Մարութ Վանյան, Հայկ Ղազարյան

Արցախում ամեն տարի պետբյուջեից գումար է հատկացվում բնակարանաշինությանը: Սակայն բազմաթիվ մարդիկ դժգոհ են մնում կամ նեղանում են՝ բնակարանաբաշխությունն անարդար համարելով:

«Շատ անգամ են խոստացել, բայց չեն տվել, ասում են՝ տներ ավելի կարիքավորներին ենք հատկացրել»,- ասում է Արցախյան պատերազմի վետերան, երկրորդ կարգի հաշմանդամ Կարեն Հարությունյանը:

Կարեն Հարությունյանը կնոջ ու երեխաների հետ տարիներ շարունակ վարձով է ապրում ու սպասում է բնակարան ստանալու իր հերթին. «Այսքան ժամանակ ապարդյուն էինք սպասում»:

Նա իր մարտական ուղին սկսել է հայտնի «26 պոստից»: Մասնակցել է Չարեքտարի, Կիչանի, Սրխավանդի, Ղազարի, Չլդրանի, Մաղավուզի, Վաղուհասի, Առաքյուլի, Աղդամի մարտերին: Առաջին անգամ վիրավորվել է «26 պոստում»՝ ականետի արկի բեկորից, երկրորդ անգամ՝ Աղդամի Բոյ-Ախմեդլու կոչվող վայրում: Դա 1993-ի դեկտեմբերի 28-ն էր: Մահամերձ վիճակում տեղափոխել են Երևան, որտեղ 7-8 վիրահատություն են կատարել: «Կլինիկայից կլինիկա էին տեղափոխել: Ուղիղ ինը ամիս «կալոպրիյոմնիկ» կպցրած էի ապրում»,- պատմում է Կարենը:

5-րդ վաշտի մարտիկը երկու որդի ունի, ավագը շուտով կզորակոչվի: Հայրը շատ է նեղվում, որ տղային բանակ պիտի ճանապարհի ուրիշի տնից: Կարենի որդիները մարզիկներ են՝ բռնցքամարտիկներ: Բոլոր ծնողներին բնորոշ հպարտությամբ նա խնդրում է կրտսեր որդուն ցույց տալ մեդալները:

Կարենի կինը՝ Ջուլիետան, փախստական է Բաքու քաղաքից: «Կարենի մայրը՝ սկեսուրս, չէր հավատում, որ երկրորդ վիրավորումից հետո երեխաներ կունենա»,- ասում է Ջուլիետան: Ջուլիետան բակապան է աշխատում. «Երբեմն չեմպիոններս կամ ամուսինս առավոտվա չորսին հետս գալիս են օգնելու»:

Կարենը «Ջրմուղ կոյուղու» ֆիլտր-կայանում է աշխատում: Նա մասնագիտությամբ նկարիչ է. «Ամոթ էր պատերազմից խուսափելը, թեև ռազմական գործից ոչ մի գաղափար չունեի: Ընթացքում սովորեցի, նույնիսկ դասակի հրամանատար նշանակվեցի»:

Կարենի հետ հարցազրույցի տեսանյութը՝ այստեղ: