Ասեմ, որ տապալված է ավագ դպրոցը ընդհնրապես որպես գաղափաՐ: Փող էր .ծախսվեց, միջազգային կառույցներին ցուցյ տվեցին,որ անումեն: Բայց իրականում, այնպես պետք է սովորեցնեն երեխաներին, որ պարապելու չգնային տները ուսուցիչների մոտ: Իսկ հակառակն է հիմա.... երանի տեսնենք, թե մեր համայնքում որքան երեխաներ են գնում ավագ դպրոցում աշխատող ուսուցիչների տները կրկին պարապելու: Բան էլ չի փոխվել....

Հարգելի քաղաքացիներ, ես այդպես էլ չհասկացա ավագ կոչեցյալ դպրոցի ողջ իմաստը:Մենք ապրում ենք Երևանի ծայրամասերից մեկում և ունենք հանրապետությունով մեկ հայտնի դպրոց, որտեղ թե մանկավարժական և թե աշակերտական բարձր մակարդակը չի զիջում հանրապետության ոչ մի դպրոցին, դեռ ավելին, ավելի բարձր է, քան որոշ անուն հանած ուսումնական հաստատություններ: Բայց արի ու տես նման դպրոցին զրկեցին հիմնական կամ ավագ կոչվելու դպրոցից ու դարձրին 9 ամյա դպրոց:Բայց խնդիրը սրանում չի կայանում, այլ մեր երեխաններին:Ոն՞ց կարելի է մի դպրոցի երեխային, որ ամբողջ ուսումնական կյանքն անց է կացնում մի դասարանում, հազիվ հասցնում է մերվել շրջապատին, մենք միանգամից վերցնում ու տեղափոխում ենք մի ուրիշ շրջապատ և ին՞չ եք կարծում, մենք դրանով բարձրացնու՞մ ենք երեխայի մոտ սովորելու ցանկությունը, թ՞ե երեխային գցում ենք մի նոր փորձաշրջան, ինքնահաստատվելու համար: Էլ երեխային ժամանակ է մնու՞մ կենտրոնանալու դասերի վրա թե ժամնակը անցնում է լարված ինքնակայացման, ինքնահաստատման համար, դա ավելի շատ ազդում է տղաների վրա: Այդ դպրոցի և թաղամասի տղաները չեն հանդուրժում մի ուրիշ թաղամասի այսպես ասած կարգին համառ կամքի ու թասիբով տղաների ներկայությանը, իսկի այդ տղաները իրենց դպրոցներում դեռ չեն հասցնում հարազատանալ միմյանց ու անցնում են հազար ու մի փորձանքների միջով, ուր մնաց ուրիշ դպրոցներում: ՈՒ ինչ՞ է դառնում հարգելի հայրենակիցներ, փոխանակ հանգիստ, որ մեր երեխաներին դպրոց ենք ուղարկում, որ պիտի գնան հանգստ, իրենց ուշքն ու միտքը կենտրոնացնեն դասերին, տեղի է ունենում հակառակ պրոցեսը, ամբողջ օրը լարված ռազբորկաներով, ծեծ ու ջարդով, վայ ոն՞ց կլինի իմ ընկերուհու դասրանցին նեղացրեց իմ ընկերուհուն կամ իմ աղջկան ու նման կարգի հազար ու մի խնդրի առաջ ենք կանգնում ու համարյա ամեն օր կռիվների ու պայքարի մեջ, էլ երեխաների ուղեղներում դասի տեղ կմնա՞, էլ չեմ ասում այդ երեխաների ծնողների լարված վիճակի մասին:Բոլորս էլ երեխա ունենք ու կենացներում միշտ մաղթում ենք խաղաղ ու կանաչ ճանապարհ, բայց ար ու տես որ դա մենակ կենացներում է, իրականում այլ պատկեր է, մենք ենք բարդացնում մեր երեխաների կյանքը:Գիտեմ հիմա մարդիկ կլինեն կասեն որ տղա են պիտի ամեն ինչի մեջով էլ անցնեն, բայց ասեմ խոսքս մենակ տղաներին չի վերաբերվում, ես աղջիկ էլ ունեմ և հույսով եմ որ այս թյուրիմացությունը մինչև իրեն մեծանալը կվերանա, թէ չէ պիտի մտածեմ մի ուրիշ բանի մասին ու կարծում եմ որ ինձ հետ համաձայն կլինեն շատ ու շատ հայ հայրեր ու մայրեր, որոնք գիտեն մեր ժողովրդի երեխաներին նվիրվածության չափը, իսկ ինչ վերաբերվում ե տղաներին հապա ասեմ որ ոչ ոք էլ չի ցանկանա որ իր տղան ժամանակից շուտ, մանկուց մտնի նման խնդիրների մեջ, դրա ժամանակը կա և թող որ ամեն ինչն իրեն ժամանակին լինի, հերիք չե երեխաներին գցեցին այդ վիճակին, նաև ծնողներին էլ ավելացրեցին մի շատ մեծ հոգս, որը այդպես անողների համար անծանոթ իրավիճակ է, նրանք երբեք չեն հասկանա այդ վիճակը մինչև իրենց դուռը չթակի այդ վիճակը: