Կարեն կարապետյանը հարցազրույց է տվել «ԱՐՄՆՅՈՒԶ» հեռուստաընկերությանը, որը ներկայացնում ենք ստորեւ.

Բարեւ Ձեզ, պարոն քաղաքապետ: Ճի՞շտ է, որ Դուք հրաժարական եք տվել:

Այո, ճիշտ է, ես պատրաստվում եմ տալ հրաժարական, որը պայմանավորված է այլ աշխատանքի տեղափոխման դրդապատճառներով, նաեւ որոշակի անձնական բնույթի պատճառներ կան, որոնցով, կարծում եմ, հանրությանը ծանրաբեռնել ճիշտ չէ:

Ճի՞շտ է, որ այդ աշխատանքը Հայաստանում չէ, այլ Ռուսաստանում:

Դա էական չէ, բայց հավանական է: 

Պարոն քաղաքապետ, Դուք նախագահ Սարգսյանի քաղաքական թիմի կարեւորագույն դեմքերց մեկն եք, եւ առաջարկելով Ձեզ քաղաքապետի պաշտոնը, Ձեր հետ կապված հույսեր, ծրագրեր կան: Դուք քննարկե՞լ եք Ձեր որոշումը նախագահի հետ:

Այո, իհարկե: Ես պետք է խոստովանեմ, որ այս որոշումը մեծ դժվարությամբ է կայացվել, շատ մեծ դժվարությամբ, ես շատ եմ խորհել, շատ եմ մտածել եւ օգտվելով առիթից` ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել  եւ հանրապետության նախագահին, եւ ՀՀԿ-ին, եւ ավագանուն, այն վստահության համար, որ տրված էր ինձ: Եվ, իհարկե, շատ շնորհակալ եմ երեւանցիներին, իմ թիմին՝ այն աջակցության համար, որը կա, եւ այստեղ  երեւի որոշակի ըմբռնումով...

Ներողամտության հայց ունեմ, եթե չեմ արդարացրել այն հույսերը, որոնք կապված էին ինձ  հետ:  Բայց միանշանակ ուզում եմ նաեւ ասել, որ  այս երկու օրը մամուլում իմ կողմից կարդացած  մեկնաբանությունների վերաբերյալ՝ որեւիցե ներիշխանական, քաղաքական տարաձայնույթունների հետ կապված  չէ իմ հրաժարականը: Ավելին, այն վստահությունը, որն ուղղակի ցուցաբերվում էր եւ հանրապետության նախագահի կողմից, եւ կուսակցության կողմից, եղել է անսահման: Չի եղել մի դեպք լուծումների, որոշումների հետ կապված, որ մեր պատկերացմամբ ճիշտ են քաղաքի համար, ինչ-ինչ պատճառներով չթույլատրվեին կամ սահմանափակվեին: 

Ի՞նչ ասաց նախագահը, երբ ասացիք, որ ուզում եք հրաժարական տալ:

Հարգեց իմ որոշումը, մենք ունեցել ենք շատ լավ զրույց, գոնե ինձ համար: Ես շատ եմ հարգում հանրապետության նախագահին, եւ իրականում իմ կայացման մեջ ինքը ֆանտաստիկ մեծ դեր է ունեցել: Ես փորձել եմ իրեն մատուցել այն, որ այս պաշտոնից դուրս գալը չի նշանակում  թիմից դուրս գալ:

Ինչպե՞ս արձագանքեց Ձեր ընտանիքն այս որոշմանը:

Բարդ: Բայց իրենք ըմբռնումով մոտեցան:

50 օրից պետք է լրանար Ձեր պաշտոնավարման մեկ տարին: Մեկ տարի առաջ, երբ Դուք համաձայնեցիք, հնարավո՞ր  չէր կանխատեսել այն, ինչ որ կա: Իրավիճակի ի՞նչ փոփոխության դեպքում Դուք հրաժարական տվեցիք: Ի՞նչ փոխվեց այս մեկ տարվա ընթացքում, չէ որ հասկանալի է, որ սա ծանր պաշտոն է, որ բացի կառավարչական, նաեւ քաղաքական պաշտոն է, եւ նաեւ Դուք գիտեիք` ուր եք գնում եւ ինչի համար: Այդ դեպքում ի՞նչը փոխվեց այս մեկ տարվա ընթացքում:

Նախ, որ սա քաղաքական պաշտոն է՝ ես մի քանի անգամ հայտարարել եմ: Որ քաղաքական կուսակցություն է առաջակում` ճշմարտություն է, եւ քաղաքական կուսակցության առաջ հաշվետու ես, դա փաստ է, բայց որ քաղաքական պաշտոն է, ես թույլ կտամ ինձ չհամաձայնել: Որ հասարակական պաշտոն է, հասարակության լայն շերտերի հետ առնչվող պաշտոն է`փաստ է:  Մեկ տարի առաջ կարելի էր նախատեսել անձնական բնույթի պատճառները, թե ոչ. տեսականորեն, եթե Նաստրադամուս ես, հնարավոր է, որ կարելի էր: Բայց այն պատճառները, որոնք որ կան, կանխատեսելի չէին մեկ տարի առաջ: Բայց փաստ է նաեւ,որ ինձ շատ-շատ հետաքրքիր է եղել, շատ  հետաքրքիր ստեղծագործ պաշտոն է, որտեղ ամեն  րոպե կա մարտահրավեր, կան շատ անելիքներ եւ կան  մեծ հնարավորություններ  բավարարված զգալու, որ դու ինչ-որ ձեւով կարող ես քաղաքի վրա ազդել:

Մամուլը գրում է այն մասին, որ ժամանակ առ ժամանակ եղել են տարաձայնություններ կամ դժվարություններ նախագահի աշխատակազմի հետ աշխատելիս: Դա այդպե՞ս է:

Ուղղակի աբսուրդ է: Ճիշտն ասած եւ այս պաշտոնում եւ նախկին պաշտոններում որեւիցե դեպք ես չեմ կարող հիշատակել, որ մենեջմենթը, մեր թիմը պատկերացրել է, որ այս լուծումը ճիշտ է, եւ այդ լուծումը մենք չենք կարողացել իրագործել, որովհետեւ ազատության աստիճան չենք ունեցել: Ուղղակի աբսուրդ է: Իսկ նախագահական թիմի հետ շատ լավ, ընկերական հարաբերություններ ունենք:

Պարոն Կարապետյան, կարո՞ղ ենք ասել, որ այս հրաժարականով Դուք որոշակի առումով  գոնե շոշափելի ապագայում նվազագույնի եք հասցնելու նաեւ Ձեր քաղաքական գործունեությունը կամ քաղաքականություն վերադառնալու կամ այնտեղ գտնվելու  հավանականությունը:

Այսպես ձեւակերպենք. քաղաքական գործունեությամբ զբաղվելու ցանկություն երբեք չեմ ունեցել, հետեւաբար, վերադառնալ բառը երեւի թե այնքան էլ կոռեկտ չի, որովհետեւ ես այդ դաշտում չկամ, բայց դա չի նշանակում, որ ես Հայաստանի հետ կամ այսօրվա իրականության հետ որեւէ կապ չեմ ունենալու, կամ այսօրվա թիմի հետ, որի անդամն եմ ես, կապ չեմ ունենալու:

Այսինքն, ամեն ինչ դեռ առջեւո՞ւմ է:

Միանշանակ, իհարկե: 

Պարոն Կարապետյան, ի՞նչ կասեք բոլոր այն մարդկանց համար, ովքեր մեծ հույսեր ունեին Ձեր հետ կապված: Խոսքը ոչ միայն նախագահ Սարգսյանի, այլ նաեւ հասարակ քաղաքացիների մասին է: Խոսքն այն խմբագիրների, մտավորականների մասին է, այն մարդկանց մասին է, ովքեր ի դեմս Ձեզ տեսնում էին նոր մտածողությամբ ազնիվ պաշտոնյայի, որ կանգնած էին  Ձեր հետեւում, որ հիմա գուցե ամեն մեկը սոցցանցերում, իրենց խմբագրականներում գրում են, որ սա որոշակի առումով նոր տեսակի պարտության սկիզբն է, թե՞ ոչ: Ինչ կասեք նրանց, ովքեր հիմա շատ հիասթափված են:

Ճիշտն ասած ես ուզում եմ  խոստովանել, որ շատ դրականորեն զարմացած եմ այս երկու օրվա մեջ սոցիալական ցանցերում, «Facebook»-ում կատարվածով, եւ ասեմ, որ ինձ դուրեկան չի` սուտ կլինի:  Շատ խորին խնորհակալություն եմ ուզում հայտնել այդ մարդկանց, միանշանակ:  Համոզված եմ, որ նման հասարակական զանգված ունեցող երկիրը ֆանտաստիկ ապագա ունի: Հիասթափվելու որեւիցե խնդիր չկա, որովհետեւ սա պարտութուն չի: Մենք  կամայական քայլը փորձում ենք անպայման քաղաքականացնել, անպայման բարդացնել: Մարդ է, որը կառավարել է որոշակի համակարգ, ինչ-ինչ պատճառներով որոշել է տեղափոխվել այլ  տեղ: Դրանից տրագեդիա սարքելը աբսուրդ է, մանավանդ որ Երեւանի քաղաքապետարանում շատ  լավ թիմ կա, շատ հայրենասեր թիմ, իր քաղաքը սիրող թիմ:

Շատ լավ մասնագետներ են, լավ կառավարիչներ են, եւ ես վստահ եմ , որ ուղղակի երկու-երեք տարուց Երեւանը անճանաչելի քաղաք է լինելու: Անճանաչելի քաղաք ոչ միայն համեմատության մեջ, թե որքան այն փոփոխվեց այս երկու տարվա մեջ, այլ կամայական այլ քաղաքի հետ համեմատելու պարագայում: Ես բազմիցս ասել եմ, որ Երեւանը ունի շատ հետաքրքիր էներգետիկա, շատ հետաքրքիր աուրա: Երեւան եկող մարդը եթե ունի ընկեր, ինքը երբեւիցե չի մոռանա Երեւանը: Մենք պետք է այնպես անենք, որ  ոչ միայն ընկերոջ մոտ գալուց Երեւանը հիշվի, այլ յուրաքանչյուր մարդու մոտ , ով մտնում է Երեւան:  Որեւիցե պարտություն, որեւիցե մարտահրավեր, այսպես ասեմ,  ռինգ չի,ուր դուրս ենք եկել հաղթելու կամ պարտվելու համար:

Այս վերջին մեկ տարվա ընթացքում Երեւանի քաղաքապետի պաշտոնը պաշտոնավարելուց ո՞րն էր Ձեզ համար ամենադժվար որոշումը կամ ամենադժվար ոլորտը, որը դժվար էր կարգավորել:

Քաղաքապետի պաշտոնը կամայական այլ պաշտոններից տարբերվում է  նրանով, որ հնարավոր չէ խնդիրների հերթականություն կամ ռանգավորում իրականացնել: Դա ոչ կախված է կապիտալ  ներդրումների չափերից, ոչ կարեւորությունից: Չկա խնդիր, որ ասես ` այս սա  համար մեկ խնդիրն է, սա երկրորդն է. մանկապարտեզ, աղբահանություն, հիվանդանոց, տրանսպորտ`բոլորը համարվում են առաջնային խնդիր: Այդքան դժվար որոշում... Չեմ հիշում, դժվար չի եղել: Իսկ այս պահից օգտվելով` ինչ կցանկանայի ասել. գիտեք, ես նույնիսկ կառաջարկեմ մեր թիմին , որպեսզի մտածեն քաղաքապետարանում օմբուդսմենի ինստիտուտը մտցնել, որպեսզի մենք կարողանանք բալանսավորել երեւանցիների պահանջները, ակնկալիքները եւ պարտավորությունները:

Շատ  կարեւոր էր  մեր գործունեության մեջ, մենք դա հայտարարել ենք, այդպիսի թեզ կար, երեւանցիների մեջ արթնացնել  սեփականատիրոջ զգացումը, որ ինքը իր քաղաքին վերաբերվի ինչպես իր սեփականությանը, իր տանը: Եվ դա, բացի նրանից, որ ինքը  պետք է պահանջատեր լինի, եւ դա նրա իրավունքն է, եւ կառավարման թիմից պահանջի, որպեսզի այն արդյունավետ  աշխատի, ինքը նաեւ պարտավորություններ , պարտականություններ ունի:

Այդ մասը երեւի ամենակարեւոր հարցն  էր, որտեղ որ որոշակի տեղաշարժ կա: Արդյոք կրիտիկական է այդ տեղաշարժը, թե ոչ` ոչ:  Եվ երկրորդը, քաղաքը մեծ համակարգ է, կատարվող փոփոխությունները հնարավոր չէ մի օրում անել, չկա կախարդական փայտիկ, որ օգտագործես եւ ամբողջ տրանսպորտի խնդիրը պայմանականորեն լուծվի պետք է համբերություն եւ պետք է հետեւողական  լինել: Դա չի նշանակում, որ պետք է հանդուրժել  կամայական ժամկետներ, բայց  նաեւ նշանակում է, որ պետք է ռեալիստ լինել ուղղակի:

Պրն քաղապետ, ի՞նչ է լինելու այն ծրագրերի հետ, որ սկսվեցին կամ մեկնարկեցին Ձեր պաշտոնավարման օրոք:

Ես  կարծում եմ, որ ծրագրերը լինելու են շարունակական: Ընդհանրապես, չգիտեմ ինչքանով եք նկատել, նույնիսկ  իմ գալու ժամանակ, մենք շարունակել ենք այն ծրագրերը, որոնք ձեռնարկել էր նախկին քաղաքապետը: Այդ մշակույթը մտցնել, որպեսզի անձի փոփոխության դեպքում շատ բան չփոխվի, այլ լինի որոշակի համակարգ, կառավարման մշակույթ, սա շատ կարեւոր է: Ես կարծում եմ`կլինեն շարունակական: 

Դուք քննարկե՞լ ենք նախագահի հետ կամ տեսնո՞ւմ եք այն մարդուն, որ կարող է դառնալ Ձեր իրավահաջորդը:

Ես այդ իրավունքը չունեմ քննարկելու, որովհետեւ  դա նախագահի, ավագանու  որոշումն է, եւ իրենք կկայացնեն այն: