Անի Մակարյան Կար-չկար, մի կա­նաչ ան­տառ կար: Այն­տեղ էր ապ­րում ան­տա­ռի բա­րի հո­գին: Նա մի կար­ճա­հա­սակ, ճեր­մակ և խիտ մա­զե­րով, եր­կար մո­րու­քով, բա­րի երկ­նա­գույն աչ­քե­րով ծե­րուկ էր: Բա­րի ծե­րու­նին հե­տևում էր ան­տառ ե­կող մարդ­կանց, ան­տա­ռի կարգ ու կա­նո­նին, որ­պես­զի մար­դիկ չաղ­տո­տեին բնու­թյու­նը և վնաս չհասց­նեին ծա­ռե­րին: Մի ան­գամ մո­տա­կա գյու­ղի ան­տա­ռա­հա­տը, հա­կա­ռակ­վե­լով ան­տա­ռում ըն­դուն­ված կա­նոն­նե­րին, ցան­կա­ցավ կտրել հզոր ու փար­թամ ըն­կու­զե­նին: Այդ պա­հին հայտնվեց ան­տա­ռի հո­գին և հարց­րեց նրան. - Ին­չո՞ւ ես կտրում ծա­ռը,- բար­կա­ցավ ծե­րու­նին: - Ձմռա­նը իմ ըն­տա­նի­քը կմրսի, ե­թե ես վա­ռե­լիք չու­նե­նամ,- խեղ­ճա­ցավ ան­տա­ռա­հա­տը: - Լավ, տղա՛ս,- բա­րի ժըպ-տաց ծե­րու­նին,- ես կօգ­նեմ քեզ, ե­թե դու հա­մա­ձայ­նես այս ծա­ռի փո­խա­րեն կտրել այն չո­րա­ցած կե­չին, ո­րի տե­ղում պար­տա­վոր ես մի նոր ծառ տնկել: Ան­տա­ռա­հա­տը ա­ռանց հա­կա­ռակ­վե­լու հա­մա­ձայ­նում է: Այս­պես ծե­րու­նին չէր թող­նում, որ իր ան­տա­ռից ո­րևէ ծառ պա­կա­սի: Եր­կար տա­րի­ներ լի­նե­լով ան­տա­ռի պա­հա­պան` ծե­րու­նին մի օր հոգ­նում է և ո­րո­շում կարճ ժա­մա­նա­կով լքել իր սի­րե­լի տու­նը: Նա վա­ղուց էր ու­զում դա ա­նել, սա­կայն միշտ մտա­հոգ­վում էր, որ իր վե­րա­դար­ձին շատ ծա­ռեր ար­դեն հրա­ժեշտ տված կլի­նեն ան­տա­ռին: Այս ան­գամ նա դի­մեց խո­րա­ման­կու­թյան և ան­տա­ռը կա­խար­դեց այն­պես, որ յու­րա­քան­չյուր ծա­ռին վտանգ սպառ­նա­լու դեպ­քում իր գլխից մի մազ պա­կա­սի: Եվ ա­հա հոգ­նած պա­պի­կը, հաս­նե­լով հանգստա­վայր, պառ­կում է քնե­լու` վստահ լի­նե­լով, որ վտան­գի դեպ­քում ան­պայ­ման սար­սա­փե­լի ե­րազ կտես­նի: Այս­պես պա­պի­կը քնում է մինչ ուշ ա­շուն և արթ­նա­նում է միայն ագ­ռա­վի բարձր ձայ­նից: Արթ­նա­նա­լով` նա հայտ­նա­բե­րում է, որ լրիվ ճա­ղատ է: Իսկ ի՞նչ է անում ծերուկը հետո, փոքրի՛կ: Արդյո՞ք նրան հաջողվում է փրկել անտառը: Ողարկի՛ր մեզ հեքիաթի շարունակությունը և մրցանակ ստացի՛ր անտառի բարի հոգուց; Նկարի հեղինակ` Տաթևիկ Սարոյան