Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
Ոչ մի զբոսաշրջիկ չի գիշերի գերեզմանոցի հարևանությամբ
Բակուր Կարապետյան
Արցախի ճանապարհին ամեն անգամ Գորիսով անցնելիս հայացքս ընկնում է Հին Գորիսի ցից քարերին, որոնք տեղի բնակիչների համար հազարամյակներ շարունակ բնակարան ու ապաստարան են ծառայել: Ամեն ցից քար ասես անձեռակերտ քանդակ լինի, որը հիացնում է իր պլաստիկայով, քանդակագործական անսպասելի լուծումներով: Մարդիկ այդ ցից գոյացումները վիմափոր բնակարաններ են դարձրել: Հենց դրանք էլ ինձ հուշեցին Սյունիք– Սյուների երկիր երկրամասի անունը: Շուրջ 100 տարի առաջ այս վայրում եռում էր կյանքը: Կին, երեխա, թե տղամարդ, պարաններով բարձրանում էին իրենց կացարանները, նույն կերպ էլ ցած իջնում:
Ես քայլում էի բնական այս հրաշալիքների արանքով ու մտածում այն զբոսաշջության վայր դարձնելու մասին: Այսօր շատ գրավիչ է քարանձավային զբոսաշրջությունը: Այս հին բնակավայրերը զբոսաշրջիկի կացարանի վերածելով, իհարկե, լավ կազմակերպված սպասարկման հետ, Գորիսը կարող է եկամտի հրաշալի աղբյուր ունենալ:
Սակայն հարյուրավոր այդ քարանձավ-կացարանների տարածքը գորիսցիները գերեզմանոցի են վերածել: Գորիսի անհեռատես ղեկավարները արգելք չեն հանդիսացել այս երևույթին: Իսկ ոչ մի զբոսաշրջիկ չի գիշերի գերեզմանոցի հարևանությամբ: Եթե այն ժամանակին ճիշտ գնահատվեր ու վերածվեր արգելոց–թանգարանի, գուցե և փրկվեր այն:
Սակայն որոշ հատվածներ Հին Գորիսից դեռ չեն գրավվել, ու կարելի է այստեղ զբոսաշրջության վայրի վերածել:
Մեկնաբանություններ (1)
Մեկնաբանել