Նարե Սահակյան

Ճարտարապետն այսօր պիտի ապրանքը տանի մաքսատուն: Նա ոչ մի օրենք չխախտելով տանձի ջեմ է վաճառում հարևան պետությանը: Ձեռքերը թաքցնելով` առավոտյան նախաճաշեց, հետո դուրս եկավ առանց որևէ բան ասելու: Քայլում է ու կարծում, որ հիմա բոլորը կիմանան, որ պիտի «ճարտարապետը ջեմ վաճառի»: Փոքրիկ քաղաքում բոլորը գլուխ են տալիս ու դիմում ազգանունով:

Բա որ իմանան, որ իր աղջիկը թողեց տունն ու գնաց: Հիմա էլ ցույցեր է անում Ազգային ժողովի դիմաց ու համբուրվում մի տղայի հետ:

Բա որ իմանան, որ տղան երկու գիրք չի կարդացել կյանքում, բայց հիմա բժիշկ է ու բուժում է իրենց:

Բա որ իմանան, որ բժիշկը չի ամուսնանում, որովհետև իրեն` ճարտարապետին, հարսները դուր չեն գալիս:

Բա որ իմանան, որ ինքը լավ չգիտի` հավատում է Աստծուն, թե չէ, բայց ամեն կիրակի եկեղեցի է գնում, որովհետև այդպես է պետք:

Բա որ իմանան, որ իրենց ընտանիքում բոլորը դժբախտ են, բայց իրենք ամեն առավոտ նախաճաշի սեղանի մոտ մեռնելու չափ ծիծաղում են` իրարից վախենալով:

Բա որ իմանան, որ ամեն առավոտ հարևանների մահճակալի ճռճռոցը լսելիս ուզում է կնոջը, բայց ամաչում է ասել:

Բա որ իմանան, որ թքած ունի քաղաքական ամեն ինչի վրա ոչ թե նրա համար, որ սկզբունքային է, այլ որովհետև ծուլանում է ուղեղն աշխատացնել:

Ձեռքերը անընդհատ թաքցնում է ու պահում գրպանների մեջ, որ հանկարծ չիմանան: Հետո թեքվում է ու տեսնում, որ ամբողջ քաղաքը ձեռքերը գրպաններում է շրջում:

Հետո երեկոյան հեռուստացույցով տեսնում է, որ երկրի նախագահն էլ է ձեռքերը գրպանը դրել:

Բա որ իմանան…