Ես ատում էի Ֆեյսբուքի ձեւամոլներին, իսկ նա դիտմամբ միացնում էր վիդեոներն այդ ձեւամոլների, որ լսեի ձայները, կատաղեի։ Ելք չկա․ նույն սենյակում ենք, դուռը փակ է՝ չնայած ցանկության դեպքում կարելի ա բացել էդ անտեր դուռը ու գնալ։ Էդ գնալը, հեռանալը հնացած մեթոդներ են, երբ ելք չկա։

Լավ, սկսեմ Թբիլիսիից, քանի որ ամեն ինչ քաղաքի, գլոբալի վրա գցելը հեշտացնում է գործդ։ Մի կերպ եմ գրում, հենվելու կետ է պետք՝ գրել կարողանալու համար։ Առաջին օրն էր, որ եկել էի բնակվելու արդեն հարազատացած այս քաղաքում։ Սովորաբար Թբիլիսին ինձ ողջունում է «Գենացվալե» ռեստորանում' խինկալիների բույրով։ Շարունակությունը` http://sard.hetq.am: