարարությունում ռադիոհեռախոսավար եմ եղել, իսկ այսօր՝ մետրոյի շարժասանդուղքի հերթապահ»:

Սոնան 2 ամիս է, ինչ աշխատում է մետրոյում: Նա չցանկացավ պատմել նախկին աշխատանքը թողնելու պատճառների մասին, ասաց, որ գոհ է ներկայիս աշխատանքից:

Լյուսյա Գրիգորյանը ապահովում է մաքրությունը: Գործընկերները նրա մասին խոսելիս ասում են՝ ժպտասեր Լյուսյան: Վերջինս պատմեց, որ աշխատանքի ընտրության հարցում երկար չի տատանվել, ասում է՝ աշխատանք էր պետք, եկա մետրո:

«Ընտելացել եմ աշխատանքիս, հասցնում եմ, իմ հերթափոխից բոլորը գոհ են, սուսուփուս աշխատում եմ, մարդ պետքա հոգով ու սրտով մոտենա աշխատանքին, ու լավ կլինի հա՛մ մեր համար, հա՛մ ուրիշների»,- նշում է Լյուսյան:

Տիկին Լյուսյան չի սիրում նկարվել: Նա մասնագիտությունը գաղտնի է պահում, միայն ասաց, որ ամուսնու հետ աշխատել են խորհրդային տարիներին «զինվորական գաղտնի գործարանում»:

«Տեղն էլ չկար քարտեզի վրա, բայց ես աշխատել եմ, օգնել, ու սիրով ապրել ու ապրում ենք ամուսիններով, իսկ հիմա սա իմ աշխատանքն է, իմ մետրոն, ու իմ դեռ անկայան պատմությունը»,- ասաց Լյուսյա Գրիգորյանը: 

Զգուշացե՛ք, դռները փակվում են...

Ջեմմա Սարդարյան
ԵՊՀ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ, 4-րդ կուրս

Մեկնաբանություններ (1)

Մարինե
Բարև ձեզ ես նույնպես ուզում եմ միանալ ձեր թիմին,cv թողել եմ ձեզ մոտ մոտ մեկ ամիս առաջ, բայց այդպես էլ չզանգեցիք։

Մեկնաբանել

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։