Մայր Աթոռի բակում արեւածաղիկ վաճառող Անահիտ տատին գրեթե բոլորն են ճանաչում: Նա արդեն 4-5 տարի է` ամառ, թե ձմեռ, նույն գործին է: Մինչ մարդիկ տոնական առեւտրով են զբաղված եւ խանութից խանութ են շտապում, Անահիտ տատը եկեղեցու բակում սառույցի վրա կանգնած իր օրվա հացն է վաստակում: Այսօր էլ նա շտապել էր «աշխատավայր», բայց կեսօրն անց էր՝ դեռ առեւտուր չէր արել:

«Էս եղանակն էլ ա իմ դեմ դուրս եկել, ցուրտ ա, առեւտուր չի լինում: Բայց ոչինչ, Անահիտ տատը յոլա կգնա, թող մարդիկ ուրախ լինեն, իրենց առեւտրով զբաղվեն, ինձ էլ թող չհիշեն»,-ինքն իրեն հույս էր տալիս Անահիտ տատը եւ արագ-արագ հետ ու առաջ անում սառույցի վրա, որ ոտքերը չսառչեն:

Բացի բոլորին առողջություն մաղթելուց, Անահիտ տատը այլ բարեմաղթանք էլ ուներ. «Ցանկանում եմ, որ մենակ խաղաղություն լինի, թեկուզ սոված ու ծարավ մնանք, բայց խաղաղ ապրենք: Խաղաղությունից լավ բան չկա, բալես: Հիմա ես սառույցի վրա կանգնած եմ, բայց ես իմ կյանքն ապրել եմ, մեր զինվորը դիրքերում ա սառում, բա համեմատելո՞ւ բան ա: Անահիտ տատը թող մի քիչ էլ հիվանդանա, բայց մեր բալեքը առողջ լինեն, կռիվ չլինի, որ ես էլ ստեղ հանգիստ սեմուշկա ծախեմ»:

Հարցին, թե ինչ է ցանկանում, որ եկող տարում կատարվի, Անահիտ տատը նշում է. «Եթե մեր ղեկավարությունը մի քիչ թոշակս բարձրացնի, էլ չեմ գա կանգնի այստեղ: Հիմա 20.000 դրամ թոշակ եմ ստանում: Գործս չեմ սիրում, ստիպված աշխատում եմ: Նոր տարի ա, եկել եմ, որ մի բան ծախեմ, տենամ ինչ կարող եմ առնել: Ճեմարանի ուսանողներն են ինձ պահում, նրանք են հիմնական առեւտուր անողները»:

Անահիտ տատը համաձայն չէր, որ արեւածաղիկը վատ բան է եւ չպետք է վաճառվի փողոցներում. «Ինձնից չառնեն, խանութից կառնեն մարդիկ, լավ չի՞, որ գան ինձնից առնեն ես էլ ուրախանամ, իրենց էլ օրհնեմ ու ճանապարհեմ: Եթե վատ բան ա, թող չարտադրեն, խանութներն էլ չլցնեն: Սեմուչկեն շատ լավ բան ա, զբաղմունք ա մարդկանց համար,-ասում է Անահիտ տատն ու հավելում,- էհ, Աստված ջան, եթե այս գործին եմ մնալու, թող եկող տարի ավելի շատ սեմուշկա ծախեմ»: