Գյումրու  ցրտին դարպասների մոտ երկար սառչելուց հետո մեզանից մեկը մագլցեց քարե պատնեշը, անցավ ներս ու ձայն տվեց պահակին: Տոպրակները ձեռքներիս ներս մտանք:

«Թռչունյան տան» սաների երեկոյան հանգստի ժամն  էր, այնինչ մեր այցը մեծ իրարանցում առաջացրեց:

Լիլիթն անցյալ անգամ ընկերների հետ էր այցելել Գյումրու  երեխաների խնամքի կենտրոն, այս անգամ ինքն է նախաձեռնել գալ ու երեխաների համար հագուստ, գրքեր ու խաղալիքներ բերել: «Նախորդ անգամ շատ տպավորված հեռացա նրանցից, չէին թողնում, որ գնանք, մինչև դարպասների մոտ ճանապարհեցին մեզ: Վերադարձա Երևան ու որոշեցի նրանց համար իրեր հավաքել ու կրկին գալ: Ֆեյսբուքում ստատուս գրեցի, չէի սպասում, բայց  շատերը միացան ինձ»,- պատմում է ԵՊՀ Ռոմանոբանասիրության ֆակուլտետում սովորող Լիլիթը:

«Թռչունյան տունը» Գյումրիում գործում է 2000թ.-ից: Պետության հոգածության ներքո չէ. ֆինանսավորվում է բարերարների կողմից:  Խնամքի կենտրոնում այժմ 78 սաներ կան: Կենտրոնի շենքում գործում է տասներկուամյա դպրոց, որտեղ սովորելու են գալիս նաև թաղամասում ապրող մյուս երեխաները:  

Կենտրոնի տնօրեն Սոնա Սիմոնյանը խրախուսում է իրենց մոտ հաճախակի այցելությունները, ասում է, որ դրսի հետ շփումը շատ կարևոր է երեխաների համար: «Դա էլ է դրական ազդում նրանց դասիարակության վրա: Չնայած մեր աշխատակիցները շատ ուշադիր ու հոգատար են, բայց ուսանողների, երիտասարդների շփումը ուրիշ ձև կազդե,- ասում է Սիմոնյանն ու ավելացնում,- այ, քո հետ շփումը կարող է երեխեքին օրինակ լինել, որ ուզեն ժուռնալիստ դառնալ»:

Պահակը մեզ ուղեկցում է ներս: Առաջին բանը, որ տեսնում ենք, ներս մտնելով «Թռչունյան տուն», սրբապատկերն է: Բարձրանում ենք աստիճաններով. երեխաները չորրորդ հարկում են: Այստեղ մեզ չէին սպասում: Միջանցքում տեսնում ենք մի քանիսին, ովքեր ճանաչում են Լիլիթին: Լիլիթը գրկում է բոլորին: Մենք էլ ենք միանում գրկախառնումներին:

-Անունդ ին՞չ է,-հարցնում եմ:

-Ռոման,- գաղտնի հայացքով ու ցածր ձայնով պատասխանում է:

Ռոմանը տասնհինգ տարեկան է, այստեղ է եղբոր ու քրոջ հետ: Մայրը մահացել է: Հայրն էլ հազբադեպ է այցելում:

-Մեզի էսպես կնկարե՞ս,-եղբոր հետ նստում են կողք կողքի ու փայլող աչքերով նայում են ֆոտոխցիկին:

-Մի հադըմ էլ սրա հետ,-Ռոմանը գրկում է տիկնիկն ու նորից դիրքավորվում:

Դաստիարակն ասաց, որ այս պահին քսաներկու երեխա կա իրենց մոտ: Մինչև երեսուն լինում են: Որոշները շաբաթ-կիրակի օրերին են կենտրոն գալիս: Ընտանիք ունեն, բայց ծայրահեղ վիճակում գտնվելու պատճառով ծնողները այստեղ են բերում:

-Բանըմ ըսե՞մ,- Ռոմանը ձեռքով փակում է բերանի մի կողմը ու մոտենում ականջիս: Կռանում եմ՝ կարծելով՝ խնդիր ունի, բողոք իրենց խնամողներից:

-Դուք շատ լավն եք, ե՞րբ նորից գուկաք:

Ասում եմ, որ շատ հեռու ենք ապրում, չեմ կարող խոստանալ, որ շուտ կգանք, մի օր գուցե նորից հաջողվի:

-Բայց օրըմ գուկաք չէ՞:

Պատվիրում եմ, որ կարդա մեր տարած գրքերը,  որ երբ գամ, պատմի:

-Հիսուսի մասին գիրք կա՞:

-Սիրու՞մ ես նրա մասին կարդալ:

Չի պատասխանում, ժպտում է ու ամաչում: Թևս է բռնում, որ չգնամ:

-Ի՞նչ ես սիրում նկարել:

-Խաչ կնկարիմ:

Երեխեքի հոսքը մեզ ուղեկցեց մինչև դռները: Ռոմանը փորձում էր դուրս գալ: Ասացի, որ ցուրտ է, ներս մտնի:

Լուռ վերադարձանք մեր ավտոբուսը,  սարսուռ էր անցնում մեր մարմնիններով, երևի Գյումրու ցուրտն էր…

Ազատուհի Խաչատրյան, ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ, 4-րդ կուրս