Երեկ «Հետքը» հրապարակել էր Արտակ Բեգլարյանի նամակը, որում վերջինս գրում էր, որ ՀՀ արտաքին գործերի նախարարությունը և նախարարը խախտել են իր` կույր քաղաքացու իրավունքները, քանի որ մերժել են միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության դպրոց ընդունվելու համար իր ներկայացրած դիմումն իսկ: Քիչ անց ԱԳՆ մամուլի խոսնակ Տիգրան Բալայանը պատասխանել էր Արտակ Բեգլարյանի հրապարակմանը` նշելով, որ այդ հրապարակումը՝ մարդկայնորեն որքան էլ հասկանալի և հուզիչ, տեղիք է տվել տարաբնույթ մեկնաբանությունների: Ստորև ներկայացնում ենք Արտակ Բեգլարյանի պատասխանը ԱԳՆ մամուլի խոսնակի պատասխանին: «Հարգելի Պարոն Բալայանը խոսում է հրապարակման մարդկայնորեն հուզիչ ասպեկտի մասին, այնինչ ես երբեք չեմ էլ ակնկալում խղճահարություն ստեղծելու միջոցով ճանապարհ հարթել իմ կրթության ու կյանքի ընթացքի համար: Տվյալ պարագայում ավելորդ է հուզվել: Դրա փոխարեն պետք է մտածել, թե ինչո՞ւ է խախտվել օրենքը, և ով է պատասխանատու դրա համար: ԱԳՆ կառավարման խորհրդի իրավական որոշումը ընդունվել է` առանց որևէ օրինական հիմնավորման: Դիվանագիտական դպրոց դիմելու գործընթացը կարգավորող որոշումը ՀՀ կառավարության 2002 թ. փետրվարի 13-ի 121 որոշումն է, որում ամրագրված սահմանափակումներից և ոչ մեկը չի համապատասխանում ինձ: Ծառայողական պարտականությունների և լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտող հիվանդությունների ցանկի մեջ նշված են աչքի վարակիչ հիվանդություններ և տեսողության շեղում. դրանցից և ոչ մեկով ես հիվանդ չեմ: Այսպիսով, այդ օրենքին հղում անել ԱԳՆ-ը չի կարող ու չի էլ արել: «Իրականությունը հետևյալն է. ԱԳՆ նորաստեղծ դիվանագիտական դպրոցում չկան տեխնիկական հնարավորություններ՝ հավասար պայմաններ ապահովելու սահմանափակ կարողություններով քաղաքացիների ոչ միայն կրթության, այլև ընդունելության և ավարտական գրավոր քննությունների համար»: Հետաքրքիր է, ԱԳՆ-ում հստակորեն տեղյա՞կ են, թե ինձ համար ինչ անհրաժեշտ պայմաններ են պետք քննություն տալու և դասընթացներին մասնակցելու համար: Առանց ինձնից հարցնելու, թե ինչի կարիք հնարավոր է ունենամ քննության ժամանակ` նրանք ինչպե՞ս որոշեցին, որ հնարավոր չէ անհրաժեշտ պայմանները ստեղծել: Ի գիտություն ԱԳՆ-ի՝ ինձ անհրաժեշտ էր լինելու միայն մեկ համակարգիչ (եթե իհարկե չուզենային բանավոր կամ բրայլյան համակարգով վերցնել քննությունները», ընդ որում` ես պատրաստ էի իմ դյուրաշարժ համակարգիչը տանել: Սա քննությունների հանձնման արդեն փորձված միջոց է ինձ համար: Վերջիվերջո, իրենց պատկերացրած պայմանների բացակայությունը թույլ չի տալիս իրենց միակողմանիորեն մերժել ընդունել դիմումս: Քանի դեռ ես պատրաստ էի նույնիսկ սուղ պայմաններում ուսանել, ապա նրանք պարտավոր էին գոնե դիմումս ընդունել: Մի մոռացեք, որ իմ նախորդ կրթությունն էլ եմ ստացել սովորական պայմաններում ու չեմ բողոքել դրանից: Այս տրամաբանությամբ շարժվելու դեպքում, բոլոր չտեսնողները պետք է նստեն տանը՝ սպասելով մի գեղեցիկ օր այդ հրաշալի պայմանների ստեղծմանը: «Հարկ է հաշվի առնել նաև, որ դիվանագիտական դպրոցը դասական կրթօջախ չէ՝ բառի ակադեմիական իմաստով, այլ պրակտիկ մասնագիտացված հաստատություն, որի նպատակն է ԱԳՆ կադրերի՝ դիվանագետների պատրաստումը, իսկ դիվանագիտական ծառայությունն իր բնույթով, ինչպես զինվորական ծառայությունը, ունի որոշակի սահմանափակումներ»: Այո, սովորական կրթօջախ չէ ու ունի սահմանափակումներ: Բոլորս էլ գիտենք, որ նմանատիպ սահմանափակումները սահմանվում են իրավական նորմերով: Այն, որ իմ կարգավիճակը և առողջական վիճակը չեն մտնում վերոնշյալ որոշմամբ հաստատված սահմանափակումների մեջ, ինձ թույլ է տալիս պնդելու, որ իմ իրավունքները խախտվել են` առանց որևէ իրավական հիմքի: Ի հավելում ասեմ, որ իմ տեղեկություններով` դիվանագիտական դպրոցում այնպիսի հատուկ վարժություններ ու սեմինարներ չկան, որոնք անհասանելի կլինեն իմ կուրության պայմաններում: «Մարդկայնորեն խորապես հասկանալի հույզերի հաշվին շահարկումներն արդարացված չեն»: Ոչ այդքան անհրաժեշտ պայմանների բացակայության հիմնավորմամբ օրենքի ու քաղաքացու հիմնարար իրավունքների ոտնահարումը արդարացված չէ: Եկեք տարբերակենք միջազգային հարաբերությունների ու դիվանագիտական կրթությունը դիվանագիտական ծառայությունից: Ես պահանջում եմ կրթության իրավունքիս նկատմամբ հարգանք և դրա իրացում»: