Հանգիստ: Վերջապես, երկար սպասված հանգստություն: Չորս պատեր` սառը, անհրապույր, բայց հանգիստ, անաղմուկ: Ոչ ոք չի խանգարում, հեռախոսը մոտս չէ: Նստում եմ այստեղ և անփոփում օրս: Բոլոր դեմքերն ու երկխոսություններն անցնում են աչքերիս առջևով, ինչպես մի ֆիլմ: Մտովի շտկում եմ թույլ տված սխալներս: Իրադարձությունները վերադասավորում եմ այնպես, ինչպես ես կուզեի: Հետո հասկանում եմ. «Ախր դա անիմաստ է, միևնույն է` ոչինչ չես փոխի»: Շարունակությունը կարդացեք www.sard.hetq.am բլոգում: