Կամ ամսական 12 միլիոնը որտեղի՞ց Լրատվական միջոցները տեղեկացնում են, որ Ոոստիկանության պարեկապահակային ծառայության 240 աշխատակից դիմում է գրել` համակարգից դուրս գալու համար: Նրանք, իրենց աշխատանքային պայմանագրի համաձայն, պետք է ստանան ամսական 150 հազար դրամ, բայց արդեն վեց ամիս է, դրա փոխարեն ստանում են 50 հազարական դրամ: Օրերս ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության պետ Ներսես Նազարյանը նրանց համոզել է նման բան չանել` խոստանալով, որ ինքն իր գրպանից ամեն ամիս 50 հազար դրամ կտա նրանց: ՊՊԾ աշխատակիցները, սակայն, չեն համաձայնել: Ի~նչ գթասրտություն: Հայաստանն այնքան է զարգացել ու զարգացած երկրներից էլ դեռ մի բան անցել, որ ոստիկանապետը անգամ «բարեգործությամբ է զբաղվում», պատրաստ է իր աշխատակիցներին իր գրպանից վճարել: Պարզվում է` Ներսես Նազարյանի գործերը լավ են: Վերջերս «Հարսնաքարում» տեղի է ունեցել նրա որդու հարսանիքը, որին ներկա են եղել նաև Սերժ Սարգսյանն ու Գագիկ Ծառուկյանը: Ըստ տարածված լուրերի` քավորը՝ Ռուբեն Հայրապետյանը, Նազարյանի որդուն Bentley է նվիրել, որի գինը սկսվում է 150 հազար դոլարից և հասնում մինչև 400 հազար դոլարի: Ներսես Նազարյանը, սակայն, ասել է, թե նման բան բացարձակ չկա, իր տղան Bentley չունի, այլ ապառիկով 60 հազար դոլար արժողությամբ Nissan Patrol է գնել: Հարց է առաջանում. որտեղի՞ց Ներսես Նազարյանին այդքան փող, որ իր գրպանից այդքան մարդու պատրաստ է ամսական 50 հազարական դրամ տալ: 240 անգամ 50 հազար՝ 12 միլիոն դրամ... Իսկ նրա որդուն, որ երիտասարդ է ու դեռ նոր է ամուսնացել, որտե՞ղից այդքան ֆինանսական կարողություն, որ 60 հազար դոլար հատկացնում է միայն Nissan Patrol գնելու համար, թեկուզև ապառիկ, բայց վստահ նա ամսական 10 հազար դրամով դա չի փակելու: Ես առիթն ունեցել եմ արդեն անդրադառնալ այն խնդրին, թե Հայաստանում «Հայաստանի Հանրապետություն» գոյություն չունի, այլ գոյություն ունի Հայաստանի Բաց Բաժնետիրական Ընկերություն, որը իրեն կոչում է «Հայաստանի Հանրապետություն»: Նախագահից, վարչապետից ու Ազգային ժողով կոչվածի նախագահից ու պատգամավորներից սկսած` մինչև նախարար ու  փոխնախարարներ կոչվածները այլ բան չեն, քան այդ ընկերության բաժնետերերը, իսկ ավելի շարքայինները` դրա զուտ ծառայողները: Եթե այդպես չէ, թող ապացուցեն` արդյո՞ք ոստիկանապետը կարող է ի վիճակի լինել ամսական իր գրպանից 12 միլիոն դրամ վճարել: Ով Հայաստանի Բաց Բաժնետիրական Ընկերությունում բաժին ունի կամ նրա թափթփուկն է հավաքում, դառնում է իշխանամետ՝ «մերոնցից», իսկ ով` չէ` այդ ընկերության «դաժան» մրցակիցն է, իկարկե ոչ թե քաղաքական իմաստով, այլ հենց զուտ նրանց հարստությունն ու եկամուտի աղբյուրը նրանց ձեռքից վերցնելու իմաստով: Այդ նույն «գթասիրտ» ու «բարեգործ» ոստիկանապետը վերջերս բոլոր համայնքների ոստիկանապետերին բառացիորեն հրահանգել է թողնել բոլոր գործերը ու զբաղվել քաղաքացիներին մարտի 1-ին Հայ ազգային կոնգրեսի հանրահավաքից հետ պահելու գործով և պնդել է բոլոր ուժերը կենտրոնացնել այս ուղղությամբ, օգտագործել բոլոր հնարավոր լծակները, նույնիսկ փակել փողոցները Երևանում, եթե դրա անհրաժեշտությունն առաջանա: Սա է Հայաստանի պարզ պատկերը: Իսկ ոստիկանները, եթե ուզում են` ժողովուրդն իրենց հարգի, իրենց համարի իսկական Ոստիկան, հարկ եղած դեպքում իրենց պաշտպանի, ուրեմն չպետք է թույլ տան, որ ոստիկանապետերը իրենց շահագործեն, ժողովրդին ծառայելու փոխարեն՝ ծառայեցնեն իրենց քմահաճույքներին ու «Բաց բաժնետիրական ընկերության» շահերին: Ոստիկանը, իր «Շեֆի» կամ Ոստիկանապետի անօրինական հրահանգներն ու պահանջները կատարելուց խուսափելու համար, պետք է քաջ տեղեկացված լինի իր գործողություններին վերաբերող օրենքից, որպեսզի չկարողանան իրեն ապօրինի մեղադրանք ներկայացնել՝ «ոստիկանական պարտականությունները չկատարելու համար»: Եթե իրենց հրահանգ է տրվում, որ «դիմեն ամեն միջոցի, որ խաթարեն մարտի 1-ի հանրահավաքը», ոստիկանը պետք է հարց տա ոստիկանապետին. «Օրենքի ո՞ր տառի համաձայն պետք է փակել ճանապարհները, խոչնդոտել ժողովրդի մուտքը դեպի Երևան: Ժողովուրդը օրենքի ո՞ր կետն է խախտել, որի համար նրան պետք է արգելել  հանրահավաքին մասնակցելու», և այսպես շարունակ: Ոստիկանը չպետք է թույլ տա, որ իրեն ստորացնեն, օգտագործեն անձնական կամ խմբային շահերի համար: Ոստիկանը չպետք է թույլ տա, որ իր հարգանքն ու արժանապատվությունը ոտնահարեն, ստորացնեն և իրեն դրդեն ժողովրդի՝ իր Մոր, Հոր, Եղբոր և Զավակների դեմ՝ նրա արդարացի և օրենքի սահմաններում բարձրացրած ձայնը խեղդելու համար: Ոստիկանը ժողովրդի զավակն է, իր ծառայությունը միայն մեկ նպատակ ունի՝ ծառայել ժողովրդին, ապահովել նրա անվտանգությունը, պաշտպանել կարգուկանոնը, օրենքը խախտողներին օրենքի սահմաններում պատասխանատվության ենթարկել: Ժողովրդավարական երկրներում ոչ մի ոստիկանապետ օրենքից դուրս չի կարող ոստիկանից անօրինական գործողություններ պահանջել: Եթե դա տեղի էլ ունենա, ապա տվյալ ոստիկանը շատ հանգիստ կարող է, համաձայն օրենքի, նրան դատի տալ: Ոստիկանը պետք է գիտակցի, որ ինքը Ոստիկան է ոչ թե նրա համար, որ ոստիկանապետի անօրինական հրահանգները կատարի, այլ օրենքի սահմաններում ժողովրդին ծառայի, նրա անվտանգությունն ապահովի ու կարգուկանոնը պահպանի: Քաղաքակիրթ երկրներում հանրահավաքը, հանրահավաքին մասնակցելը ապօրինի գործողություն չէ, և դրա համար ոչ ոքի չեն խանգարում, չեն արգելում, փողոց չեն փակում և թույլ չեն տալիս անգամ, որ որևէ մեկը այդ հանրահավաքը խանգարի: Ընդհակառակը, դրան խանգարողին են պատժում: Իսկ Հայաստանում հանրահավաքը խանգարողն ու խոչնդոտ առաջացնողը ոստիկանապետն ինքն է: Ինչը որ հոտի, աղ կցանեն, բայց որ ա՞ղն է հոտում... Երվանդ Խոսրովյան 28.02.2011 թ.