Հայաստանի գլխավոր դատախազի պաշտոնը զբաղեցնող Աղվան Հովսեփյանը ընդամենը վերջրես խոստովանեց, որ իր համար քրեական գործի քննությունը ստեղծագործական պրոցես է, և ահա այս լավատեսական ֆոնի վրա դարձավ Հայաստանի նկարիչների միության պատվավոր նախագահ: Աղվան Հովսեփյանը ոչ թե նկարիչների, այլ գրողների միության նախագահ պետք է դառնար: Եվ այս եզրակացությանը հանգեցի այն բանից հետո, երբ գլխավոր դատախազությունը վերջերս հաղորդագրություն տարածեց «Յոթի գործով» քաղբանտարկյալներ Ալեքսանդր Արզումանյանի և Սուրեն Սիրունյանի դատավարության ընթացքում հանդես եկած վկաների ցուցմունքների կապակցությամբ: Թվում է, թե այդ հաղորդագրությունների մեջ արտառոց ոչինչ չկա: Իրականում, սակայն, դա նոր խոսք է համաշխարհային դատաիրավական պրակտիկայում: Ընդհանրապես ո՞նց է ընդունված: Վկաները ներկայանում են դատարան, ցուցմունքներ տալիս, պատասխանում կողմերի հարցերին, այդ ցուցմունքները, հարցերը, պատասխաններն արձանագրում են, և դատարանը, դրանց վրա հիմնվելով` անում է համապատասխան եզրակացություններ: Վկաների ցուցմունքները կարևորագույն նշանակություն ունեն որևէ գործի ելքի տեսակետից: Եվ ահա, թվում է, թե հայտնի վկաները եկել են, ցուցմունքներ են տվել, պատասխանել են կողմերի հարցերին, և այդ ամենն արձանագրվել է և անցել դատարանի տրամադրության տակ, այսինքն` այլևս դատարանը պետք է գնահատական տա այդ ցուցմունքներին: Բայց` աչքիդ է երևում: Ահա այստեղ է մտնում Աղվան Հովսեփյանը` սպիտակ կաստում-շըլվարով: Նկատի ունեմ` դատախազությունը հաղորդագորություն է տարածում, որն այն մասին է, թե դատարանում ցուցմունք տված վկաները ինչ նկատի ունեին, երբ տալիս էին այս կամ այն ցուցմունքը: Դատարանը, դատավարության մասնակիցները, մամուլը, հանրությունն ի վիճակի չեն ինքնուրույն ընկալել, թե ինչ նկատի ունի վկան, երբ ասում է, թե ինքը և մասնակցել է մարտի 1-ի հանրահավաքին, երբ նույն բանը և տեսել է, և չի տեսել, և երկարատև կոմայի մեջ գտնված ` աչքերով տեսել է այն, ինչ հնարավոր չի տեսնել նույնիսկ աստղադիտակի և ռենտգենային ճառագայթի միջոցով: Եվ ահա բոլոր այն «գեղցիների» համար, ովքեր այս ամենը կարող են և չհասկանալ, դատախազությունը պարզաբանում է` դա, ախր, կոչվում է արվեստ, ստեղծագործական պրոցես, դրանք, ախր, հանճարեղ գլուխգործոցներ են, քրեաիրավական տեղծագործության լավագույն նմուշներ, որտեղ կենտրոնացել են սյուր ռեալիզմի, իմպրեսիոնիզմի, կուբիզմի և աբսուրդի թատրոնի լավագույն ավանդույթները: Երբ 1874թ.-ին իմպրեսիոնիստները Փարիզում կազմակերպեցին իրենց հայտնի ցուցահանդեսը` նրանց ոչ ոք չէր հասկանում: Եվ ինչպես ժամանակակիցներից շատերը չէին հասկանում Կաֆկային և նրան գնահատեցին միայն հետագայում, այնպես էլ Աղվան Հովսեփյանին և նրա ստեղծագործական խմբին կգնահատեն միայն որոշ ժամանակ անց` երդվյալ ատենակալների դատարանում: Այդ ստեղծագործությունները կգնահատվեն որպես հանճարեղ: