...Թեև իր խոսքի սկզբում ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը խոստանում է «մի կողմ թողնել» իշխանությունների հետ գործարքի մասին խոսակցությունները, սակայն իր ելույթի զգալի մասը նվիրել է այդ խոսակցությունների հերքմանը: Դրա կարիքը հաստատ չկար` ընդդիմության ղեկավարը կարիք չունի արդարանալու, թե ինչու է նա գերադասում քաղաքական պայքարի խաղաղ, անցնցում ձևերը:

Ընդհակառակը` հիմանավորումներն անհրաժեշտ են սրացումների դեպքում: Ճիշտ այդպես` ՀՀ նախագահը չպիտի արդարանա, թե ինչու է քաղբանտարկյալներին ազատ արձակել` դա մեր ամբողջ հասարակության պահանջն էր. մենք բոլորս, անկախ մեր քաղաքական կոմնորոշումներից և անձնական նախասիրություններից, գտնում էինք որ մարդկանց չի կարելի ազատազրկել քաղաքական գործունեության համար:

Իհարկե, ընդդիմության մեջ կան խմբեր, որոնք կարծում են, որ պետք է ամբողջ օրը փողոցում «հույ-բույ» անել և ամեն տեղ վրաններ խփել, իշխանության ներկայացուցիչների մի մասն էլ վստահ է, որ ընդդիմադիրների տեղը բանտն է, և ընդդիմության ցանկացած ցույցի ժամանակ պետք է նրանց վրա հարձակվել:

Սակայն այդ տեսակետներն այսօր այլևս մարգինալ են` քաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունն այսօր ներքին խաղաղության և հանդուրժողականության կողմնակից է:

«Ինչ է մնում իշխանություն-ընդդիմություն երկխոսության կոնկրետ ընթացքին, ապա, իմ պատկերացմամբ, կան մի քանի տասնյակ փոխընդունելի տարբերակներ` միայն թե ցանկություն լինի: Սրանք հայ-ադրբեջանական բանակցություններ չեն, որտեղ ամեն մի ձևակերպում կարող է ճակատագրական նշանակություն ունենալ: Ինձ համար, օրինակ, այնքան էլ էական չէ, թե ով երբ որ աթոռին կհստի: Կարևորն այն է, որ նախաձեռնված փոփոխություններն անշրջելի լինեն»,- գրում է թերթի խմբագիրը: