Դպրոցն արդեն երկու տարի էր, ինչ ավարտել էի: Բայց մի օր այցելեցի հարազատ դպրոց, զարմիկիս պատճառով. խելքին փչել էր կարատե ուսումնասիրել, ես ու ընկերս էլ նրան ուղեկցեցինք իմ ծանոթ սենսեյի մոտ, որի խմբակը գործում էր մեր դպրոցի ֆիզկուլտուրայի դահլիճում:

Ֆիզկուլտուրայի դահլիճից քիչ այն կողմ` միջանցքում, տասներորդցի տղաներ էին հավաքվել ու տաքացած ինչ-որ բան էին քննարկում: Բարևեցինք. բոլորին էլ ճանաչում էինք, մեր «ութերն» էին: Զարմիկիս բարեհաջող հանձնեցինք սենսեյին ու միջանցքում կանգնած սպասում էինք: Իսկ նախկին «ութեր»` ներկա տասներորդցիները, չէին հանդարտվում:

- Ապե, սաղ ճշտել եմ, վերի թաղցի Ստյոպն էր դրա հետ էղել, հետո էլ պաս էր տվել ախպերությանը, – ծանր-ծանր սկսեց Սամոն: Շարունակությունը` դպրոցական բլոգում: