Հայրենիքի երազի տերը, տրորված կանաչի վերհուշի տերը աննահանջ մնացողն  է: Ինքն է Կանթեղի յուղը ավելացնում գրով, հաստատ գրով: Մնամ` դաշտը ընդլայնեմ, կանաչեմ` ջրին  խուտուտ տամ, չափեմ` սահման չդնեմ, ինձնով անեմ, ձեզնով անեմ, հունձս հարամ չուտեմ ու ձեզ տեսնեմ սեղանիս շուրջը: Ինքն է ու իր նման խորհողը: Աչքը դուրս ժողովրդի ճամպրուկը քաշեմ, ասեմ` տիրոջդ առ, գնա նստիր հրապարակում, գամ կողքդ նստեմ, մի կարգին խոսենք էս դուրս ընկնելու մասին… Զգոնից ու անզգոնից բարձրանանք  իրապես:

Հիմա  էլ  էս ընտրությունները`անընտրություն-անսիրտ …Ծաղկելու թեմա է. ձենը` խորը, քարը` վրան:  Քոռկոպեկ հույս, հեչբան կարոտ. էս է էսօրը: Աղբի տերը, մաքրության տերը մնացողն է: Առ հիմա ում ենք ընտրել, որ քեզ չենք ընտրել, մաքուրի' երազանք: Աչքս  քաղաքի դարպասներին մնաց, խոնարհումս` ժամի բակի աղունիկներին: Էդ ինչ թպրտոցի վանդակում են: Ճիշտ է` ծերտի մեջ, բայց հո մաքուր են: Էն անտեր թողնողները սրանց չափ էլ չկան:

Գնացին-եկան, գնացին-եկան ու…չեկան: Էստեղ են ասում.  անհայտ առածը. «Ով ձեռք է տալիս իմ ճամպրուկին, ձեռք է տալիս իմ հոգեվիճակին»: Առավ-փախավին պե'ս եղած ենք: Ներսը լիքն է ճախրով ու ճախրի վայրէջքով: Ում զարմացուցած ենք:  «Արի' տուն, գրպաններդ դատարկիր հայրենիքիդ մեջ» կպոռանք: Է, մեր պոռոցով ինչքան փախցուցինք: Դուռը հետևներես գոցեցինք, իբր թե աս էրկրեն մեր սպասածները «կատվի հետևեն` անուշ թսի պես» են: Հա', չմոռնամ էն աղունիկներին: Որ վանդակից դուրս են գալիս, էլի ծերտի մեջ են, որ ներս են մտնում, ծերտը չի դադարում այդպիսին լինելուց և ուրեմն ծանր ծերտ է: Ու որպեսզի չասեմ, որ էս աղունիկները զինվորյալ են, ասում եմ` ծանրսիրտ բան է էս բաժանումը հայրենյաց ծերտից, կտուցներիս էլ`դալար շիվ…

Ռոզա Հովհաննիսյան