«Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի ընթացքին հետեւելիս ի՞նչ առաջընթաց եք գրանցել Ձեզ համար:

Ամենակարեւորն այն է, որ փառատոնը առանց ընդհատումների ամեն տարի իր տեղն է գտնում: Եվ այս հաջող ձեռնարկը վկայում է այն մասին, որ «Ոսկե ծիրան»-ը ուժեղ է եւ ունի իր տեղը, իր բնական ձեւը: Ամեն տարի ձեռնարկը հարստանում է իր երազներու կոնտեքստով, հետաքրքրություն է ստեղծվում ոչ միայն Հայաստանի, Եվրոպայի եւ Ամերիկայի շրջանակներում` իբր կարեւոր կինոփառատոն:

Մենք մեզ պետք է հիշեցնենք, որ աշխարհում այսօր շատ փառատոներ կան: Եվ եթե կրնանք ապահովել օտար փառատոների ներկայությունը «Ոսկե ծիրանում», ուրեմն մեր փառատոնի հաջողությունը կրնանք ապահովել:

Ի՞նչ նոր նախագծեր ունեք:

Երբ վերադառնամ Տորոնտո, պետք է արդեն լրջորեն զբաղվեմ թատրոնի արտադրությամբ: Պետք է ներկայացում բեմադրվի, «Պիկասոյի կանայք» անունով մի ներկայացում, որի սցենարի հեղինակը իռլանդացի մի գրող է, որը, հավանաբար 2010 թվականին, պետք է ներկայացնենք 8 դերասանուհիներով:

Իսկ այդ ներկայացումը Հայսատան բերվելո՞ւ է: Ինչու՞ չէ:

Եթե կարելիություն ըլլա, հավանաբար կուգա: Թատրոնը քիչ մը ավելի դժվար է ճամփորդելու համար: Բայց հարցը միշտ նյութական կողմում է: Թատրոնը նյութականի առումով կինոյի պես մեծ դժվարություններ ունի: Երբ մենք կսկսինք այնտեղ բեմ հանել, եթե հաջողություն լինի, կուզիմ բերվի Հայաստան: Պիտի անձնապես փափագեմ դրա համար:

Ձեզ համար կինոն եւ թատրոնը ի՞նչ նմանություններ եւ տարբերութուններ ունեն:

Բնականաբար, դրանք շատ տարբեր են: Բայց թատրոնը կմնա մի րիտուալ, թատրոնը նաեւ դերասանին կտա այն ուժը, որը կինոն առավել նվազ կարող է տրամադրել: Կինոյում դերասանը նույնքան մեծ պատասխանատվություն չի կրում րոպեների եւ մանրուքների համար, ինչպես թատրոնում: Կինոն տարբեր իրողություն է: Կինոյում խաղարկության հմտությունն է կարեւոր, այստեղ նվազ արտահայտչականություն է պահանջվում: Իսկ թատրոնը ավելի էմոցիոնալ է: Ինձ համար մեծ ուրախություն է, որ կյանքիս մեջ երկուսն էլ ունեմ: Կինոն օբյեկտիվ ձեւով ավելի շատ է կարողանում ճամփորդել աշխարհով մեկ: Այնքան արտադրում կա կինոյում, որ շուկան հագեցած է, եւ շատ հրաշալի կինոներ մնում են անտեսանելի: Իսկ թատրոնը ավելի ազատ է, չնայած այն ավելի ռեգիոնալ է:

Հայաստանում որեւէ պրոեկտ նախաձեռնու՞մ եք:

Ոչ, բայց այս վերջին օրերուն Հայ յեղափոխական դաշնակցությունից հրավեր մը ստացա. մասնակցություն ցեղասպանությանը վերաբերող խորհրդաժողովներեն: Ասիկա շատ բուռն եւ կարեւոր հարց է թե՛ սփյուռքի, թե՛ Արցախի համար: Եւ անհատապես ինձի համար այն շատ կարեւոր է: Իհարկե, իմ մասնագիտական գործունեությունից զատ, ես ուզում եմ նաեւ մասնակցել այդ մեծ կարեւորության գործերուն մեջ: Մանավանդ, այնպիսի տպավորություն ունեմ, որ հայկական իշխանությունները աս վերջերս կմտահոգեն ինձի: Սփյուռքի, Հայսատանի եւ Արցախի այս երրորդության մեջ հարցեր կան, որ պիտի կարենանք ավելի բացահայտ եւ մատչելի մեջտեղ բերենք, եւ ոչ թե իշխանությունը իր ինքնագլուխ որոշումները ստանձնի մեր ազգի ընդհանուր շահերի նկատմամբ:

Մի փոքր ավելի կմանրամասնե՞ք` ի՞նչն է Ձեզ հատկապես մտահոգում ՀՀ իշխանության արտաքին քաղաքականության մեջ:

Եւ ոչ միայն արտաքին քաղաքականությունը: Այն միայն զենք է Հայաստանի ներքին իրողությունը ապահովելու: Հայաստանի մեջ մենք այսօր լուրջ տնտեսական պրոբլեմ ունինք: Ես անձնապես չեմ հավատում, որ Թուրքիան կբացի սահմանը: Որովհետեւ Հայաստանի կողմից սահմանը միշտ բաց է եղել: Ես անձնապես չեմ հավատում, որ դա կծառայե Հայաստանի շահերուն: Թուրքիան հսկա իշխանություն է եւ մեկ թաթով կարող է լուծել Հայաստանի տնտեսական եւ գոյության խնդիրը մեկ շաբաթվա մեջ, եթե ոչ` մեկ օրվա: Ան չէ, այդ իմ կարծիքը այդքան էլ կարեւոր չէ: Այս պահին կարեւոր է այն, որ մեր իշխանությունները առանց պայմանների են ուզում Թուրքիո հետ հարաբերություններ ունենալ: Պայմաններու հարցն է, որ մեր իշխանությունները բացարձակապես կանտեսեն: Կարծես դա ըլլա մի անկարեւոր հարց մը: Եւ մտահոգությունս ինչ է. մտահոգությունս սփյուռքի վիճակը եւ պատմությունը չէ, մենք այսօր 100 տարի մեր գործունեությունը կանինք առանց Հայաստանի: Մենք կրցանք մենք մեզ լուծել բազում հարցեր, մենք ենք բարձրացնում ամբողջ աշխարհով ցեղասպանության հարցը: Հայաստանը այսօր չի հասկանում, որ ցեղասպանության զենքը ամենակարեւոր զենքն է, որով Հայսատանը կարող է աշխարհի հետ խոսիլ: Ես 2 օր առաջ այցելեցի Արցախ եւ հասկացա, որ թափված արյունը տակավին թարմ է: Եւ եթե մենք Արցախը չապահովինք որպես բոլոր հայերու պատմական մի վայր, այն կդառնա մեր ամենամեծ մեղքերեն մեկը: Այդ արյունը իմաստ ուներ հայերի համար:

Դուք մտավախություն ունե՞ք, որ ՀՀ իշխանությունները կհանձնեն Արցախը:

Կարող է նրանք Արցախը չհանձնեն: Բայց այն բանակցություններում, որ տեղի կունենան, հստակ կոնտեքստ չկա, ափեղ-սփեղ արտահայտություններ կանեն, որից բան մը հասկանալ չի կարելի: Ճնշումներուն տակ նրանք ասում են, թե սփյուռքը խանգարում է նրանց հարաբերություններին, սա անկարելի լուծումներ են:

Ի՞նչ կարող եք Դուք անել այդ ամենը փոխելու համար:

Ես կփափագեմ, որ հայ ժողովուրդը շատ ավելի հարց տա իշխանություններին… Իսկ կարողանու՞մ է ժողովուրդը իշխանությանը առնչվել:

Ինչու՞ չէ: Եթե ժողովուրդը համախմբվի, կարող է իր ձայնը լսելի դարձնել իշխանություններին: Ես գիտեմ, Հայաստանը այսօր մեծ տագնապի մեջ է: Սփյուռքահայ ըլլալու կամ իտալացի ըլլալու պետք չունիմ, որ դա հասկնամ: Եթե պարզ խոսենք, այսօր Հայաստանը տագնապի մեջ է, բայց իշխանությունները չունեն այդ տագնապի զգացումը, որ մի ձեւով այն լուծեն: Ո՞վ պիտի տուժե` իհարկե, հայ ժողովուրդը. սկզբում Հայաստանի, այնուհետեւ` Արցախի, իսկ հետո` սփյուռքի: Այսօր Հայաստանի իշխանությունը պետք է անդրադառնա, որ առանց սփյուռքի Հայաստանը, իսկապես, տկար վիճակի մեջ կըլլա:

Սփյուռքի դեմ ուղղված քայլեր տեսնու՞մ եք ՀՀ իշխանությունների գործունեության մեջ:

Եթե իշխանություններն այսօր ասում են, որ մի կողմ են դնելու սփյուռքի խնդիրները, ցեղասպանության խնդիրը, դա ի՞նչ կնշանակե: Իմ կարծիքով, սա արդեն հստակ կեցվածք է: Այսօր սփյուռքը լոբբինգի հսկայական գործ կանե, Հայաստանը` ոչ: Հայաստանը, ցավոք սրտի, այդ կարողությունը չունի, բնական է: Եթե չլիներ մեր սփյուռքը, դուք կկարծեք, որ Ամերիկան մեզ նյութական օժանդակություն կտա՞ր, հենց այնպես: Ո՛չ: Ես չեմ ըսալ այս ամենը սփյուռքի համար: Որովհետեւ, ի վերջո, իմ ուրախությունը Հայաստանն է, իմ մտահոգությունը Հայաստանի վիճակն է: Այս ամենը քաղաքական կարճատեսության պատճառով է: Դուք լսեցիք Օբամայի, Սարկոզիի եւ Մեդվեդեւի համաձայնությունը. աս որոշումը ինչու՞ առանց Արցախի մասնակցության պիտի ըլլա: Ինչո՞ւ միայն Հայաստանի կամ Ադրբեջանի մասնակցությունը պիտի ըլլա, Արցախինը` ոչ: Ինչո՞ւ: Ադիկա բնակա՞ն է…