Հայաստան-Թուրքիա անպատուաբեր համաձայնագրերը ուղարկուեցին Ազգային Ժողով: Թերեւս հաստատելու համար միայն, ոչ թէ քննարկելու: Արդեօք թէ ինչ չափով պայքար կընթանայ ընդդէմ նոյնութեամբ վաւերացման, ես անձամբ չեմ կարող գուշակել, սակայն իրականութեան մէջ ոչ մի բան չէ փոխուել: Թուրքիան փակեց սահմանը եւ կտրեց յարաբերութիւնը Հայաստանի հետ: իտենք դրդապատճառը, յարկը չկայ կրկրնելու:  Իսկ այսօր Հայաստանի իշխանաւորները իրենք են ջանանում զիջումների գնալով Թուրքիայի հետ յարաբերութիւններ հաստատել: Քիչ է մնում մի ներողութիւն էլ խնդրեն, կամ աղաչեն Թուրքերին: Այս ինչ ստոր քաղաքակնութիւն է: Մի այլ բան, Արտաքին գործերի  նախարար Էդուարդ Նալբանդեանը շարունակ շեշտում է, որ ոչ, նախապայմաններ չեն գրուած արձանագրութիւնների մէջ, եւ նորից պէտք է փորձի կրկնել Ազգային Ժողովում, ճիշտ է ասում, բայց դժւար չէ հասկանալը որ նախապայմանները նախապէս համաձայնուեցած են Թուրքերի հետ ունեցած նախնական գաղտնի հանդիպումների ընթացքում, թերեւս էլ գրաւոր, եւ յետոյ հրապարակուած փրոթոքոլների  մէջ շարադրուած է առանց բառացիօրէն շեշտաւորում կատարելու ցեղասպանունութիւնը, Կարսի պայմանագիրը կամ Ղարաբաղը: Ճիշտ է ասում նաեւ, որ ինքն է շարադրել համաձայնագրերը: Ուրիշ ով կարող է փորձել հիմարի տեղ դնել իր սեփական ժաղովրդին քան Էդուարդ Նալբանդեանը: Եւ դեռ նախագահը պնդում է որ «Մենք չենք ստել մեր ժողովրդին» սա էլ մի ուրիշ ձեւ, սուտը ստով ծածկել: Հիմա եկել է ժամանակը, որ մեր երկրի պատւաւոր «Օլիգարխ»ները արդե՞օք պատրաստ կը լինեն զիճելու իրենց դոլարները հայրենիքի սիրոյն: Շատ եմ ցանկանում հաւատալ, սակայն դժբախտաբար դժուարանում եմ, որովհետեւ իր իսկ ժողովրդից թալանելով հարստացած այդ խաւը ինչպէս կարող է իր աչքերի մէջ դրոշմուած դոլարի նշանից ($)  այն կողմ տեսնել մի ուրիշ բան, որին կոչում են ազգային շահեր: Արդե՞օք մեր հայրենի մամուլը անկաշկանդ պիտի քննարկի եւ ժողովրդի կարծիքն եւս լսի, դժուար է ընկալելը: Ուրեմն պէտք է սպասենք թերեւս ինչ որ անակնկալի կամ հրաշքի: Հայկազ Պետրոսեան Սիդնի, Աւստրալիա 16 Փետրւար, 2010