Հեռուստացույցից ժպտացող հայրիկը հորս հիշեցրեց… բա էլ ե՞րբ, ե՞րբ եմ մանուկ լինելու ու զգալու հայրական նախկին քնքշանքը, մայրական ամուր կապս եւ հարազատներիս մոտիկ ու հեռու լինելը: Հասարակացել ենք մենք էլ…մի բուռ սեր ենք մուրում այսօր… Ես սիրել եմ ուզում…Ի՞նչ, դանակահարվե՞մ… դե ասա` էտ չե՞ս… Ամբողջությամբ կարդացեք եւ քննարկեք www.sard.hetq.am բլոգում: