"ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների տարածաշրջանային վերջին այցը որեւէ նորություն, համենայնդեպս էական շեշտադրում չի մտցնում կարգավորման ընդհանուր գործընթացի մեջ: Դա հերթական հանդիպում է, գուցե մի քիչ մայնդորֆյան հռչակագրի ստորագրման ֆոնին գունազարդված բավական հայտարարությունների առումով, նույնիսկ` էկզոտիկ, որովհետեւ տրամագծորեն միմյանց հետ չփոխկապակցված հայտարարություններ հնչեցին տարբեր համանախագահների կողմից, ինչը ի վերջո թույլ է տալիս ասել, որ մոտակա, տեսանելի հեռանկարում ղարաբաղյան կարգավորման հանգուցալուծման մասին խոսակցությունները կամ չափազանցություն են, կամ էլ արվում են հանրային կարծիքի եւ քաղաքական ուժերի տեսակետները զոնդաժի ենթարկելու նկատառումով: Չեմ բացառում թե մեկը, թե մյուսը”,- այս կարծիքն է արտահայտել ԼՂՀ Ազգային ժողովի արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախագահ Վահրամ Աթանեսյանը` պատասխանելով ղարաբաղյան կարգավորման վերջին զարգացումների մասին հարցին: Նրա կարծիքով, վատ է, որ “կարգավորման շուրջ երկու ժողովուրդների` ադրբեջանցիների եւ հայերի էլիտան հավասարակշռված վերաբերմունք չի ցուցաբերում”: “Սա հիմնականում վերաբերում է հայկական եւ տեղեկատվական, եւ քաղաքական էլիտային, որը, իմ զգացողությամբ, խոսում է ոչ թե կարգավորման մասին, այլ կարգավորման հետեւանքով հայկական կողմին սպասվող ինչ-որ “նոյան ջրհեղեղի” կամ “ապոկալիպսիսի” մասին: Սա չի խոսում մեր փորձագիտական հանրության, քաղաքական որոշակի շրջանակների եւ լրատվամիջոցների շահագրգռվածության մասին, ինչը վտանգավոր է ոչ թե այն առումով, որ նրանք իշխանությունների տեսակետից տարբերվող տեսակետ են արտահայտում, այլ նրանով, որ արտաքին աշխարհում ստեղծվում է տպավորություն, որ հայ ժողովուրդը ղարաբաղյան խնդրի կարգավորման միասնական հայեցակարգ չունի: Եվ սա երեւի ամենացավալին է, որը երեւակվեց”,-կարծում է Վահրամ Աթանեսյանը Ամեն դեպքում, ըստ Վ.Աթանեսյանի, ինքներս մեզ հետ պետք է անկեղծ լինենք եւ հասկանանք մի պարզ ճշմարտություն, որ եթե խոսում ենք կարգավորման մասին, ապա պետք է պատրաստ լինենք փոխզիջումների, եթե խոսում ենք խնդրի չկարգավորման մասին, ապա դարձյալ պետք է անկեղծ լինենք: “Հստակ պատասխան պիտի ունենանք` մենք գնում ենք կարգավորման, թե ոչ, եթե գնում ենք, ապա որն է կարգավորման մեր պատկերացումը, եթե չենք գնում, ապա ինչ ենք անում, որպեսզի չգնանք”,-ասում է ԱԺ պատգամավորը, որը կարծում է, որ այդ պատասխանը գտնելու համար հանրության հետ բաց երկխոսության պետք է գնալ, քանի որ որոշվում է հենց Ղարաբաղի ժողովրդի ճակատագիրը: Ժողովուրդը պետք է որոշի, թե ինչ է ուզում, ժողովրդի կարծիքը պետք է որոշիչը լինի, որն էլ, ըստ պատգամավորի, պետք է իրացնեն իշխանությունները: “Չգիտես ինչու, մենք բաց երկխոսությունն անընդհատ ուշացնում ենք”,-ասում է նա` ավելացնելով, որ պատմական եւ ճակատագրական հարց է լուծվում, եւ “այստեղ որեւէ զգացմունքայնություն չի կարող առաջնորդ լինել, պետք է լինի պրագմատիկ հաշվարկ, ուժերի բալանսի լիակատար վերլուծություն, որը թույլ կտա կատարել հաջորդ քայլը”: Վերջին շրջանում Ղարաբաղի եւ Հայաստանի ղեկավարների` ղարաբաղյան հարցի կարգավորման տարբերակների շուրջ հայտարարություններն ու կարծիքները կարծես թե իրարից բավականին տարբերվում են: Այս տարբերության վերաբեյալ հարցին ի պատասխան ԱԺ պատգամավորը նշեց, որ Ղարաբաղի եւ Հայաստանի դիրքորոշումները երբեք էլ նույնը չեն եղել եւ չեն էլ կարող: “Սա էլ այն ճշմարտություններից է, որ քննարկման չպետք է ենթարկվի եւ այսօրվա խնդիրը չէ դա: Միշտ էլ այդպես է եղել, որովհետեւ ի վերջո լուծվում է Ղարաբաղի խնդիրը, եւ դա մեր թուլությունը չի արդեն, այլ ընդհակառակը մեր` եւ դիվանագիտական, եւ ամենակարեւորը քաղաքական ռեսուրսը, ինչպես նաեւ մեր ներքին համաժողովրդական համախմբվածության ռեսուրսը, երբ ԼՂ-ը կարողանում է ասել իր վճռական խոսքը: Ես չեմ համարում, որ մենք ասել ենք մեր վճռական խոսքը: Եթե դուք գտնում եք, որ ԼՂՀ նախագահի այն միտքը, որ մենք ունենք Սահմանադրությամբ ամրագրված տարածքներ, նշանակում է մեր վերջնական խոսքը, ապա ես այդ կարծիքին չեմ: Մենք դեռեւս չենք ասել, եւ պետք է արագորեն նախապատրաստվենք, որպեսզի այդ խոսքն ասենք: Եվ դրա համար, ինչպես արդեն նշել եմ, պետք է հասարակության հետ բաց երկխոսության գնալ”,-ավելացրեց մեր զրուցակիցը: Անդրադառնալով վերջերս շրջանառության մեջ դրված այն ժամկետներին, թե իբր ղարաբաղյան խնդիրը լուծվելու է դեկտեմբերին կամ մոտակա ամիսներին` պարոն Աթանեսյանը մասնավորապես նշեց. «Իհարկե ոչ դեկտեմբերին, ոչ էլ 2009 թվականին ղարաբաղյան խնդիրը չի լուծվելու: Սա ակնհայտ է բոլորի համար, քանի որ երբ ռուսաստանցի, ամերիկացի եւ ֆրանսիացի համանախագահները արտահայտում են գաղափարներ, որոնք միմյանց հետ չեն շաղկապվում, ապա պատկերացնել, որ այս համանախագահությունը գալու է ինչ-որ մի ընդհանուր հայտարարի եւ խնդիր է լուծվելու, այն էլ այս ձեւով, սա պարզապես իրականությանը կարծես թե կարող է միայն հեռավոր առնչություն ունենալ»: Հասարակության հետ աշխատելու մեջ, ըստ պատգամավորի, շահագրգռված չեն նաեւ միջնորդ երկրները, որոնք իբր թե շահագրգռված են խնդրի կարգավորմամբ: «Սա եւս մեկ անգամ ապացուցում է, որ միջնորդներն իրենք շահագրգռված չեն կարգավորմամբ: Միակ կանխատեսումը, որ կարելի է անել, դա այն է, որ քանի դեռ համանախագահող երկրները եւ տարածաշրջանային որոշ խաղացողներ որեւէ կերպ չեն գտնում այս խնդրի կարգավորման իրենց համար ընդունելի տարբերակը` այս խնդիրը չի լուծվելու»,-ընդգծել է արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահը: