Ես զզվելով եմ հիշում մեր դասարանի Արամին: Որովհետև ինքը համ գող էր, համ' քծիպ, համ էլ' չաղ:

Զզվում էի, որովհետև իրենք յանի հարուստ էին, բայց նրա նման գծուծ չեմ տեսել: Դասամիջոցին, որ էրեխեքով իջնում էինք բուֆետ, նա իր չամադանից (դպրոցական պայուսակը նկատի ունի) ձեթոտ պերաշկիներներ էր հանում ու հերթով ուտում. մերն էր տունը սարքում, որ դրա վրա փող չծախսեին:

Զզվում էի, որովհետև հաստ ոսկուց ցեպը վզից անպակաս էր. չտեսի նման բլուզկի տակից հանում էր, որ բոլորը տեսնեին. իսկական մոր կտորն էր: Մերն էլ, որ գալիս էր ժողով' տունը ինչքան ոսկի լիներ' վրեն շարած էր գալիս: Ես մորը որ տեսնում էի, վափշե էի ցխկվում, որովհետև իրենց թվում էր, որ վզին շարած ոսկիներով լավ մարդ էին դառնում:

Շարունակությունը կարդացեք Դպրոցական բլոգում: