«Սիվիլիթաս» հիմնադրամը երեկ սկսեց հանրային քննարկումների նոր շարք: Ի հավելում իր պարբերական քննարկումներին, որտեղ մի խումբ անհատներ քննարկում են ազգային օրակարգի հարցեր, այս նոր շարքը հարթակ է տրամադրում ներկայի կամ անցյալի այն ղեկավար անձանց, ովքեր պատրաստ են պատասխանել հանրության հարցերին: «Սիվիլիթասի» տնօրեն Սալբի Ղազարյանը բացատրեց, որ «100 հարց ու պատասխան» խորագրով շարքը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ առաջնորդները պետք է հաշվետու լինեն քաղաքացիների առջև, իսկ հանրությունն իրավունք ունի առաջնորդների հետ երկխոսության մեջ մտնել: Առաջնորդները կլինեն քաղաքական, տնտեսական, գործարար, կրթական, մշակութային, առողջապահական կամ այլ ոլորտներից: Առաջին հյուրը «Սիվիլիթասի» հիմնադիր և արտաքին գործերի նախկին նախարար Վարդան Օսկանյանն էր: Միջոցառումը վարեց «Առավոտ» թերթի գլխավոր խմբագիր և Ա1+-ի  «P.S.» հաղորդաշարի վարող Արամ Աբրահամյանը: Լսարանն իր հարցերով անդրադարձավ ներկա քաղաքականությանը, ընտրություններին, տարածաշրջանային հարցերի և նույնիսկ Մերձավոր Արևելքի վերջին հեղաշրջումներին: Արամ Աբրահամյան - Պրն. Օսկանյան, Ձեր հրապարակային ելույթներից ամենավերջինը Ձեր հայտարարությունն էր կոալիցիայի հուշագրի վերաբերյալ: Ես կուզեի, որ Դուք մեկնաբանեք, թե ինչու այդ հուշագիրը Ձեզ այդքան դուր չեկավ: Վարդան Օսկանյան - Առաջին հերթին, կարծում եմ, որ շատ շուտ էր այդ հուշագիրը ստորագրելու համար։ Խորհրդարանական ընտրություններին դեռ մի տարուց ավել կա, իսկ նախագահական ընտրություններին՝ մեկ ու կես տարուց ավել կա: Հիմիկվանից ֆիքսել, թե ով է լինելու երեք կուսակցությունների թեկնածուն, ես կարծում եմ, որ մի քիչ վաղաժամ է։ Երկրորդ` ես հավատում եմ հակակշիռների գաղափարին, կարծում եմ, որ ցանկացած ժողովրդավար համակարգ չի կարող արդյունավետ լինել, եթե այդ համակարգի ներսում, չկան քաղաքական համակարգի հակակշիռներ։ Օրինակ, ես հույս ունեի, որ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը կարող էր դերակատարություն վերցնել իր վրա, եթե իր ինքնուրույնությունը պահպաներ, այդ հակակշիռների մաս լիներ։ Եվ դրանով, ես կարծում եմ, պետությունը կշահեր, երկիրը կշահեր, ժողովուրդը կշահեր։ Ավելի մեծ հավանականություն կունենայինք ավելի արդար ընտրություններ անցկացնելու: Դժբախտաբար, նման որոշում կայացվեց։ Ես հարգում եմ այդ որոշումը, բայց չեմ համաձայնվում։ Դրա համար էլ  քննադատել եմ։ Դեռ շուտ էր։ Դա էր քննադատությանս հիմնական պատճառը։ Արամ Աբրահամյան - Պրն. Օսկանյան, իսկ Դուք չե՞ք գտնում, որ հակակշիռներ գոյություն ունեն ի դեմս ընդդիմության՝ Հայ ազգային կոնգրեսի, Դաշնակցության, Ժառանգության,  Տիգրան Կարապետիչի և այլն: Վարդան Օսկանյան - «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, եթե հաշվի առնենք վերջին հարցումները և ժողովրդի դրսևորած վերջին վերաբերմունքը, ես կարծում եմ, որ այդ հակակշիռների հնարավորությունը մեծացնելու էր: Ճիշտ ես, Արամ, ես ընդունում եմ, որ ինչ-որ հակակշիռ կա, բայց այդ նույն հակակշիռներով  մենք մասնակցել ենք նախորդ ընտրություններին, և արդյունք չի տվել։ «Բարգավաճի» հանգամանքը հաջորդ ընտրություններին այդ հակակշիռների հնարավորությունները մեծացնելու էր: Այդ իսկ պատճառով, ես ափսոսում եմ, որ մենք այդ առիթը կորցնում ենք։ Իհարկե, ժամանակ դեռ կա։ Այն բացը, որ հուշագրի ստորագրումով ստեղծվեց, կարող է և լրացվել։ Կարող է, այն հատվածը, որ որոշ հույսեր էր կապում «Բարգավաճի» հետ, արդեն գնա մյուսներ կողմը։ Այդ ձևով հակակշիռների հնարավորությունը մի քիչ ավելի կմեծանա: Այսօր մեզ անհրաժեշտ է այդ հակակշիռները ստեղծել, գնալ ընտրություների հակակշիռներով և ընտրությունների արդյունքում ունենալ մի քաղաքական իրավիճակ, որ իրոք իր մեջ պարունակում է իսկական հակակշիռ, ոչ թե ձևական: Այսօրվա կոալիցիան ձևական է, որովհետև «Հանրապետական» կուսակցությունը բացարձակ մեծամասնություն ունի, մյուսները, որպես կոալիցիայի անդամ, որևէ դերակատարություն չունեն։ Իսկական կոալիցիա կլինի, եթե կուսակցություններից որևէ մեկը բացարձակ մեծամասնություն չբերի։ Այդ ժամանակ մենք կունենանք իսկական կոալիցիա: «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը այդ հնարավորությունը մեծացրել էր։ Հիմա, ես կարծում եմ, նորից նվազել է, բայց նորից եմ կրկնում, ժամանակ կա, զարգացումներ կարող են լինել, երկրի վիճակը այսօր այնպիսին է, որ ես կարծում եմ, որ արդեն ժողովուրդն էլ սկսել է ընտրություններին այլ կերպ նայել, և ես հույս ունեմ, որ հաջորդ ընտրություններին այդ հակակաշիռների գաղափարը մենք ինչ-որ կիրառության մեջ կարող ենք դնել: Արամ Աբրահամյան - Ոմանք պնդում են, որ այսօր իշխանության համար պայքարում են ներկայիս նախագահը, որը ուզում է վերընտրվել, ինչպես նաև երկրորդ նախագահը, որը ուզում է նորից նախագահ դառնալ, և առաջին նախագահը, որը նույնպես ուզում է նորից նախագահ դառնալ: Եթե համաձայն եք այդ պնդման հետ, ապա ինչո՞վ է դա բացատրվում. Լծակներո՞վ, չգիտեմ՝ փողո՞վ, հնարավորություններո՞վ։ Եթե այդպես չէ, ապա Դուք տեսնո՞ւմ եք որևէ այլ լուրջ ուժեր: Վարդան Օսկանյան - Պետք է մի փոքր տարբերակում անենք խորհրդարանական ընտրությունների և նախագահական ընտրությունների միջև։ Երբ խոսում էի հակակշիռների մասին, նկատի ունեի խորհրդարանական ընտրությունները։ Նախագահականը բոլորովին այլ է, և ես կարծում եմ, որ խորհրդարանական ընտրությունները պետք է ինչ-որ տեղ նաև կանխորոշեն նախագահական ընտրությունները: Ցանկացած քաղաքացի մեր սահմանադրությամբ իրավունք ունի թեկնածու լինելու։ Իհարկե, հնարավորությունները այլ հարց են, բայց այդ իրավունքը կա։ Ես հարգում եմ առաջին նախագահի համարձակությունը իր թեկնածությունը դնելու։ Բնական է, այսօրվա գործող նախագահը պիտի ուզենա վերընտրվել։ Հավանաբար, կլինեն այլ թեկնածուներ, բայց խնդիրը այլ է։ Մինչ նախագահական ընտրություն, խորհրդարանական ընտրությունների միջոցով քաղաքական մթնոլորտի փոփոխության խնդիր կա: Եթե դա տեղի չունեցավ, ես շատ մտահոգված եմ, որ մենք, կարող է, ինչ-որ նաև բացասական հետևանքներ ունենանք նախագահական ընտրությունների հետ։ Դրա համար էլ ես շեշտը դնում եմ խորհրդարանական ընտրությունների վրա, առավել կարևորում եմ, քան նախագահական ընտրությունները: