Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
Համակարգո՞ւմ, թե՞ համակարգից դուրս
Այն, որ ընդդիմությունը, մեծամասնություն չստանալու դեպքում, չի մասնակցի Երեւանի ավագանու աշխատանքներին, միանգամայն սպասելի էր եւ, որպես մարտավարական քայլ, ունի իր դրական եւ բացասական կողմերը: Նախ` մեծ է «դուռը շրխկացնելու» արտաքին էֆեկտը. վստահ եմ, որ ընդդիմության շարքային կողմնակիցներն այդ որոշումն ընդունեցին մեծ ոգեւորությամբ: Կոնգրեսն իր երկրպագուներին ցույց տվեց, որ տրամադրված է անզիջում պայքարի, իսկ դա Հայաստանում բարձր է գնահատվում:
Էական է նաեւ, որ իշխանական քարոզչությունը հնարավորություն չի ունենա ասելու` «եթե ավագանին ոչ լեգիտիմ եք համարում, ինչո՞ւ եք գնում այնտեղ աշխատելու», «այդքան խոսեիք-խոսեցիք, հետո իշխանության հետ բարիշեցիք» եւ այլն: Հաստատ կչարախնդար, եթե ավագանու աշխատանքները չբոյկոտեին:
Ի վերջո, եթե ասում ես, որ սրանք ոչ թե ավագանու, այլ նախագահական ընտրություններ են` երկրորդ փուլով, ուրեմն Երեւան քաղաքի խնդիրներով զբաղվելու որեւէ ցանկություն չունես եւ ունես ավելի մեծ քաղաքական նպատակներ: Դառնալ ավագանի` կնշանակեր գոնե որոշ չափով հրաժարվել այդ նպատակներից:
Մյուս կողմից` մանդատներից հրաժարվելը կբերի նույնքան ակներեւ բացասական հետեւանքների: Նախ` նշեմ մի «տեխնիկական» հանգամանք: Ենթադրենք` թիվ 8 ընտրատարածքում ընտրություններն անվավեր են ճանաչվում: Նոր ընտրություններին ՀԱԿ-ը մասանակցելո՞ւ է: Եթե` ոչ, ի՞նչ է ասելու: Այլեւս նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլը չէ՞: Եթե մասնակցի եւ, ասենք` ջախջախիչ հաղթանակ տանի, այդ մանդատներից նույնպե՞ս պետք է հրաժարվի:
Երկրորդ` երեւանցիների համար, այնուամենայնիվ, կարեւոր է, որ քաղաքային իշխանությունը գոնե ինչ-որ չափով վերահսկելի լինի, որ, օրինակ` կաշառքով շինթույլտվություններ չտրվեն, որ ծառերի փոխարեն նոր «օբյեկտներ» չսարքվեն եւ այլն: Կոնգրեսն իր խմբակցությամբ, իհարկե, չէր կարողանա կանխել այդ ապօրինությունները: Բայց ուժեղ լծակներ կունենար` դրանք բարձրաձայնելու ավագանու նիստերում:
Այսօրվա Ազգային ժողովը նույնքան ոչ լեգիտիմ է, որքան Երեւանի ավագանին: Հիմա լա՞վ կլիներ, որ խորհրդարանում չլիներ «Ժառանգություն» խմբակցությունը, որի անդամներն ընդամենը 6 հոգով շատ ավելի մեծ գործ են անում, քան մնացածը` իրենց ավելի մեծաքանակ խմբակցությունները: Ընդդիմադիր ավագանիները նույնպես կարող էին մեծապես օգտակար լինել մայրաքաղաքին:
Ի վերջո, ցանկացած ընդդիմություն (ոչ միայն Հայաստանում) կանգնած է ընտրության առաջ` լինել միայն փողոցո՞ւմ` մշտապես կանգնելով մարգինալացման վտանգի առաջ, թե՞ այս կամ այն ձեւով առնչվել համակարգի հետ` ընդունելով, որ մեր դեպքում այն ծայրաստիճան աղտոտված է: Այդ հարցը միանշանակ պատասխան չունի:
Եթե գտել եք վրիպակ, ապա այն կարող եք ուղարկել մեզ՝ ընտրելով վրիպակը և սեղմելով CTRL+Enter
Մեկնաբանել