Երեկ ԼՂՀ Մարտունի քաղաքում Լեռնային Ղարաբաղում Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեն անհայտ կորածների օրվա կապակցությամբ հանդիպում էր կազմակերպել:

Միջոցառմանը, ըստ Լեռնային Ղարաբաղում Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի առեքելության ղեկավար Ռոման Պարամոնովի, հրավիրվել են Մարտունու շրջանում և Ստեփանակերտում ապրող 27 անհայտ կորածների ընտանիք:

Ռ.Պարամոնովի խոսքով, միջոցառման նպատակն է ևս մեկ անգամ ընդգծել անհայտ կորածների ընտանիքների ֆինանսական, սոցիալական և ինչու չէ նաև հոգեբանական դժվարությունները:

«Մեզ համար չկան մեղավորներ ու մեղադրողներ, մեզ համար կա միայն հումանիտար խնդիր, որը տեղի կառավարության հետ երկխոսության միջոցով փորձում ենք լուծել: Մինչ այսօր Լեռնային Ղարաբաղի Կարմիր խաչի միջազգային առաքելության գրասենյակ 442 անհայտ կորածների հարազատներ դիմել են օգնության համար, և բոլորը գրանցվել են մեզ մոտ: Ցավոք սրտի, այս չոր թիվը չի կարող արահայտել այն ամբողջ ցավը, որն ունեն անհայտ կորածների հարզատները`չունենալով ոչ մի լուր իրենց սիրելիների ճակատագրի մասին»,- ասում է առաքելության ղեկավարը:

Լեռնային Ղարաբաղում Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի առաքելության փորձագետների կատարած ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ Ղարաբաղում անհայտ կորածների ընտանիքների մեծամասնությունն ապրում է սոցիալապես անապահով վիճակում:

Իրավիճակն ինչ-որ չափ բարելավելու համար Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեն Արցախում սկսում է միկրոտնտեսական նախաձեռնության օգնության ծրագիր: Այս տարի այն իրականացվելու է միայն Մարտունու, Հադրութի և Ասկերանի շրջաններում:

«Նպատակը, անհայտ կորածների ընտանիքներին օգնելով, դառնալ ֆինանսապես անկախ: Ծրագիրը իրականացվելու է տարբեր եղանակներով. մի դեպքում կարող է լինել մեր կողմից տրամադրված կովը: Խոսելով տարրական լեզվով` կասեմ, որ մենք այդ մարդկանց տալիս ենք այն կարթը, որով նա կորսա իր ամենօրյա ձուկը»,-ասում է Ռ.Պարամոնովը:

Այս ծրագրին զուգահեռ սեպտեմբերից կսկսվի ևս մեկ նախագիծ, որը ենթադրում է 55 անհայտ կորածների սոցիալապես անապահով ընտանիքներին տարին երեք անգամ նյութական օգնության տրամադրում սննդամթերքի և առաջին անհրաժեշտության իրերի տեսքով:

Մարտունու շրջանի Սոս գյուղից Ռայա Գաբրիելյանի ամուսինը` Գեորգի Գաբրիելյանը 1991 թ.-ին անհայտ կորել է: Կինը պատմում է, որ ամուսինը 28 տարեկան էր, երբ Ամարասի դիրքերից նրան գերի են վերցրել ու մինչ այսօր ոչ մի տեղեկություն չկա:

«Սումգայիթի դեպքերի ժամանակ հազիվ փախել ենք Ղարաբաղ, այստեղ էլ ամուսինս է անհետացել: Ես որբ էի և 17 տարեկանում ամուսնացել եմ: Քանի որ ամուսինս լավ ռուսերեն ու ադրբեջաներեն գիտի, ինձ թվում է` դա նրան օգնում է և հուսով եմ, որ նա մի օր անպայման կվերադառնա»,- արտասուքն աչքին ասում է տիկին Ռայան:

Նա մեծ դժվարությամբ միայնակ երկու զավակ է դաստիարակել: Այսօր աղջիկն իր ընտանիքն ունի: Տիկին Ռայան խոստովանում է, որ խնդիրներ շատ կան, տունը անմխիթար վիճակում է: Աշխատատեղ չկա գյուղում: Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեն ծրագրի շրջանակներում նրան կով են խոստացել տրամադրել:

Մարտունու շրջանի Ղավախան գյուղից Անյա Պետրոսյանի 18-ամյա որդի Մերուժանը մոր ծննդյան օրը` 1992թ. օգոստոսի 6-ին Մարտակերտի շրջանի Մաղավուզ գյուղի դիրքերից անհատ կորել է:

Տիկին Անյան ասում է, որ ամեն տեղ դիմել են, բայց ապարդյուն: Իսկ վերջերս էլ իմացել է, որ դեռ 2002 թ.-ին որդուն գրանցել են որպես զոհված:

«Մինչ այդ ես խնդրել էի ինձ մի մահվան վկայական տալ, քանի որ այնքան էլ հույս չունեմ, որ որդուս մի օր կտեսնեմ: Հիմա իմնանում եմ, որ զոհվածի կարգավիճակ են տվել, ու մինչ այսօր ինձ ոչ մի օգնություն չեն տվել: Պատրաստվում եմ գնալ Ստեփանակերտի զինկոմիսարիատում ամեն ինչ պարզել»,-ասում է տիկին Անյան: