Լոռու մարզային փորձագիտական կենտրոնի աշխատակիցներն էլ են այն կարծիքին, որ սանիտարահիգիենիկ ծառայությունների դերն ու նշանակությունը ստվերվել է: Դրա ապացույցը չէ՞ այն, որ շինարարական աշխատանք սկսելիս կամ շինության ձևը փոփոխելիս տեխնիկական նախագիծը, որ պետք է ներկայացվի հակահամաճարակային կենտրոնի հանավությանն ու հաստատմանը, սովորաբար չի ներկայացվում, և հաճախ պարզվում է, որ նորակառույց շինությունը չի համապատասխանում սանիտարական նորմերին: «Գնում տեսնում ենք` շինարարությունն ավարտվել ա, և այլևս հնարավոր չի ձևափոխել»,-ասում են սանիտարական ծառայության աշխատակիցները: Կառույցի  տերն սկզբում նախազգուշացվում է, իսկ հանձնարարականը չկատարելու դեպքում` տուգանվում: Տուգանքի չափը կախված է շինարարական սխալի վնասարարության աստիճանից: Իսկ նախագիծը նախապես ներկայացվելու դեպքում սխալը շտկվում է, և ճիշտ ուղղություն տրվում: Նախկինում հասարակական նշանակության վայրերում  հակահամաճարակային կենտրոնի կողմից իրականացվող ստուգայցերի քանակական  սահմանափակություն չկար, իսկ այժմ օրենքով սահմանված է տարեկան մեկ ստուգում: Գյուղական համայնքներում դա էլ չկա: Սրանով է ՀՀ առողջապահության նախարարության հիգիենիկ համաճարակային տեսչության Լոռու մարզային փորձագիտական կենտրոնի տնօրեն Կարինե Միրզոյանը պատճառաբանում իր անտեղյակությունն այն բանից, որ մարզում համալիր (հարմարեցված) շինություն կա, որի շինարարության վերաբերյալ տեխնիկական նախագիծ չի ներկայացվել: «Այնտեղ չեմ եղել, չեմ նայել»,-ասում է: Հակահամաճարակային կենտրոնի աշխատակցուհին հաստատում  է, որ պահանջել են համայնքապետից տեխնիկական նախագիծ, վերջինս խոստացել է ներկայացնել, բայց այն մինչ օրս ներկայացված չէ: Խոսքը Լոռու մարզի Դարպաս գյուղի նորակառույց  մանկապարտեզի մասին է, որի շենքի  շինարարությունը կատարվել է հակահամաճարակային  կենտրոնի հետ չհամաձայնեցված նախագծով: Սանիտարական չափանիշներով անթույլատրելի է երեխաների դաստիարակությունը գյուղապետարանի աշխատակիցների հետ միևնույն հարկի տակ: Բայց այս շինության մեջ կողք կողքի են գործելու մանկապարտեզն ու գյուղապետարանը, քանի որ վերջինս սեփական շինություն չունի և տնակներում է տեղակայված: Կ. Միրզոյանը սանիտարական նորմերի խախտում է համարում նախադպրոցական, մանկական հիմնարկների գոյությունն այլ հիմնարկների հարևանությամբ: «Հարմարեցված  շինություններ են, մինիմալից ցածր պահանջներ  են իրականացնում»,-ասում է: Հարմարեցված շինության մեջ գործող մի նախադպրոցական  հիմնարկ էլ Մարգահովտում կար, այժմ այն տեղափոխվել է: «Լավ  օրից չէ, որ գործում  են նման կառույցներ,-ասում է Կ. Միրզոյանն ու շարունակում,-դա էլ փակենք, կանգնե՞նք մի կողմ, ի՞նչ անենք»: Հեռավոր, սահմանային բնակավայրերում հարմարեցված  շինություններն ավելի մեծ թվով կառույցներ են ընդգրկում: Օրինակ` Տավուշի մարզի Ներքին կարմիրաղբյուր գյուղի մանկապարտեզը մի համակենտրոն շինություն է, որի ծածկի տակ են տեղավորված առանցքային նշանակության մի քանի կառույցներ` գյուղապետարանը, առողջության առաջնային պահպանման կենտրոնը, մանկապարտեզը, գրադարանը: Նախկինում համայնքապետարանը փոստային բաժանմունքում էր գործում: Բաժանմունքի սեփականաշնորհումից հետո համայնքի վարչակազմին առաջարկվեց նոր ապաստարան փնտրել: Եվ 2001-ին գյուղապետարանը տեղափոխվեց մանկապարտեզի շենք (սա էլ գյուղի նախկին դպրոցն է): Ավելի ուշ շինության ձախ թևում ավելացվեց նոր մասնաշենք, որի երկրորդ հարկը հատկացվեց առողջության առաջնային պահպանման կենտրոնին (նախքան այդ այն հենց մանկապարտեզի ներսում էր գործում` մանկապարտեզի սենյակներից մեկում): ԱԱՊԿ-ի ութ բուժաշխատողներ, որոնցից միայն մեկն է բժիշկ` թերապևտ մասնագիտացմամբ (ընտանեկան բժիշկ եմ` հատուկ ընդգծեց), սպասարկում են 1185 բնակիչ ունեցող Ներքին կարմիրաղբյուր գյուղին, ինչպես նաև հարակից Թովուզ և Այգեպար գյուղերի բնակչությանը` ընդհանուր թվով` 3500 բնակչի: Բոլոր ծառայությունները մատուցվում են երկու սենյակներում, որտեղ սպասարկում են և' տարեց, և' մանկահասակ բնակչությանը: Գյուղապետի  հավաստմամբ` 2008-ին սոցներդրումներով պետք է վերականգնվեր համայնքային կենտրոնը:  Տեխնիկական պայմանագիրն արդեն կնքվել էր, բայց քանի որ գյուղացիները հնարավորություն  չունեին ապահովելու ներդրումային գումարի չափը, ուստի` այն չկառուցվեց: Մնում է` սուղ պայմաններում գոյատևող համայնքներում բոլոր կառույցները կենտրոնացվեն մեկ հարկի տակ: