Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի պատգամավոր, «Ժառանգություն» խմբակցության անդամ Արմեն Մարտիոսյանի հայտարարությունը 2010 թվականի փետրվարի 7-ի «Խորհրդարանական շաբաթ» հաղորդման շրջանակներում Սիրելի հայրենակիցներ, Վերջին շրջանում իշխանություններն էլ ավելի են խստացրել «Ժառանգության» լրատվական շրջափակումը` թույլ չտալով, որ որեւէ հեռուստաընկերությամբ հասարակությանը լիարժեք հասու դառնան «Ժառանգության» տեսակետները հայ-թուրքական հարաբերությունների, Արցախի խնդրի շուրջ զարգացումների վերաբերյալ: Ցավոք սրտի, չեն ներկայացվում նաեւ ժողովրդի սոցիալ-տնտեսական վիճակի շտկման ուղիների կապակցությամբ «Ժառանգության» առաջարկները եւ այդ ուղղությամբ իշխանությունների` տնտեսական դաշտը ամբողջովին կլանային-մենաշնորհային դարձնելու քաղաքականության աղետաբեր հետեւանքները: Ավելին, իշխանություններն ապօրինի որոշումներ եւ քայլեր են կատարել` թույլ չտալով ժողովրդի ձայնը «Ժառանգության» միջնորդավորմամբ հնչեցնել այնպիսի հեղինակավոր ամբիոններից, ինչպիսիք են` Եվրոխորհուրդը եւ ԵԱՀԿ-ն: Ինչպես տեղյակ եք, իշխանությունների աճպարությունների եւ ձեռնածությունների հետեւանքով խոչընդոտվում են «Ժառանգության» պատգամավոներների ազգանպաստ աշխատանքն այդ կառույցներում: Սեփական կամայականությունները քողարկելու նպատակով` իշխանություններն իրենց սպասարկու լրատվամիջոց-կամակատարների միջոցով հերթական հիստերիան են բարձրացրել «Ժառանգության» դեմ, սկսել են «հանդուրժողականության դասեր» տալ և խոսել ինչ-որ «դավաճանությունից», «հակապետական գործունեությունից»: Ընդ որում, այդ հիստերիան ուղեկցվում է «Ժառանգություն» կուսակցության գործունեության սահմանափակմանն ուղղված կոչերով: Սիրելի հայրենակիցներ, ներկայացնենք մեր հարցադրումները: Ձեր կարծիքով ո՞րն է հակապետական գործունեություն` - Երևանի կենտրոնում անմեղ քաղաքացուն սպանե՞լը, թե՞ այդ քաղաքացու սպանության բացահայտումը պահանջելը, - Սեփական (և ոչ անկախ, պետական) օգտագործման արդարադատության համակարգ և դրա արդյունքում քաղբանտարկյալներ ունենա՞լը, թե՞ այդ քաղբանտարկյալների ազատության համար պայքարելը, - Անընդհատ ընտրակեղծիքների համակարգը կատարելագործե՞լը, թե՞ ընտրակեղծիքների դեմ պայքարելը, - Տնտեսական համակարգն օլիգարխացնե՞լը, մոնոպոլացնե՞լը, կրիմինալացնե՞լը, թե՞ ազատ տնտեսական դաշտ պահանջելը, - Իշխանության` անարդարությունների այսպիսի համակարգ ստեղծելու արդյունքում 1 միլիոնից ավելի մարդկանց արտագաղթ կազմակեպե՞լը, թե՞ «Ժառանգություն» կուսակցության մարդու իրավունքների համար պայքարելը, - Թուրքական նախապայմաններին այո ասե՞լը, թե՞ Ցեղասպանության և Հայրենազրկման հետևանքների համար պատասխանատվության կոչ հնչեցնելը, - Մադրիդյան սկզբունքներն ընդունելը և ենթարկվե՞լը, թե՞ ԼՂՀ անկախությունը և տարածքային ամբողջականությունը ճանաչելը: - Հայաստանը բնական հումքի կցորդ դարձնե՞լը, թե՞ մեր սերունդներին էկոլոգիապես մաքուր Հայաստան թողնելը, - Հայաստանը միջնադար վերադարձնելը և բնակչին աթարի տեղը ցույց տա՞լը, թե՞ իր քաղաքացուն բարեկեցիկ և սոցիալապես ապահով կարգավիճակի համար նախադրյալներ ստեղծելը: - Բյուջետային մեծածավալ յուրացումների առկայության պայմաններում բազմամիլիարդ վարկեր վերցնե՞լը, փոշիացնե՞լը և ժողովրդին մեծածավալ պարտքերի տակ գցե՞լը, թե՞ հովանավորչության, կոռուպցիայի և յուրացումների դեմ պայքարելը: Որքան էլ փորձեն լռեցնել ճշմարտության ձայնը, միևնույն է, այն հնչելու է, եթե ոչ այսօր, ապա վաղն ավելի ուժգին: