Ձեզ եմ ներկայացնում ս.թ. օգոստոսին «Հետքում»  տպագրված Արսինե Նավասարդյանի նյութի վերաբերյալ իմ անհամաձայնությունը, քանի որ այն բոլորովին չի համապատասխանում իրականությանը:

Կարծում եմ, որ նյութը չկայացած դերասանուհի Արսինե Նավասարդյանը տպագրել է ավելի  իրեն գովազդելու, այսինքն` «փիառ» անելու համար, այլ ոչ ամուսնու նկատմամբ իմ ցուցաբերած «անմարդկային» վերաբերմունքից դրդված, քանի որ իրականում ես եմ  հանդիսանում Արտակ Գրիգորյանի և Արկադի Սարգսյանի զոհը: Եվ նշեմ, որ ես երբևէ նման փողոցային արտահայտություններ չեմ արել, ամբողջը`  զրպարտանք է:

Նախ մինչ վերը նշվածի կապակցությամբ մեկնաբանությանն անցնելը, ցանկանում եմ հայտնել, որ աշխատում եմ  «Մ.Է.Դ.Ա.Ն»  իրավաբանական գրասենյակի տնօրեն, միաժամանակ հանդիսանում եմ «Բազմազավակ մայրերի աջակցության միավորում» հասարակական կազմակերպության նախագահ: Բազմազավակ մայր եմ` ունեմ  հինգ որդի:

Ինչ վերաբերվում է Արսինե Նավասարդյանի կողմից բարձրացված հարցին, նշեմ որ 2009թ. փետրվար ամսին «Հայրենիք» առևտրի տանը, որտեղ գտնվում է իմ իրավաբանական գրասենյակը, ծանոթացել եմ Արտակ Գրիգորյանի հետ, որն նույնպես նշված առևտրի տանը տաղավար էր վարձակալում:

Պարբերաբար շփումների արդյունքում մտերմանալով ինձ հետ` վերջինս հայտնեց, որ ցանկանում է գրավատուն հիմնել ու ինձ առաջարկեց աշխատել գրավատանը որպես իրավաբան, ամսական` 1000-1500 ԱՄՆ դոլար աշխատավարձով: Ես ընդունեցի նրա առաջարկը:

Ըստ Արտակ Գրիգորյանի հայտարարության` գրավատունը պետք է հիմներ իր տան գրավադրմամբ և Ռուսաստանից մեծ գումարների էր սպասում, որոնք նույնպես պետք է ներդներ գրավատան գործունեության համար: Բայց այդ պահին նրա տան գրավադրումը դեռ չէր կարող իրականացվել, քանի որ տունը դեռ սեփականաշնորհված չէր և նա ինձ խնդրեց զբաղվել տան սեփականաշնորհման գործընթացով: Այս թեմայով բազմիցս խոսել ենք Արսինե Նավասարդյանի ներկայությամբ, ես նրանց տանը հաճախ էի լինում:

Որոշ ժամանակ անց Արտակ Գրիգորյանը ինձ առաջարկեց իմ տունը գրավադնել անհատի մոտ, մինչ իր տան սեփականաշնարհման ավարտը, գումար վերցնել, այն ներդնել գրավատան հիմնելուն և դրանով դառնալ գրավատան բաժնետերը: Միաժամանակ նա ինձ առաջարկեց գրավատունը հիմնել ինձ պատկանող «Մ.Է.Դ.Ա.Ն» ՍՊԸ-ով, քանի որ ինքը իրավաբական անձ չէր հանդիսանում: 

Նկատի ունենալով, որ այդ կարճ ժամանակահատվածում ոչ միայն ես և Արտակն էինք մտերմացել, այլ նաև ստեղծվել էր ջերմ մթնոլորտ իմ, Արսինեյի, Վիկտորի (որն հանդիսանում էր Արտակի վաղեմի ընկերն ու վերջինիս երեխաների կնքահայրը), Վիկտորի կնոջ և երեխաների միջև, ես  ընդունեցի Արտակի առաջարկը: Ստանալով իմ համաձայնությունը` տոկոսով գումար տրամադրող գտնելու համար Արտակ Գրիգորյանն այդ մասին հայտնել է Վիկտոր Բալայանին և նրա հետ միասին դիմեցին Արտակ Գրիգորյանի բարեկամուհի` Էմմա Աբրահամյանին, որին, ինչպես հետո պարզվեց, Արտակ Գրիգորյանը մի կլորիկ գումար էր պարտք: Էմմա Աբրահամյանն էլ իրենց առաջարկում է գումարը վերցնել Արկադի Սարգսյանից, որն, ի դեպ, հանդիսանում է Արտակ Գրիգորյանի և Էմմա Աբրահամյանի  բարեկամը:

2009թ. հունիս ամսվա սկզբներին Ա.Սարգսյանը իր որդու` Էդուարդ Սարգսյանի հետ, Վիկտոր Բալայանի և Էմմա Աբրահամյանի ուղեկցությամբ եկան իմ բնակարան, որտեղ ես բնակվում եմ  հինգ որդիներիս հետ միասին: Զննելով այն` Ա.Սարգսյանը համաձայնեց ամսական 10 տոկոս  տոկոսավճար վճարելու պայմանով, վեց ամիս ժամկետով, ինձ տրամադրել 30.000 ԱՄՆ դոլար  և որպես տրամադրվող գումարի երաշխիք առաջարկեց կնքել բնակարանի առք ու վաճառքի  ձևական պայմանագիր:

22.06.2009թ. Ա.Սարգսյանի և իմ  միջև կնքվեց բնակարանի առք ու վաճառքի ձևական պայմանագիր, որից  հետո իմ գրասենյակում Ա.Սարգսյանը տվեց 29.900 ԱՄՆ դոլարը` հարյուր դոլարը պահելով կադաստրային ձևակերպումների համար:

Ես, անհանգստանալով, որ Ա.Սարգսյանը հետագայում հնարավոր է հերքի մեր բանավոր պայմանավորվածությունները` տոկոսավճարով 30.000 ԱՄՆ դոլար տալու հետ կապված  ու պնդի, որ ուղղակի գնել է բնակարանը, պահանջեցի Ա.Սարգսյանին ստորագրել պարտավորագիր մայր գումարը և տոկոսավճարները վճարելու դեպքում բնակարանը ինձ հետ վերադարձնելու մասին: Գումարը տալուց հետո, նույն պահին Ա.Սարգսյանը ստորագրեց նշված պարտավորագիրը:

Քանի որ Արտակ Գրիգորյանի  տան սեփականաշնորհման գործընթացը ես էի  կատարում և պետք է կատարեի նաև գրավատան փաթեթի և լիզենզավորման հետ կապված բոլոր աշխատանքները, ես իմ մատուցած ծառայությունների և  այլ ծախսերի համար վերը նշված 29 900 ԱՄՆ դոլարից 4900 ԱՄՆ դոլարը վերցրեցի, իսկ մնացած 25.000 ԱՄՆ դոլարը տվեցի այդ պահին գրասենյակում գտնվող Վիկտոր Բալայանին` Արտակ Գրիգորյանին փոխանցելու համար, քանի որ վերջինս էր հանդիսանում գրավատան կազմակերպիչը:

Նույն օրը Արտակ Գրիգորյանին փոխանցվել է 25.000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն այդ ամբողջ գումարը Արտակ Գրիգորյանը ծախսել է իր անձնական կարիքների համար: Այդ մասին ես իմացա որոշ ժամանակ անց, չնայաց Արտակ Գրիգորյանը ինձ փորձում էր հակառակն ապացուցել, որ նա ինձ չի խաբել, և գրավատան համար նախատեսված գումարը կծառայի իր նպատակին:

Մինչ Արտակ Գրիգորյանը փորձում էր ինչ-որ աշխատանք ցույց տալ գրավատան տարածքում, մոտենում էր հուլիսի 22-ը` տոկոս վճարելու ամիսը: Ու չնայաց նրան, որ, ըստ մեր պայմանավորվածության, մայր գումարն ու տոկոսները պետք է վճարեր Արտակ Գրիգորյանը, ես, այնուամենայնիվ, իմ վերցրած 4900  ԱՄՆ դոլարից Վիկտոր Բալայանին տվեցի 2000 ԱՄՆ դոլարը, որպեսզի իրենք էլ գումար ավելացնեն և վճարեն առաջին ամսվա տոկոսը:

Սակայն, ինչպես հետագայում պարզվեց այդ գումարը ևս վճարվել է Էմմա Աբրահամյանին` Արտակ Գրիգորյանի ունեցած պարտավորությունների համար: 4900 ԱՄՆ դոլարից Արտակ Գրիգորյանի տան սեփականաշնորհման գործընթացի համար վճարել եմ 150.000 ՀՀ դրամ, վճարման վերաբերյալ անդորրագրերը կցված են թիվ 11130110 քրեական գործին:

Արտակ Գրիգորյանի տան սեփականաշնորհման գործընթացը ավարտելով` կարծում էի, որ նրա տունը  գրավ կդրվի և կավարտվի այս խայտառակ պատմությունը, բայց սխալվում էի:

Պարզվեց, որ դեռևս 2009թ. ապրիլ ամսից Արարատյան 1 նրբ 25/1 հասցեում գտնվող  անշարժ գույքը, որը սեփականության իրավունքով պատկանում էր Արտակ Գրիգորյանին, գտնվում էր արգելանքի տակ` «ՖԻՆՔԱ» ՓԲԸ-ին 6800 ԱՄՆ դոլար ունեցած պարտավորության  համար:

Բնականաբար Արտակ Գրիգորյանը որևէ քայլ  չձեռնարկեց, քանի որ ես  արդեն ծուղակում  էի և իմ բնակարանը փրկելու համար` այդ գումարն էլ ստիպված կհայթհայթեի:

Այդ պահին հասկացա, որ Արտակ Գրիգորյանից պետք է վերցնել ստացական, քանի որ «ՖԻՆՔԱ»  ՓԲԸ-ն միակ պարտատերը  չէր:

Այդ պահի դրությամբ  Ա.Գրիգորյանի պարտավորությունների չափը կազմում էին  մոտ 80 000 ԱՄՆ դոլար ( իմ բնակարանի պահով Ա.Սարգսյանի  պարտքը, որն այդ պահին արդեն կազմում էր 48.000 ԱՄՆ դոլար, «ՖԻՆՔԱ»  ՓԲԸ-ի պարտքը 6800 ԱՄՆ դոլար, «Պրոկրեդիտ» բանկին ունեցած պարտքը, որն կազմում էր 7000 ԱՄՆ դոլար, բացի այդ` ես շարունակում էի կատարել գրավատան համար պահանջվող աշխատանքները,  քանի որ Արտակ Գրիգորյանի առաջարկով, մինչ իմ կողմից նրա ստոր արարքի բացահայտումը, ես իմ գրասենյակից տեղափոխվել էի գրավատան տարածք և կնքել տարածքի պայմանագիր` ինձ պատկանող «Մ.Է.Դ.Ա.Ն» ՍՊԸ-ի անունից): 

Քաջ գիտակցելով, որ պարտատերերից յուրաքանչյուրը մինչ իր պարտքը ստանալը կարող է Արտակ Գրիգորյանի տունը արգելանքի տակ վերցնել` այդ պահի դրությամբ հաշվեցինք նրա ունեցած պարտավորությունների չափը և կազմեցինք ստացական` 80 000 ԱՄՆ դոլարի չափով:

Եվ ես չսխալվեցի, «ՖԻՆՔԱ» ՓԲԸ-ի նկատմամբ իմ կողմից  պարտքը վճարելուց հետո Արտակ Գրիգորյանի բնակարանը արգելադրվեց «Պրոկրեդիտ» բանկի կողմից:

Ինչպես հետագայում պարզվեց, «Պրոկրեդիտ» բանկը ուներ բռնագանձման վճիռ: Ես նույնպես  դիմեցի դատարան` Արտակ Գրիգորյանից 80.000 ԱՄՆ դոլար բռնագաձելու պահանջով: Դիմեցի, քանի որ գիտակցում էի, որ «Պրոկրեդիտ» բանկը վճիռը կներկայացնի հարկադիր կատարման ու ես, զրկվելով Արտակ Գրիգորյանի բնակարանից, կզրկվեմ Արկադի Սարգսյանին 48 000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու հնարավորությունից:

Իսկ դա նշանակում էր, որ կկորցնեմ բնակարանս և  հինգ որդիներիս հետ կհայտնվեմ փողոցում: Ու որպեսզի հերթական անգամ վերացնեմ Արտակ Գրիգորյանի տան նկատմամբ հայցի ապահովումը, ստիպված պետք է լուծեի «Պրոկրեդիտ» բանկի 7000 ԱՄՆ դոլարի խնդիրը:

Սակայն ԴԱՀԿ ծառայությունից ինձ տեղեկացրեցին, որ Արտակ Գրիգորյանը սնանկ է ճանաչվել  և կարճվել են  նրա նկատմամբ բոլոր կատարողական վարույթները: Իսկ ամենազարմանալին այն էր, որ Արտակ Գրիգորյանին սնանկ էր ճանաչել Մալաթիա-Սեբաստիա  վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Լ.Կատվալյանը, այսինքն` տեղի էր ունեցել  ընդդատության կանոնների կոպիտ խախտում:

Երբ ես ծանոթացա սնանկության գործի նյութերին, պարզապես ապշեցի, քանի որ դիմումատուն  հանդիսանում էր Արսինե Նավասարդյանի եղբայրը` Հենրիկ Նավասարդյանը: Իսկ երբ ստուգեցի ստորագրությունները, իսկույն նկատեցի, որ  Արտակ Գրիգորյանի և Հենրիկ Նավասարդյանի ստորագրությունները կեղծված են:

Արդեն ամեն ինչ պարզ էր և հասկանալի: Այս ամենը հետապնդում էր մի` իմ հանդեպ ունեցած պարտքը չվերադարձնելու և հնարավորինս ժամանակ ձգձգելու նպատակ:

Ես, բնականաբար, իսկույն բողոքարկեցի Արտակ Գրիգորյանին սնանկ ճանաչելու վճիռը, սակայն վերաքննիչ դատարանը իմ բողոքը վերադարձրեց` պատճառաբանությամբ, որ այն ներկայացվել է  ստորադաս դատարանի դատական ակտը բողոքարկելու իրավունք չունեցող անձի կողմից: 

Ինքնասիրությունս վայր դնելով` դիմեցի Արսինե Նավասարդյանին, որ իր եղբոր անունից դիմում ներկայացնենք վերաքննիչ դատարանին և բողոքարկենք սնանկության վճիռը` կեղծ լինելու պատճառով: Վերջինս ինձ շատ արհամարական պատասխանեց, որ` Հենրիկը ոչ մի թուղթ չի ստորագրի: Դե  ինձ էլ ուրիշ ոչինչ չէր մնում, ինչպես ոստիկանություն դիմելը և կեղծ սնանկության փաստի մասին հայտնելը:

Իրականում պարզվեց, Արտակ Գրիգորյանն ու Արսինե Նավասարդյանը պարզապես օգտագործելով Հենրիկ Նավասարդյանի անձնագրի պատճենը (քանի որ նա ոչինչից տեղյակ չէր) կեղծ սնանկություն են ճանաչել պարտավորություններից խուսափելու համար: Փաստի առթիվ հարուցվեց քրեական գործ և Արտակ Գրիգորյանը  ձերբակալվեց: Նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325 հոդվածի 1-ին մասով: Ներկայումս  այն քննվում է Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Ազարյանի վարույթում:

Ի դեպ նշեմ, որ Արկադի Սարգսյանն էլ իր հերթին փորձում էր ինձ բնակարանից վտարել, քանի որ,  ըստ իմ և նրա միջև կնքված ձևական առք ու վաճառքի պայմանագրի, նա էր հանդիսանում  իմ բնակարանի սեփականատերն և օգտվելով առիթից պահանջում էր, որ ես բնակարանը ազատեմ: Ես, բնականաբար, նրա պահանջը չկատարեցի, դիմեցի դատարան ` մեր միջև կնքված առք ու վաճառքը շինծու ճանաչելու պահանջով:

Պահանջս բավարարվեց, բնակարանիս նկատմամբ սեփականության իրավունքը վերականգնեցի, սակայն Արկադի Սարգսյանը ինձանից 48.000 ԱՄՆ դոլարի բռնագանձման պահանջով կատարողական վարույթ է հարուցել: Նրա ապօրինի գործողությունները կանխելու նպատակով ևս դիմեցի ոստիկանություն: Նրան նույնպես առաջադրված է մեղադրանք ՀՀ քր.օր-ի 34-213 հոդվածի առաջին մասով:

Նշեմ, որ ես երբևէ Արտակ Գրիգորյանից 80.000 ԱՄՆ դոլար չեմ պահանջել, պահանջել եմ այնքան գումար, որքան որ այդ պահի դրությամբ կազմել է պարտքը: Այս պահին Արտակ Գրիգորյանը, իմ դիմումի համաձայն, ճանաչված է սնանկ, և իմ պահանջը գրանցված է 55 000 ԱՄՆ դոլարի չափով, քանի որ Արկադի Սարգսյանի կողմից 30 000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու փաստը հաստատվում և քրեական գործի շրջանակներում է:

Ահա այս պատմության ողջ իրականությունը: Ինչպես երևում է Արսինե Նավասարդյանի կողմից նշված զոհերը` հանձինս Արտակ Գրիգորյանի և Արկադի Սարգսյանի, նախապես լավ սցենարը մշակել էին, սակայն հաշվի չէին առել  այն, որ երբեմն պատասխան ես տալիս չգրված  օրենքների համար: Ինչպե՞ս կարելի էր նման արարք կատարել հինգ որդի ունեցող կնոջ հանդեպ: 

Ու ոչ թե Մեսրոպ Մանրիկյանն էր Էստաֆետը վերցրել իր ձեռքը և օգտագործելով  պետական լծակները փորձում գումարը հետ ստանալ, ինչպես նշված է հոդվածում, այլ պարզապես իրենք  հայտնվեցին այն փոսում, որը որ իրենք փորել էին:

Արսինե Նավասարդյանի մասին կասեմ միայն այն, որ նա, ուղղակի օգտագործելով այս ամենը, փորձում է իր հանդեպ ուշադրություն հրավիրել, ուրիշ ոչինչ: Իսկ ես ու Մեսրոպ Մանրիկյանը  բացարձակ ոչ մտածելու, առավել ևս վախենալու ոչինչ չունենք:

Ես` պարզապես լինելով իրավաբան, պաշտպանել եմ իմ շահերը: Եվ Մեսրոպ Մանրիկյանին այս գործի հետ ընդհանրապես պետք չէ կապել, առավել ևս, երբ ամեն ինչ արվում է բամբասանքի տեսքով, այլ ոչ թե կոնկրետ փաստեր ներկայացնելով:   

Նշեմ, որ այս ամենի կապակցությամբ  հայց եմ ներկայացրել դատարան` իմ պատիվը, արժանապատվությունը և գործարար համբավը արատավորող տեղեկությունները հերքելու և  դրանց տարածմամբ ինձ պատճառված վնասը հատուցելու պահանջով:

Մարգարիտա Հովսեփյան