Իմ կարծիքը «Գյուղացին չի կարողանում ու չի ուզում մշակել հողը» հոդվածի վերաբերյալ. Չնայած կարճ կերպով իմ տեսակետն եմ հայտնել ձեր կայքէջում բայց կուզեմ ավելի մանրամասն կերպով անդրադառնալ այս կարևոր հարցին: Անգամներ եղել եմ Հայաստանում և մոտիկից ականատես եմ եղել հայ գյուղացու ցավալի կյանքին:

Քսան տարի է արդեն անցել սովետական կարգերի փլուզումից և մեր պետությունները դեռ չեն ըմբռնել գյուղացիության խղճալի վիճակը: Ինչ կարելի է սպասել մի պետությունից, որը քսան տարի անցնելուց հետո նոր է անդրադառնում, որ գյուղերին պետք է ուշադրություն դարձնել: Հայկական գյուղերում այնքան բաներ են բացակայում որոնք ապրուստի համար անզիջելի են: Կուզեմ կարճ կերպով անդրադառնալ նրանց: Յուրաքանչյուր պատասխանատու պետություն կամ պատասխանատու վարչակազմ պետք է գիտակցի, որ գյուղը և գյուղացին ամենաամուր սյուններն են մի երկրի պահպանման, ուստի նրանց պետք է աջակցել և քաջալերել հողի մշակման գործում:

ԳՅՈՒՂԱՑԻՆ ՉՊԻՏԻ ԱՂՔԱՏՈՒԹՅԱՆ ԿԱՄ ՄՈՒՐԱՑԿԱՆՈՒԹՅԱՄԲ ԱՊՐԻ

Պետությունը պետք է հետևալ պարտականություններն անվերապահորեն կատարի. -Ստեղծել ենթակառուցվացքներ`ջրի ոռոգման հնարավորություններ, ճանապարհներ, դպրոցներ, բուժարաններ: Իրանկանացնել դրանց հսկումը և պահպանումը և այլն և այլն: -Աջակցել և հսկել գյուղատնտեսությունում գործածվող պարարտանյութերի և ճիշտ ընտրում քիմիական նյութերի գործածումը թե գյուղատնտեսության և թե այգեբանության առողջապահության գործում: -Աջակցում և հսկում բնապահպանմանը ընդհանուր առմամբ: -Աջակցում հողի և ջրի մաքուր պահպանման: -Հսկում և պատժում միջնորդներին գյուղացիության շահագործելու կամ չարաշահելու պարագայում: -Հսկում գյուղատնտեսական հողի վաճառման գործում, գյուղատնտեսական հողը չպիտի արտոնվի վաճառման ոչ հողագործությամբ զբաղվող անձերին կամ կազմակերպություններին, եթե մի մի հողամաս կադաստրի մեջ իբր գյուղատնտեսական հող է հայտնաբերված նա չպիտի արտոնվի վաճառվել շինարարական կամ օտար գործածման: -Վերջ ի վերջո պետությունը հարկ եղած դեպքում նյութական աջակցություններով պետք է օգնի գյուղացիությանը: Այս բանը անում են անգամ ամերիկացիներն և եվրոպացիները: Սրանք միայն մի քանի կարևոր կետեր, որոնց իրագործումը երկրի գոյության համար հիմնական խնդիրներ են, նրանք չպիտի մոռացվեն: Եթե այս կետերը չիրականցվեն, հայ գյուղացին մանավանդ երիտասարդ գյուղացին, եթէ մինչև այսօր չի թողել գյուղը, կհեռանա գյուղից, քաղաքում աշխատանք չճարելով կթողնի նաև քաղաքը և կմեկնի արտասահման, սրա արդյունքն արդեն պարզ է մեզ բոլորիս: Ոչ այդ երիտասարդին և ոչ էլ գյուղացուն չի կարելի մեղադրել քանզի նրանք ստիպված են դիմել այդ քայլին: Ժողովրդական առածն արդեն ասում է որտեղ հաց այնտեղ կաց: Վերոհիշյալ կետերին եթե ավելացնենք, մեր երկրում գոյություն ունեցող կաշառակերությունը և երկրի արտասահմանից վերցրած վարկերի տարեցտարի ավելացումը երկար չպիտի տևի մինչև երկրի ներկա պետությունը դադարի իր գոյությունից: Անցյալում ավելի ուժեղ և մեծ պետություններ են միայն կաշառակերության և մեծ վարկերի հետևանքով քարտեզի վրայից անհետացել: Պարգև Շահամիրյան Վիեննա, 9.05. 2009