Եթե Էրդողանը չորս անգամ հայտարարում է, որ մեր հարաբերությունները կկարգավորվեն միայն Ղարաբաղի հարցի լուծումից հետո, ապա դրանով խոսակցությունն ավարտված է: Այսինքն` ի՞նչ իմաստ ունի բանակցել մի խնդրի շուրջ, որի լուծումն ամբողջությամբ պայմանավորված է մեկ այլ խնդրով: Ենթադրենք, հայ-թուրքական պայմանագրում կամ դրան նախորդող «Ճանապարհային քարտեզում» խիստ հայանպաստ դրույթներ են գրված: Բայց չէ՞ որ այդ դրույթները, ըստ թուրքական կողմի, միևնույնն է, կյանքի չեն կոչվի մինչև Ղարաբաղի խնդրի լուծումը: Էլ ինչի՞ համար ենք մենք քննարկում այդ (մեզ համար անհայտ, ենթադրական) դրույթների «հայանպաստ» կամ «թուրքանպաստ» լինելը, եթե դրանք անիրագործելի են: Իսկ եթե իրագործելի են, ուրեմն մեր իշխանություններն անկեղծ չեն` օրը 20 անգամ կրկնելով «առանց նախապայմանների» հանգերգը: Այս իմաստով Դաշնակցության դժգոհության մեջ տրամաբանություն կա: Այս վերջին զարգացումներից հետո, մնալով իշխող կոալիցիայի մեջ, այդ քաղաքական ուժը կկորցներ իր վերջին անկեղծ կողմնակիցներին` պահպանելով, բնականաբար, «կերակրատաշտին» ձգտող պատեհապաշտներին: «Դարավոր ոսոխի» և «արյան ծովի» գաղափարախոսությունը դավանող կուսակցությունը չէր կարող մնալ մի իշխանության մեջ, որի գործողությունները տագնապ են առաջացնում նույնիսկ ոչ ազգայնական շրջանակներում: Ոմանք ասում են, որ ՀՅԴ-ն, դուրս գալով կոալիցիայից, դարձյալ շարունակում է իր իշխանական խաղերը: Բացառված չէ: Այդ ամենը պարզ կդառնա մոտակա ամիսներին, և որոշիչը ոչ միայն Երևանի ավագանու ընտրություններն են լինելու: Հայաստանում շատ ավելի էական «թեստեր» կան: Եթե մոտ ժամանակներս սկսեն «խորացած կերպով» ստուգել «դաշնակցականամերձ» գործարարների հարկային պարտավորությունները, կամ եթե Ամալյանի հանձնաժողովը «Երկիր մեդիայում» հայտնաբերի «լուրջ խախտումներ», ուրեմն ՀՅԴ-ի` կոալիցիայից դուրս գալը խաղ չէ: Հակառակ դեպքում` խաղ է: