Մահվան պատճառ դարձած «Օդնակլասնիկի» կայքի հետ կապված դատական պատմությունները Գյումրիում կարծես թե ավարտվելու միտում չունեն: Այս անգամ առաջարկած ընկերությունը կայքում ոչ միայն ընդունվել էր, այլև մղել գողության:

Ոսկյա զարդեր հափշտակողը 30-ամյա Լիլիթ Հովհաննիսյանն էր՝ ծնունդով Արմավիրի մարզի Աղավնատուն գյուղից, 11 տարի առաջ Գյումրի հարս եկած, իսկ «բարեգործությունից» օգտվողները' «Սևան» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալներ Աշոտ Գևորգյանն ու Գրիշա Սարգսյանը:

Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում օգոստոսի 16-ին սկսված դատական նիստը շատ կարճ տևեց, քանի որ ամբաստանյալ Լիլիթ Հովհաննիսյանը ցանկություն հայտնեց օգտվելու փաստաբանի ծառայություններից: Ու քանի որ վճարունակ չէր, խնդրեց դատարանին իրեն հանրային պաշտպան տրամադրել:

Նիստն ընդմիջվեց մինչև հաջորդ օրը՝ ժամը 10-ը, սակայն կալանքի տակ չգտնվող, ստորագրությամբ բաց թողնված Լ. Հովհաննիսյանն օգոստոսի 17-ի նիստին այդպես էլ չներկայացավ: Նույն օրը՝ արդեն ժամը 16:00-ին, մեղադրող Սադոյանը դատարանին միջնորդեց ամբաստանյալին ոստիկանության միջոցով բերման ենթարկել:

Օգոստոսի 20-ի նիստը նույնպես ամբաստանյալի պատճառով սկսվեց կես ժամ ուշացումով: Նիստի սկզբում ամբաստանյալը միջնորդեց արագացված դատաքննության կարգ կիրառել՝ ասելով, թե գիտակցում է հետևանքները, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ և տեղեկացված է, որ հետագայում զրկվելու է վճիռը բողոքարկելու իրավունքից: Դատարանը բավարարեց միջնորդությունը, քանի որ մեղադրող կողմն այս առնչությամբ առարկություն չուներ:

Ամբաստանյալ Լ. Հովհաննիսյանը 2000 թ. հոկտեմբերին ամուսնացել է գյումրեցի Արա Սարգսյանի հետ: Ունեն 3 և 9 տարեկան երկու զավակ: Ըստ մեղադրող Սադոյանի հրապարակած տվյալների՝ ամբաստանյալը 2010 թ. հեռախոսազանգերի միջոցով ծանոթացել է «Սևան» ՔԿՀ-ի դատապարտյալներ Աշոտ Գևորգյանի և Գրիշա Կարապետյանի հետ: Մտերմացել է Աշոտ Գևորգյանի հետ: Վերջինս Լիլիթին պատմել է իր ընտանիքի ծանր նյութական վիճակի մասին և խնդրել ամբաստանյալին 700-800 դոլարի չափով գումար, որը պարտավորվել է վերադարձնել մաս-մաս:

Գրավադրելով ոսկյա զարդերը «Արարատ բանկի» Գյումրու մասնաճյուղում' ստացված գումարներից ամբաստանյալը 280 հազար դրամն ուղարկել է Աշոտ Գևորգյանի հարազատներին: Լիլիթ Հովհաննիսյանի ուղարկած գումարից Աշոտի հարազատները 2011 թ. վերադարձրել են միայն 100 հազար դրամը:

Այս մասին պատահաբար տեղեկացել են ամբաստանյալի ամուսինը, սկեսրայրը և ամուսնու քույրը, երբ վերջինս տալի 15-ամյա տղային խնդրել է «Օդնակլասնիկիի» իր հասցեում նկար տեղադրել՝ իբրև թե Կիևում գտնվող քրոջը ցույց տալու համար:

Դրանից հետո բացահայտվել է նաև զարդերի հետ կապված պատմությունը: Եղել է վիճաբանություն՝ զարդերն ինքնագլուխ օգտագործելու, ինչ-որ կապեր հաստատելու հետ կապված: Լիլիթի պահվածքի մասին տեղյակ են պահվել վերջինիս ծնողները, անգամ բաժանության հարց է առաջ եկել, սակայն հետագայում ամեն ինչ հարթվել է:

Սակայն ամբաստանյալը շարունակել է մտերիմ կապ պահպանել «Սևան» քրեակատարողական հիմնարկում գտնվող երկու կալանավորների հետ: 2011 թ. գարնանը գումարի խնդրանքով Լիլիթին այս անգամ զանգահարել է Գրիշա Կարապետյանը:

Վերջինս ամբաստանյալին պատմել է, թե ծանր հիվանդ երեխա ունի, որ մանկուց պարալիզացված է, չի խոսում, չի քայլում, և նրա բուժման համար մեծ գումարներ են հարկավոր: Խնդրել է իրեն պարտքով գումար տալ գաղութից ազատվելուց հետո վերադարձնելու պայմանով: Ամբաստանյալը խոստացել է օժանդակել, քանի որ, իր իսկ խոսքերով, խղճացել է երեխային:

2011 թ. մայիսին Լիլիթ Հովհաննիսյանը տալի' Աննա Սարգսյանի սենյակից գողանում է զարդատուփի մեջ եղած զարդերը: Իր այս արարքը նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալը մեկնաբանել է որպես վերժ իրեն վատ վերաբերվելու համար:

2011 թ. մայիսի 19-ին Լ. Հովհաննիսյանը Գրիշա Կարապետյանին տեղյակ է պահել, որ ունի ոսկյա զարդեր, որոնք վերադարձնելու պայմանով կարող է տրամադրել նրա երեխայի բուժման համար: Նույն օրը Գ. Կարապետյանը Գյումրի է ուղարկել ընկերոջը' Զավեն Հակոբյանին:

Ավտոկայանի տարածքում Լիլիթը Զավենին է փոխանցել գողոնի մի մասը: Այնուհետև մայիսի 21-ին Գրիշա Կարապետյանը կրկին զանգահարել է ամբաստանյալին և կրկին գումար խնդրել երեխայի բուժումը շարունակելու համար:

Նույն օրը Չարենցավան քաղաքից կրկին Գյումրի է հասել Զավեն Հակոբյանը, ում «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ի վարչական շենքի մոտ Լիլիթը տվել է գողոնի մնացած մասը: Եվ Գրիշա Կարապետյանը, և Զավեն Հակոբյանը նախաքննությանը տված ցուցմունքներում հայտնել են, որ տեղյակ չեն եղել զարդերի գողացված լինելու մասին: Ամբաստանյալը նույնպես հաստատել է, որ այդ մասին չի տեղեկացրել:

Դատական նիստի ժամանակ տուժող Աննա Սարգսյանը հայտնեց, որ թեպետ իրենք գրել են, որ գողությամբ պատճառված նյութական վնասը հատուցել է Գրիշա Կարապետյանը, սակայն այդպես չէ:

«Ինձ պատճառված վնասը կազմել է 1 մլն 370 հազար դրամ, բայց ինձ փոխանցված զարդեղենը, որ իմը չէր, մենք գնահատել տվեցինք, ամենաշատը 400 հազար դրամ կազմեց: Ուստի, ես համաձայն չեմ, որ ասում են, թե մեր վնասը հատուցված է»,- ասաց Ա. Սարգսյանը:

Սակայն տուժողի բանավոր բողոքը դատական նիստի ընթացքում քննության առարկա չէր կարող լինել, քանի որ թե Աննան, թե նրա հայրը նախաքննության ընթացքում գրել էին, որ իրենց նյութական վնասը վերականգնված է ամբողջովին, և իրենք քաղհայց չեն ներկայացնելու:

Արդեն դատական նիստից հետո Աննա Սարգսյանը «Հետքին» հայտնեց, որ գործը քննող քննիչն է ասել, թե գրեք, որ պարտք ու պահանջ չունեք՝ պատճառաբանելով, թե դա երկու կողմի համար լավ է: «Ինչ իմանաք, թե այդ մարդիկ գաղութից դուրս գան, ինչ վնաս կտան ձեզ»,- պատճառաբանել է քննիչը:

Մեղադրող Ժ. Սադոյանն իր մեղադրական ճառում նշեց, որ ամբաստանյալ Լ. Հովհաննիսյանի մեղքն ամբողջովին ապացուցված է, և որ նա կատարել է հանցանք՝ նախատեսված Քր. օր.-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի, 2-րդ կետով: Մեղադրողը միջնորդեց դատարանին պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով' ամբաստանյալին տուգանելով հօգուտ պետության 600 հազար դրամի չափով:

Դատարանը Լ. Հովհաննիսյանին հանցավոր ճանաչեց Քր. օր-ի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտեց տուգանքի՝ 600 հազար դրամի չափով:

Ամբաստանյալի ամուսինն ու սկեսրայրը, որոնց խնամքի տակ են երկու անչափահաս երեխաները, հայտարարեցին, որ պատրաստվում են դիմել դատարան՝ Լ. Հովհաննսիյանին մայրական իրավունքներից զրկելու նպատակով: