Այսօր Գյումրիի ժուռնալիստների "Ասպարեզ" ակումբում մամուլի ասուլիս էր հրավիրել հանրահայտ երգեհոնահար, փարիզաբնակ գյումրեցի Նարինե Սիմոնյանը` տեղեկացնելով, որ երկրաշարժի 20-ամյակի կապակցությամբ շաբաթ օրը` դեկտեմբերի 13-ին, Գագիկ Մալխասյանի դուդուկի նվագակցությամբ պատրաստվում է մեծ համերգ տալ Գյումրիի Յոթվերք եկեղեցում: Հնչելու են հատվածներ Կոմիտասի աշխարհիկ երգերից, Առնո Բաբաջանյանից և Կուպեռենի հնագույն երաժշտությունից: "1991 թ.-ից ապրում եմ Փարիզում, սովորեցի աշխարհի լավագույն երգեհոնահարների մոտ, բայց ամենից կարևորը Մարի Կլեռանեի մոտ էր, ով հայկական երգեհոնային դպրոցի հիմնադիրն է, և համերգային գործունեությունս սկսեցի այնտեղ: Չվերադարձա Հայաստան, ոչ թե որ չէի ուզում վերադառնալ, այլ այն պատճառով, որ միայն Փարիզի մեջ` արվարձաններից դուրս, 360 երգեհոն կա, այսինքն` ոչ մի երգեհոն մեկը մյուսին նման չէ, ինչպես որ տարբեր են մարդիկ: Երգեհոնը ինձ ավելի շատ սովորեցրեց, քան ես կարող էի տարիներ շարունակ էստեղ սովորել ու չհասնել իմացության նման մակարդակի, ինչպես որ գործիքների հետ շփումը, որը ինձ դարձրեց երաժիշտ: Հիմա մարդիկ սկսել են իրար նմանվել, բոլորը նույն բաների մասին են մտածում, նույն ինֆորմացիան են լսում, նույն երաժշտությունը, նույն ձևով են սնվում, և սա սարսափելի աղետ է, քանի որ մշակութային դեմքը անհատական կարող է լինել: Իսկ Գյումրին էնպիսի դեմք ունի, որ դրսից գալով` զգում ես, որ իտալիցիների ասած`"բարոքքո" քաղաք է, ոչ միատեսակ քարից ձուլված: Լենինականս` Գյումրիս, էդ նույն տեսքը ունի իր ճարտարապետության, մտածողության մեջ, այսինքն` մենք անհավասար, տարօրինակ մտածողության նշաններ ունենք, որը արվեստին հակվածության ճշգրիտ կերպն է: Մենք արվեստասեր ենք: Ես հաճույքով հետ կգայի Հայաստան, սակայն այսօր հետ գալ` նշանակում է մնալ մեկ հատ ֆլենդռոպի հույսին, որը կամերային երաժշտության տանն է, և ինձ համար դժվար է կատարելը, մեկ գործիքի վրա բոլոր երգեհոնահարները միատեղ լինելով` ես գտնում եմ, որ դա բնական վիճակ չէ: Եթե ես գամ Հայաստան, առնվազն երկու գործիք է պետք, որ կարողանամ աշխատել: Ես առանց գործիքի չեմ կարող, դա իմ համար թթվածնի պես բան է: Իսկ սա նշանակում է մնալ երկու երկրների արանքում: Եթե գործիքների հնարավորությունը ստեղծվի, ես շատ սիրով հետ կգամ Հայաստան, գոնե իմ կյանքի վերջին քսան տարին կնվիրեմ հայ երեխաներին կրթելուն",- ասաց Ն. Սիմոնյանը: Երգեհոնահարի վերջին համերգը տասը օր առաջ էր` Կիևում, դարձյալ երկրաշարժի 20-ամյակի առիթով: Երգչուհին իր վերջին չորս ամիսների համերգները նվիրելով Գյումրիին` նպատակ ունի օգնել հարազատ քաղաքին, բարեգործական հիմնադրամ ստեղծել Հայաստանում: Նարինե Սիմոնյանը Շիրակի մարզպետ Լիդա Նանյանի խորհրդական Ժորա Սիմոնյանի դուստրն է, որի ընտանիքը ևս տուժել է երկրաշարժից. Նարինեն կորցրել է իր մինուճար եղբորը: "Ես չեմ կարող հանգստանալ, չգիտեմ` ինչ պետք է անեմ, որ էս 20-ամյակին իմ հոգևոր պարտքը կատարեմ, անկախ ամեն ինչից` Փարիզում, թե որտեղ, մենք բոլորս ներքին պարտք ունենք մեր քաղաքի նկատմամբ, և պարտքի առաջին կետն այն է, որ մենք կենդանի ենք մնացել",- ասում է Նարինե Սիմոնյանը: Ի դեպ, Գյումրիի Յոթվերք եկեղեցու երգեհոնը վերանորոգվել է վերջերս: