Աննա Պապոյան յն, ինչ ես հի­մա կպատ­մեմ, ի­րա­կան պատ­մու­թյուն է: Մի ան­գամ ան­տառ էի գնա­ցել ըն­կեր­նե­րիս հետ ու, ինչ­պես լի­նում է հա­ճախ, զմայլ­վե­լով Զան­գե­զու­րի բնու­թյամբ, ես մո­լոր­վե­ցի: Ինձ հա­մար ա­մեն ինչ այն­քան հա­րա­զատ ու ծա­նոթ էր, որ սկսե­ցի զբոս­նել` ա­ռանց մտա­ծե­լու այն մա­սին, թե ինչ­պես եմ ըն­կեր­նե­րիս մոտ վե­րա­դառ­նա­լու: Ար­դեն մու­թը վրա էր հաս­նում, ա­րևը մայր էր մտնում: Ու դա ա­սես հրաշք լի­ներ: Հան­կարծ ես նկա­տե­ցի մի գե­ղե­ցիկ ու ան­չափ զար­մա­նա­լի տե­սա­րան. կեն­դա­նի­նե­րը դուրս էին ե­կել ա­րևին մնաս բա­րով ա­սե­լու և դի­մա­վո­րե­լու լուս­նին: Կեն­դա­նի­նե­րի մի­ջից ա­ռանձ­նա­նում էր մի մեծ շուն:  Շու՞ն… Ո՛չ, գայլ էր, որն ան­ջատ­վեց խմբից, մո­տե­ցավ ինձ ու հա­վա­տա­րիմ շան պես նստեց ոտ­քե­րիս մոտ: Այդ պա­հին ինձ թվաց, որ ես գի­տեմ գայ­լա­յին լե­զուն: Ես շո­յե­ցի նրան, խո­սե­ցի հե­տը ու հաս­կա­ցա, որ նա էլ ինձ է հաս­կա­նում: Ա­սաց, որ իր ա­նու­նը Լու­պուս է, և Հա­յաս­տան հաս­նե­լու հա­մար եր­կար ճա­նա­պարհ է ան­ցել, քա­նի որ շատ է լսել մե­ծե­րից այս­տե­ղի զար­մա­նահ­րաշ բնու­թյան մա­սին: Մենք զբոս­նում էինք ե­րե­կո­յան ան­տա­ռում, խո­սում աշ­խար­հում ա­մեն ին­չից` մարդ­կանց ու կեն­դա­նի­նե­րի կյան­քից, այն օ­րենք­նե­րից, ո­րոնց են­թարկ­վում են նրանք: Ես նրան հարց­րի, թե ին­չու են կեն­դա­նի­նե­րը մե­կը մյու­սին ու­տում: Նա պա­տաս­խա­նեց, որ դա բնու­թյան օ­րենքն է, և որ ա­ռանց դրա ո­չինչ չի լի­նում աշ­խար­հում: Ես այդ պա­հին նրան ա­սա­ցի. - Բայց դուք` կեն­դա­նի­ներդ, ի՜նչ դա­ժան եք: Նա գլու­խը կա­խեց ու ո­չինչ չպա­տաս­խա­նեց: Լու­պուսն ինձ ու­ղեկ­ցեց իր տուն` ա­սե­լով, որ ես շատ եմ հե­ռա­ցել ըն­կեր­նե­րիցս, և վտան­գա­վոր է այդ­քան ճա­նա­պար­հը գի­շե­րա­յին ան­տա­ռով անց­նե­լը, պետք է սպա­սել մին­չև ա­ռա­վոտ: Ա­ռա­վո­տյան ըն­կերս ինձ հա­մար նա­խա­ճաշ բե­րեց. չմտա­ծեք, թե դա ինչ-որ նա­պաս­տակ կամ գառ էր, այլ ուղ­ղա­կի հա­տապ­տուղ­ներ ու մրգեր: Մենք նա­խա­ճա­շե­ցինք ու ճամ­փա ըն­կանք: Ճա­նա­պար­հին շա­տե­րին հան­դի­պե­ցինք, ու ես հաս­կա­ցա, որ կեն­դա­նի­նե­րը մարդ­կան­ցից ա­վե­լի լավ են բա­րե­կա­մու­թյուն ա­նում, և նրան­ցը դի­մա­կա­վոր կեղծ ժպիտ չէ, այլ իս­կա­պես մտա­հո­գու­թյուն, ան­հանգստու­թյուն ու սեր: Ար­դեն կե­սօր էր, և մենք գրե­թե տեղ էինք հա­սել: Մի պահ, չգի­տես ինչ­պես, ես ա­ռաջ ըն­կա ու իմ հե­տևից մի կրա­կոց լսե­ցի: Շրջվե­ցի ու տե­սա, որ ծա­ռե­րի հե­տևում դա­րա­նա­կա­լած իմ ըն­կեր­նե­րը կրա­կել են Լու­պու­սին: Ես վա­զե­ցի նրա մոտ, գրկե­ցի նրան, ու Լուպուսը վեր­ջին շնչով հա­ռա­չեց. —    Ինչ դա­ժան եք դուք, մար­դի՛կ: