Հելսինկյան ասոցիացիայի դիտորդ Աշալույս Հակոբյանին, ում Երևանի ավագանու ընտրությունների օրը բռնի ուժով դուրս էին հանել տեղամասից, բերման են ենթարկել ոստիկանության կենտրոնի բաժին, ծեծել, ապա ձերբակալելու որոշում ընդունել: «ՉԻ» - Ոստիկանության գործողությունների մեջ որոշակի տրամաբանություն, իհարկե, կա: Եթե ընտրակեղծիքն իրականացնում են ոստիկաններն ու թաղի խուժանները` համատեղ ջանքերով, իսկ «ինչ-որ անկապ դիտորդ» խոչընդոտում է նրանց «աշխատանքը», բնականաբար, դիտորդին պետք է պատժել: Վերջին հաշվով, եթե Հայաստանի «պետական կառավարման համակարգը» հիմնված է ընտրակեղծիքների ինստիտուտի վրա, նշանակում է` ցանկացած մեկը, ով պայքարում է այդ ինստիտուտի դեմ, դրանով իսկ խարխլում է պետականության հիմքերը: Ասվածի մեջ բացարձակապես որևէ չափազանցություն չկա, և կարող եք չկասկածել, որ կոնկրետ այդ դիտորդին անձամբ ծեծած Կենտրոնի փոխոստիկանապետ Արայիկ Պետրոսյանը հենց այդպես էլ մտածել է: Այսինքն` նա գիտակցաբար քրեական հանցանք է գործել, իր կարծիքով` «հանուն պետության»: Երևի շուտով հերթական մեդալը կստանա: Իսկ ոստիականնե՞րը Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը ընտրություններն անվավեր է ճանաչել ևս երեք տեղամասում: Սա նշանակում է, որ առաջիկայում դատախազությունը ևս երեք քրեական գործ կհարուցի: «ՉԻ» - Դրա արդյունքում, իհարկե, առանձնապես ոչինչ չի փոխվի, բայց վիճակն իսկապես տարօրինակ է: ԿԸՀ-ն մերժում է ընտրություններն անվավեր ճանաչելու վերաբերյալ ընդդիմության հայցը, բայց նույն այդ մարմինը որ ընտրատեղամասն ուսումնասիրում է, ահավոր խախտումներ է հայտնաբերում: Ընդ որում` ստուգվում են միայն այն տեղամասերը, որոնց վերաբերյալ մամուլում տեղեկություններ են հայտնվել: Ստացվում է, որ ընտրությունների օրը իրավապահների դերը լրագրողներն են կատարել, ընդ որում` լավ են կատարել (ոչ թե հենց այնպես աղմուկ են բարձրացրել, այլ իսկապես խախտումներ են արձանագրել): Հարց է ծագում` իսկ ինչո՞վ են զբաղված եղել այդ տեղամասերին կցված ոստիկանները: Եվ եթե վեց տեղամասերից ոչ մեկում ոչ մի ոստիկան ոչ մի խախտում չի արձանագրել, չի՞ նշանակում սա, արդյոք, որ այդ ամենը հրահանգված է եղել վերևից: Եթե նշանակում է, ուրեմն պիտի նաև ոստիկանները պատասխանատվության ենթարկվեն: