Վանաձորի բնակիչ Դավիթ Հարությունյանը երբեք չի օգտվել «ԱրմենՏելի», ծառայություններից, բայց դա չխանգարեց բջջային օպերատորին նրան դարձնել ակամա բաժանորդ ու ներքաշել դատական քաշքշուկների մեջ: 2007թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբերին Դավիթ Արսենի Հարությունյանը ծանուցում ստացավ «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ից, որում նշվում էր 91234840 հեռախոսահամարի բաժանորդի` երկու ամսվա հեռախոսակապի ծառայության վճարը` 127.451 դրամ, և նախազգուշացվում, որ նրա` կազմակերպության հանդեպ դրամական պարտավորությունը չկատարելու դեպքում «ԱրմենՏելը» կդադարեցնի ծառայությունների մատուցումը: Երկու տարի անց Դավիթ Հարությունյանին ծանուցում եկավ արդեն դատարանից: 2009թ. նոյեմբերի 9-ին «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ի կողմից ՀՀ Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացված հայցը` Դավիթ Հարությունյանից հօգուտ «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ի հեռախոսակապի ծառայությունների դիմաց գումարի բռնագանձման պահանջով, ընդունվեց դատական վարույթ: «ԱրմենՏելը» խնդրում էր բռնագանձել ոչ միայն բաժանորդի 127.451 ՀՀ դրամ պարտքը, այլև վճարված պետական տուրքի գումարը` 2.549,2 դրամ, ընդամենը` 130.000,2 դրամ: Հայցի ապահովման համար դատարանի որոշմամբ 130.000 ՀՀ դրամի չափով արգելանք դրվեց Դավիթ Հարությունյանին պատկանող գույքի և դրամական միջոցների վրա: Դավիթը զինծառայող է, ստանում է ամսական 110 հազար դրամ: Երկու ամիս նրա աշխատավարձից 50 հազար դրամ պահեցին: Ամսվա աշխատավարձի կեսը բռնագանձվում էր, մնացած կեսն էլ բավական չէր ընտանիքին: Այնուհետև պատասխանող կողմը հայցադիմումի պատասխանի հետ դատարան ներկայացրեց միջնորդություն, որում խնդրում էր դադարեցնել բռնագանձումը, հայցվորից պահանջել ապահովում վնասների հատուցման համար և ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ Լոռու մարզային ստորաբաժանմանը փոխանցել 250.000 ՀՀ դրամ: Դատարանը բավարարեց միջնորդությունը: Պատասխանող կողմը հայցադիմումում վիճարկում էր «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ի և Դ.Հարությունյանի միջև ստորագրված պայմանագրի իսկությունը` բերելով հետևյալ հիմքերը. Դ.Հարությունյանը երբեք չի եղել ՍԻՄ քարտի բաժանորդ, չի օգտվել «ԱրմենՏելի» ծառայություններից, և 91234840 հեռախոսահամարն իրեն չի պատկանել: Իբրև փաստարկ էին բերվում հետևյալ անճշտությունները. նշված պայմանագրում իբրև բաժանորդ էր նշվում Դավիթ Վարդանի Հարությունյանը, այնինչ զինծառայող Դ.Հարությունյանի հայրանունն Արսեն է: Նույն պայմանագրում անձնական մարկետինգային կատեգորիա սյունակում բաժանորդի կարգավիճակը նշված է ուսանող, այնինչ Վ.Հ.-ն զինծառայող է: Պայմանագրում բաժանորդի գրանցման հասցեն նշված է Աբելյան 61, այնինչ Դ.Հ.-ն ապրում է Աբեղյան 61 հասցեում: Եվ ամենագլխավորը` բաժանորդի ստորագրությունը Դ.Հարությունյանինը չէ: Այն, որ ստորագրությունը չի պատկանում Դ.Հ.-ին, հաստատվել է նաև «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿ-ի փորձագիտական եզրակացությամբ: Ուստի` 2010-ի հունիսի 9-ին դատարանը մերժել է «ԱրմենՏելի» հայցը Դավիթ Հարությունյանից գումարի բռմագանձման պահանջի մասին, առավել ևս, որ հայցվորի կողմից որևէ ապացույց չի ներկայացվել, որ կհաստատեր այն հանգամանքը, որ դիմումը կնքվել է Դ.Հ.-ի կողմից իր համաձայնությամբ, և որ Դ. Հ.-ն հանդիսացել է տվյալ հեռախոսհամարի բաժանորդը: Ձեռագրաբանական փորձաքննության հետ կապված ծախսերի գումարը կազմել է 26.460 դրամ: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ փորձաքննությունը նշանակվել է պատասխանող Դ. Հարությունյանի միջնորդությամբ, դատարանը վճիռ է ընդունել Դ.Հարությունյանից հօգուտ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿի-ի բռնագանձել 26.460 դրամ որպես փորձաքննության ծախսերի հետ կապված գումար: Դատարանն իր վճիռը հիմնավորել է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 60 հոդվածի 1-ի մասի հատկանիշներով` կողմի միջնորդությամբ նշանակված փորձաքննության հետ կապված ծախսերի համար վճարում է այդ կողմը: Դատավորի օգնականները Դավիթին բացատրել են, որ միջնորդության մեջ պետք է խնդրեր վճիռն իր օգտին լինելու դեպքում ձեռագրաբանական փորձաքննության գումարն «ԱրմենՏելից» բռնագանձել: Իսկ քանի որ չի նշել, ծախսերն ստիպված է ինքը կատարել: «Նրանք էդ գումարը թողել են ինձ վրա, որ ես վճարեմ: Ես առձեռն գումար չունեմ, որ մուծեմ: Չվճարելու դեպքում հարկադիր կատարման ծառայությունից էլի կալանքով էդ գումարը կվերցնեն: Դեռ չի բռնագանձվել, էսօր-էգուց սպասում եմ կալանքի թուղթը գա»,-ասում է Դավիթը: Դավիթը կարող է բողոքարկել վճիռը: Բայց վերաքննիչ դատարան դիմելու համար նրանից 20 հազար դրամ պետական տուրք է պահանջվում: «20 հազար մուծում եմ, ստացվում է 6 հազար դրամի համար եմ բողոքում: Գնալ-գալս էլ հանած, ինչ ա ինձ մնում»,-ասում է: «ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ի կողմից անհիմն գումարի պահանջ ներկայացնելու վերաբերյալ Դավիթ Հարությունյանի դիմումը 2010թ. փետրվարի 12-ին Լոռու մարզի դատախազությունն ուղարկել է Լոռու մարզի քննչական բաժին` դիմումում նշված փաստերն ուսումնասիրելու և գործի ընթացքը լուծելու համար: Նշանակվել է կրկնակի ձեռագրաբանական փորձաքննություն: Դրական պատասխանն ստանալուց հետո կհարուցվի քրգործ կեղծարարների նկատմամբ, ովքեր, ըստ տուժող Դ.Հարությունյանի, հեռախոսահամարի իրական տերն ու օպերատորն են: Դ.Հարությունյանը «ԱրմենՏելի» Վանաձորի մասնաճյուղի օպերատոր Արման Դասոյանին հարցրել է` այդ ինչպես իր ստորագրությունը հայտնվեց հիշյալ պայմանագրի մեջ: «Դե երևի նմանացրել եմ»,- պատասխանել է: «Ասեցի` ոնց կարայիր նմանացնես, իմ անձանգիրը իմ մոտ ա եղել: Մի հատ ռուսերեն տառ ա իմ անձնագրում, իսկ պայմանագրում մի երկար հայկական այբուբեն ա: Ասեցի պայմանագրի հետևում կետ կա` եթե վստահ չես, պայմանագիր մի կնքիր: Ասաց` ես լավ գիտեմ»,-պատմում է Դ.Հարությունյանը: «Բռնագանձված գումարը վերադարձվել ա, բայց հատուցում չի եղել: Թեկուզ ԱրմենՏելից մի հատ նամակ-ներողություն, չի ստացվել»,-ասում է տուժողը: Իսկ փոխարենը օպերատոր Արման Դասոյանը նույնիսկ ռազմական ոստիկանություն է դիմել Դավիթ Հարությունյանի` իբր իր հետ կոպիտ խոսելու համար: