Հետքի այն հարցին, թե ինչպես կազդի Ղարաբաղյան հարցի լուծման վրա Բարաք Օբամայի ընտրությունը, Կիրո Մանոյանը պատասխանեց. «Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման առումով, Միացյալ Նահանգների նոր նախագահ Բարակ Օբաման նախընտրական շրջանում ստանձնել է հանձնառություն, որը հիմք է տալիս ասելու, թե նա կվարի Ղարաբաղի ինքնորոշման ճանաչմանը միտված քաղաքականություն Օբամայի այդ քաղաքականությունը կարող է հաջողություն բերել, եթե որոշ ուժեր չփորձեն Ղարաբաղի հարցը շահարկել իրենց շահի համար»: Իսկ Մոսկվայում ընդունված հռչակագիրը, ըստ Կիրո Մանոյանի, պարունակում է մի քանի մտահոգիչ հանգամանք. «Բացակայում է Ղարաբաղի ստորագրությունը, հռչակագիրը պարտադրական բնույթ չունի, նաեւ հավանության է արժանանում մադրիդյան սկզբունքները» : Կիրո Մանոյանի համար դրականը այդ հռչակագրում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջության մասին դրույթի բացակայություննն է: Հարցին, թե եթե մոսկովյան հռչակագիրը չի բխում Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման տրամաբանությունից, որն է ՀՀ իշխանությունների կողմից դրա ստորագրման պատճառը, Կ. Մանոյանը պատասխանեց. «Թե Հայաստանի, թե Ադրբեջանի նախագահները ստորագրել են հռչակագիրը, քանի որ դեմ չեն տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության մեծացմանը»: Կիրո Մանոյանը գտնում է, որ հայաստանի համար ձեռնտու է ստատուս-քվոյի պահպանությունը. «Տարածաշրջանում այդպիսով Ռուսաստանի ազդեցությանը դեմ չի լինի նաեւ ԱՄՆ նոր նախագահ Օբաման, քանի որ նա փաստացի չի գնա նախկին վարչակազմի` Բուշի հետքերով»: Ըստ քաղաքագետ Հմայակ Հովհաննիսյանի` մոսկովյան հռչակագիրը Հայաստանի համար վտանգ չի պարունակում. «Վտանգավորը այս պարագայում կարգավորման գործընթացն է, որ ունի ոչ հայանպաստ միտում: Տարիներ շարունակ Հայաստանն իր դիվանագիտությունը Ղարաբաղի կարգավորման հարցում կառուցել է Ադրբեջանի ժխտողականության վրա, ընդունել է միջնորդների գրեթե ցանկացած առաջարկ` ակնկալելով, որ Ադրբեջանը միեւնույն է կմերժի»: Այս քաղաքականությունը, ըստ քաղաքագետի, վարվում է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ղեկավարման տարիներից, ինչը ադրբեջանական կողմը ճիշտ օգտագործել է եւ գործընթացը հասցրել է իրեն ձեռնտու մի կետի, որը ենթադրում է ավելի շատ զիջումներ Հայաստանի կողմից: