Երբ նա խոստովանեց, որ սիրում է ինձ, ես այդ ժամանակ իններորդ դասարան էի: Նա մեր թաղի լավագույն տղաներից էր ու հենց այդ տարի էլ ավարտել էր դպրոցը:

Ամեն օր, երբ գնում էի դպրոց' սեղանիս մեկ վարդ էր դրված լինում. արդեն գիտեի , որ դա դու ես:

Դու ասում էիր, որ սիրում ես ինձ, իսկ ես այդպես էլ համարձակություն չունեցա բարձրաձայն խոստովանելու:

Երբ ուզում էի քեզ նայել' շուռ էի գալիս դպրոց և թաքուն դռան այն կողմից նայում էի, թե ինչպես ես գալիս վարդը դնում և արագ հեռանում:

Երբ ասում էիր, որ սիրում ես ինձ, ցանկանում էի ես էլ գոռալ ու բոլորին ասել, թե ինչքան շատ եմ սիրում քեզ, բայց այդպես էլ չհամարձակվեցի:

Բայց ես ցույց էի տալիս, որ քեզ սիրում եմ իբրև եղբայր: Շատ կուզենայի, որ դա այդպես լիներ, շատ անգամներ նույնիսկ երազում էի, որ քեզ մոռանամ, սակայն այդպես էլ չստացվեց: Շարունակությունը` դպրոցական բլոգում: