HY RU EN

Արարատ Դավթյան

Սիլվա Համբարձումյան. «Ես անցել եմ մեծ ու ծանր ճանապարհ»

Մոտ երկու շաբաթ առաջ ասուլիսի ժամանակ մի քանի սենսացիոն հայտարարություններ արեցիք, հարկայինն էլ ստուգումներ սկսեց Ձեզ պատկանող ընկերությունում: Որոշ լրատվամիջոցներ, այնուամենայնիվ, եզրակացրին, որ սա իշխանությունների պատասխանն է, հատկապես Սյունիքի մարզպետ Սուրեն Խաչատրյանին ուղղված Ձեր մեղադրանքներին: Դուք ի՞նչ եք կարծում:

Այդ ստուգումներն արդեն ավարտվել են, դրանք կրում են պարբերական բնույթ եւ անցկացվում տարին 2-3 անգամ: Ստուգում են, թե ինչքան հաց է արտադրվում, ինչքան խմորեղեն, չէ՞ որ մենք ամեն ամիս թիվ ենք ներկայացնում, նրանք էլ ստուգում են համապատասխանությունը: Նորմալ երեւույթ է, եւ ես որեւէ դիտավորություն չեմ տեսնում:

Ինձ թվում է՝ ժամանակահատվածի համընկնումն ուղղակի պատահականություն էր, թե չէ, եթե նրանք իմանային, որ այսպես կքաղաքականացվեր, ոչ էլ կգային:

Հացարտադրության թեմայով արդեն ասել եք, որ դեկտեմբերի կբացվի Ձեր նոր գործարանը, որի հացի արժեքը ներկայիս գներից 20-30 տոկոսով ցածր կլինի: Ի՞նչ է ստացվում՝ հիմա հաց արտադրողները գերշահույթներ են ստանում, ինչի՞ հաշվին է Ձեր արտադրած հացի գինն այդքան ընկնելու:

Ոչ, գերշահույթի խնդիր չկա, հակառակը, օրինակ ես այսօր հացից շահույթ չեմ ստանում, որովհետեւ հումքեր կան, որ օգտագործում եմ, բայց ոչ ոք չի օգտագործում: Ասենք՝ սեւ հացը ես ստանում եմ դոշաբով. ներկ չեմ խառնում: Մենք խմորիչ չենք օգտագործում, որովհետեւ ունենք հասունացման վառարան: Սա իմ ներկայիս արտադրությունն է, որը կազմակերպվում է իտալական սարքավորումներով, եւ գինը ցածր չէ: Բայց նոր գործարանում մենք կարտադրենք ֆրանսիական, ռուսական եւ հայկական հաց, եւ բոլորի ինքնարժեքը 20-30 տոկոսով կիջնի:

Կիջնի աշխատատեղերի հաշվին, այսինքն՝ աշխատուժի սակավության հաշվին հացի գինը կնվազի: Բացի դրանից նաեւ գազի հաշվին, որովհետեւ նոր սարքավորումները՝ վառարանները, շատ տնտեսող են:

Իսկ հացի արտադրությունն ինքը գերշահույթ չի կարող ապահովել: Գերշահույթ կունենա այն մարդը, որ արտադրության բոլոր փուլերով, սկզբից մինչեւ վերջ, ինքը կզբաղվի՝ ցորենի ներկրումից մինչեւ հացարտադրություն: Նոր գործարանի բացումից հետո ես անցնելու եմ ալրաղացի շինարարությանը, ու ցորենը ես կբերեմ: Ինչ-որ ես կբերեմ դրսից, կլինի միայն իմ արտադրության համար՝ ալյուր, կարագ, շաքարավազ, անհրաժեշտ բոլոր հումքերը:

Շաքարավազի անորակության եւ սարսափելի գնի մասին Ձեր հայտարարությանը Սամվել Ալեքսանյանը պատասխանել է...

Գիտեք, ասուլիսից հետո ես Հայաստանում արտադրվող շաքարավազից մեկ պարկ ուղարկեցի փորձաքննության եւ բավականին հաջող պատասխաններ ստացա՝ շաքարավազի որակը բարձր է: Փորձաքննությունը դրսում է արվել: Իսկ ներկրվող շաքարավազը, որ գնամ արտերկիր, հետս կտանեմ, եւ որակի մասին հետո կասեմ:

Փաստորեն, Ձեր գնահատականներում մի քիչ շտապել էիք:

Երեւի ինձ հանդիպել էր ներկրված շաքարավազը: Ներկրվածը չեմ ստուգել, դրա համար ձեռնպահ կմնամ ինչ-որ բան ասելուց, մինչեւ կստուգեմ:

Իսկ գնի՞ հետ կապված: Դուք ասում եք, որ ամբողջ արաբական աշխարհի համար տոննան 488 ԱՄՆ դոլարով շաքարավազ եք ներկրում, իսկ Սամվել Ալեքսանյանն էլ պնդում է, որ այդպիսի գին չկա. Փոթիում հումքի մեկ տոննայի գինը 700-ից 760 դոլար է, իսկ պատրաստի շաքարավազինը՝ 100-120 դոլարով թանկ:

Քանի որ ես ուղիղ Բրազիլիայից եմ գնում, գուցե տարբերությունը դա է: Իսկ Սամվել Ալեքսանյանը գուցե երկրորդ ձեռքից է գնում, դրա համար թանկ է ստացվում: Ամեն դեպքում, եթե գնային խնդիրներ կառաջանան, ես Ալեքսանյանի հետ կհանդիպեմ: Ես նրան վաղուց եմ ճանաչում՝ 20 տարուց ավելի: Ես չգիտեմ նրա մյուս արտադրությունների մասին, բայց կուզենայի այցելել շաքարի գործարան, որովհետեւ ես աշխարհում շաքարի մոտավորապես 70 գործարան եմ տեսել, քանի որ նախկինում ինքս ուզում էի Հայաստանում շաքարի գործարան կառուցել:

1998թ. սկսել եմ եւ ունեի շատ լավ բիզնես նախագիծ: Իմ խորհրդականը շվեյցարական «Անդրե գրուպ» ընկերությունն էր, որին ամսական 25 հազար դոլար էի վճարում, որպեսզի ինձ համար գործարան ընտրեն: Կարող եմ փաստաթղթերը ցույց տալ, որ Անգլիայից սարքավորումների կեսը գնել էի եւ արդեն բերել Ռոստով: Հետո գործարանի առաջին քարը դրեցինք Մայիսյանում՝ Շիրակի մարզում:

Բայց չկառուցեցի, որովհետեւ արդեն մի քիչ անհանգստացա. մտածում էի, որ արդեն կարող է չթողնեն կառուցել:

Ո՞վ, Սամվել Ալեքսանյանն արդեն շաքարավազի ներկրումը սկսե՞ լ էր:

Ես չեմ հիշում, բայց Հայաստան առաջին շաքարավազը ես եմ ներկրել, Ալեքսանյանը կարող է դա հաստատել:

Իսկ ի՞նչ եղավ հետո, խլեցի՞ն այդ բիզնեսը:

Ոչ, անկեղծ ասած՝ իմ ձեռքից ոչ մի բան չեն խլել: 1999 թ. հոկտեմբերի 27-ի դեպքերից հետո ես շատ կոտրվեցի: Որովհետեւ իմ բոլոր հարցերը քննարկում էի երջանկահիշատակ Կարեն Սերոբիչի հետ, եւ գիտեի, որ ունեմ մեջք՝ ոչ թե տանիք, այլ մեջք: Եվ եթե այդ դեպքը չլիներ, կարող էր ավելի լավ լինել. արտադրությունները կզարգանային, քանի որ ինքն արտադրության մարդ էր, շինարար մարդ էր, մեր քաղաքի ճարտարապետական տեսքն էլ այլ կլիներ:

Այն ժամանակ ծրագրեր շատ ունեի՝ արտադրություն հիմնելու հետ կապված, հիմա մեկ ծրագիր է մնացել ու դրանով կավարտեմ: Ուզում եմ ստեղծել բժշկական շատ լավ լաբարատորիա, բերել անհրաժեշտ բոլոր վերջին սարքավորումները, որ կարողանան ճիշտ ախտորոշել մարդկանց հիվանդությունը: Աղքատների համար կլինի անվճար, հարուստների համար՝ թանկ:

Այնուամենայնիվ, ի՞նչ եղավ Ձեր շաքարի գործարանի հետ:

Կարծեմ առաջին քարը դրեցինք 1999 թ. հոկտեմբերի 1-ին, իսկ 27-ի դեպքից հետո արդեն չցանկացա շարունակել: Որեւէ մեկը չի խանգարել: Իսկ Սամվել Ալեքսանյանի հետ գործարանում մասնաբաժին ունենալու կամ նրա հետ համատեղ գործարան հիմնելու մասին երբեք խոսք չի եղել: Ամեն դեպքում, որոշ ժամանակ անց ես կփորձեմ Ալեքսանյանի հետ հանդիպել, միասին կքննարկենք: Գուցե ինքն էլ անմիջապես Բրազիլիայից ներկրի, եթե մանավանդ գումարի խնդիր չկա: Ուղղակի այնտեղ պահանջում են 25 խոշոր բանկերի երաշխիքային նամակ, եւ շատ քչերին է հաջողվում դա ունենալ:

Ենթադրում եմ, որ Դուք ունեք: Գուցե նորից սկսե՞ք շաքարավազ ներկրել:

Այո, բանկերի երաշխիքային նամակ ես ունեմ, բայց չեմ ուզում այստեղ ծավալվել, չեմ ուզում գործիք դառնալ, որ ինձ իշխեն: Դրա համար ես միշտ բիզնեսում մենակ եմ աշխատում: Դրսից գործընկեր կունենամ, որովհետեւ դրսի մարդիկ լրիվ ուրիշ դաստիարակություն ունեն: Օրինակ՝ հանքարդյունաբերության ոլորտում ես դրսից եմ մասնագետ կանչելու եւ տնօրեն նշանակելու:

Հայաստանում քանի՞ հատ հանք ունեք:

«Լուլիար» ՍՊԸ-ով 6 հատ, «Սիփան-1»-ով 2 հատ, բայց մեկը՝ Տերտերասարինն է մնացել. Լիճքվազ-Թեյի հանքավայրը տվել են ռուսներին՝ «Սագամարին», հիմա դատական գործընթացների մեջ ենք: «Հանքաբուրգ» ընկերությունով մեկ հատ ունեմ, բայց այնտեղ հանք չկա:

2008թ. 30 միլիոն դրամով գնել եմ Սանահինի հանքավայրը, որտեղ իրականում գերեզման է: Աճուրդի ժամանակ նախարարությունը մեզ տվել է 2 թերթից բաղկացած մի թուղթ, որտեղ ընդամենը տվյալներ են հանքավայրի տարածքի եւ պարունակության մասին: Հո չե՞ս մտածում, որ խաբում են:

Ու ցավն այն է, որ եթե հետ նայենք, հատուկ լիցենզիաների հետ կապված երեւի ամենաշատ ներդրումը ես եմ արել: Բայց, չգիտես ինչու, իմ հետեւից են ընկած եւ միայն իմ հանքերն են ստուգում: Աճուրդով գնած իմ բոլոր լիցենզիաները կարող եմ ցույց տալ. բոլորն էլ շատ թանկ եմ գնել: Օրինակ եղավ աճուրդ, որին մասնակցում էր նաեւ «Վալեքս» գրուպը, հանքի գինը բարձրացրի 70 միլիոն դրամից ավել, աճուրդը դադարեցրին: Որովհետեւ «Վալեքսին» պետք է էժան տային, իսկ ես գին էի բարձրացրել: Հաջորդ անգամ չմասնակցեցի ու նույնիսկ չհետաքրքրվեցի էլ՝ նոր աճուրդ արեցի՞ն, թե՞ ոչ:

Ավելին՝ հանքեր կան, որոնք առանց աճուրդի տրվել է տարբեր ընկերությունների, որոնց տերերը բարձրաստիճան պաշտոնյաներ են՝ Վարդան Այվազյան, Հովիկ Աբրահամյան եւ այլն: Իսկ հունվարի 1-ից աճուրդները կվերանան, գոնե այսպես մի քիչ փող բյուջե մտնում էր, հիմա ընդհանրապես չի մտնի: Նոր օրինագիծ են մտցրել ԱԺ, շուտով 3-րդ ընթերցումն էլ կլինի, եւ օրենքը կընդունեն: Այսինքն՝ առանց աճուրդի ում ուզեն, նրան էլ հանքերը կտան:

Իսկ Սանահինի հանքի հետ կապված ինչո՞ւ դատարան չեք դիմում:

Եղած դատական պրոցեսները քչացնենք, նոր կդիմեմ: Իմ գումարը թող վերադարձնեն, գերեզմաններն էլ պահեն իրենց, թող իրենք գնան գերեզմանի տակից ոսկի հանեն:

Ես նախարար Արմեն Մովսիսյանին գրել եմ՝ խնդրում եմ Սանահինի հանքը հետ վերցրեք եւ իմ գումարը վերադարձրեք: Ես այնտեղ էլի ծախսեր եմ արել, գեոդեզիա եմ արել, բայց միայն աճուրդի գումարը՝ 30 միլիոն դրամն եմ հետ պահանջում: Իսկ Արմեն Մովսիսյանը չի ուզում հասկանալ:

Տեսեք, թե նա ինչ է անում: Այս տարվա փետրվարի 8-ին Լիճքվազ-Թեյի համար «Սագամարին» լիցենզիա է տվել, իսկ լիզենզիա տալու հրամանը ստորագրել է փետրվարի 21-ին: Սա անփություն լինել չի կարող, ուղղակի անօրինականությունների չափերը պատկերացրեք:

Իմիջիայլոց, նոյեմբերի 8-ին լրացավ լիցենզիայի 9 ամիսը, բայց պայմանագիր չի կնքվել, ու եթե անգամ փետրվարի 21-ով հաշվարկն անենք, նոյեմբերի 21-ին էլ դա լրացավ, բայց «Սագամարը» դեռ պայամագիր չունի: Այսինքն՝ մենք, որ ժամանակ ունեինք պայմանագիրը կնքելու համար, մեզ զրկեցին, բայց «Սագամարի» ժամկետն արդեն ավարտվել է, չեն զրկում:

Սակայն միեւնույն է, ես պայքարելու եմ ու Լիճքվազ-Թեյը Եվրադատարանով հետ եմ վերցնելու: Մենք օրինական դաշտում ենք:

Լիճքվազ-Թեյից Սուրեն Խաչատրյանի գողության մասին Ձեր հաղորդումից նորություն չկա՞:

Քննությունն ընթացքի մեջ է: Գիտեք ինչ, դեռ 2009 թ. ես դիմել եմ գլխավոր դատախազություն եւ ասել, որ «Սիփան-1»-ում խոշոր չափերի հափշտակություն է եղել: Գործն ուղարկեցին ոստիկանության գլխավոր քննչական վարչություն՝ քննիչ Անդրանիկ Թումաղանյանի մոտ: Նա է 102 մլն դրամի սարքավորումը հայտնաբերել Սյունիքի մարզպետի «Գեղվա ձոր» հանքավայրում: Քննիչը գնացել ասել է, որ այս գույքն արգելանքի տակ է, սա «Սիփան-1»-ի սարքավորումն է: Դրանից հետո Սուրեն Խաչատրյանը որոշեց ինձ հետ հանդիպել:

Այս տարվա գարնանը մենք հանդիպեցինք: Սուրեն Խաչատրյանն ասաց՝ լավ, որ դու ես, քեզ 100 հազար դոլար կտամ, մեկ ա էդ սարքավորումը էլ հետ չի գալու. իմ հանքում դրած աշխատում է: Ասացի՝ ոչ, եթե վաճառեմ, միայն 102 միլիոն դրամով, որովհետեւ այդ արժեքն իմ հաշվեկշռում նստած է, եւ ես պետությանը դրանից պետք է 20-25 միլիոնի հարկ վճարեմ: Ասաց՝ դե, լավ ա, էլի, 100 հազարից էդ վճարումը կանես, մի 10 միլիոն էլ քեզ կմնա:

Լավ, 2009-ին ներկայացրած Ձեր հաղորդումից հետո գործը պետք է քններ Հատուկ քննչական ծառայությունը: Եվ եթե այդպես չէր, ուրեմն ի սկզբանե Ձեզ համար պետք է պարզ լիներ, որ գործը մարզպետի դեմ չէ: Հետեւաբար, դեռ 2009-ին կարող էիք այս ամենի մասին բարձրաձայնել:

Հանքը մարզպետինն է, բայց քանի որ ձեւակերպված է ուրիշների անունով, դրա համար էլ ուրիշներն են քննվել: Բայց ինքն է ինձ հետ բանակցություններ վարել եւ ասում էր՝ առանց ինձ ոչ ոք ոչ մի բան չի կարող անել Սյունիքում: Դու իմ հետ լավ եղիր, քեզ ինչ պետք ա, կանեմ: Ասաց՝ դաժե կխոսեմ Արմեն Մովսիսյանի հետ, կմտնես մոտը: Ասում եմ՝ բայց ես ինչ ունեմ իր հետ քննարկելու, եթե դու կարող ես այդ հարցը լուծել, խնդրեմ, լուծիր: Անգամ այդ սարքավորումը քեզ նվեր կտամ ու իմ գրպանից կմուծեմ պետության 25 միլիոնը: Գլխի ընկավ, թե ինչ ասացի, վրդովվեց, ասում էր՝ հո ես բանը չե՞մ:

Իսկ քննիչ Անդրանիկ Թումաղանյանին այս ընթացքում չեք ասել՝ 2 տարի արդեն անցել է, քրեական գործն ի՞նչ եղավ:

Անընդհատ եմ ասել: Ցավն այն է, որ քննիչն էլ է սյունեցի, երեւի վախի զգացում նրա մեջ էլ կար: Բայց այս 2 տարվա մեջ 8-10 հատոր գործ են կազմել: Հիմա էլ՝ ասուլիսից հետո, ՀՔԾ-ն է սկսել զբաղվել, շատ մարդիկ են քննվել:

Երբ Ձեզ կանչեցին ՀՔԾ, չասացի՞ք՝ դեռ 2 տարի առաջ այս նույն հաղորդումը տվել եմ:

Ասել եմ, որ 2009-ին դիմել եմ գլխավոր դատախազություն: Բայց ոչ մի բան չեն պատասխանում: Ամեն դեպքում, կարծեմ Թումաղանյանից գործը պահանջել են: Իսկ իմ ասածները լրիվ հիմնավորվել է. շատ լավ ստուգել են: Լիճքվազ-Թեյում իրենք հայտնաբերել են 508 մլն դրամի կորուստ, գողացված ապրանք:

Դրանից միայն 102 միլիո՞նն է Սուրեն Խաչատրյանը տարել:

Դե, էլ ռիսկ չեն անում մնացածը ման գալ, գտնել:

Իսկ Դուք ի՞նչ եք կարծում, մնացածն ո՞ւր է:

Բոլորն էլ այնտեղ է՝ Սուրեն Խաչատրյանի մոտ: Հետո ինքը եկել էր մեզ մոտ, որ էլի ապրանք տաներ, հանքի բացումն աներ, հետո բերեր: Իհարկե, ասել էին՝ սեփականատիրոջ հետ խոսա: Իսկ ինձ հետ կխոսա՞ր, էլ չէր խոսա:

Դա ե՞րբ էր:

Այս տարվա մայիսին՝ 100 հազարի խոսակցությունից հետո: Բայց ես զարմացել էի, որ գնացել ու էլի բան էր ուզում:

Ի՞նչ եք կարծում՝ մարզպետը կպատժվի՞:

Եթե Սուրեն Խաչատրյանը գումարը փոխանցեց եւ ինձնից հրապարակային ներողություն խնդրեց, ես էլ խնդիր չունեմ:

Ինչքա՞նն եք պահանջում վերադարձնել, 508 միլիոնը, թե՞ 102-ը:

508-ին դեռ կանդրադառնանք, մարդիկ կան հետախուզման մեջ, կգտնենք: Բայց այս ընթացքում ահագին վերականգնել եմ՝ 4 մլն Ասադն էր տարել... Ահագին բաներ վերականգնվել է:

Ստացվում է, որ վերականգնվածների հետ Սուրեն Խաչատրյանը կապ չուներ:

Ոչ, չուներ:

Իսկ հետախուզման մեջ գտնվողները նրա հետ կապ ունե՞ն:

Դե, ինքն ասում է, որ Սուրեն Գեւինյանին՝ ավստրալացիների նշանակած «Սիփան-1»-ի նախկին տնօրենին, 300 հազար դոլար կաշառք է տվել, որ այդ սարքավորումը վերցնի: Ես էլ ասում եմ՝ 102 միլիոնը համարյա 300 հազար դոլար է անում՝ սարքավորման իրական գինը, եթե այդպես է, էլ ինչո՞ւ ես կաշառք տվել: Կամ ինչպես մյուս դեպքում ես արել՝ 240 միլիոն դրամ վճարելով 15 միլիոն դոլարի ապրանք ես վերցրել Սուրեն Գեւինյանից, այդ 300 հազար դոլարն էլ փոխանցեիր ու 102 մլն-ի սարքավորումը վերցնեիր:

Իսկ մյուս դեպքում էլ ասում էր, թե այդ 300 հազար դոլար կաշառքը տվել է, որ «Սիփան-1»-ի լաբորատորիան վերցնի, որն արժե 2 միլիոն եվրո: Երբ ես «Սիփան-1»-ը գնեցի, չէին թողնում լաբորատորիան բացեմ: Սուրեն Խաչատրյանը պլոմբել, գնացել էր: Ասում եմ՝ չունես թուղթ, ո՞նց է քոնը, ասում է՝ ես 300 հազար կաշառք եմ տվել, որ վերցնեմ:

Այս ամենն իրավապահներին պատմե՞լ եք:

Այո, լրիվ պատմել եմ այն ժամանակ, հիմա էլ նույնը գրել եմ:

Իսկ Ձեզ առերես հարցաքննե՞լ են Սուրեն Խաչատրյանի հետ:

Դեռ ոչ:

Քրեական գործից ծեծի դրվագով ի՞նչ նորություն կա, եւ հետո՝ Դուք թիկնապահներ չունեի՞ք:

Այն ժամանակ Արմեն Մովսիսյանն էր ասել, թե իբր թիկնապահներով եմ շրջում, բայց ես երբեւէ թիկնապահ չեմ ունեցել: Հիմա՝ մարզպետի պատճառով, արդեն ունեմ:

Տեղյակ եք չէ՞, որ պատգամավորները հայտարարել են, թե չեն տեսել, որ Սուրեն Խաչատրյանը Ձեզ հարվածել է:

Ծեծն արդեն ֆիքսվել է: Որովհետեւ էլի մարդիկ կային, որոնց անունները ես երբեք չեմ տվել, բայց նրանց էլ հերթով կանչել են ու լսել: Իմ ասածները հաստատվել են: Արդեն 3 հոգու ես գիտեմ, որ ինչպես դեպքը եղել է, պատմել են:

Սերոբ Տեր-Պողոսյանի կինը՝ Մադլեն Թաշչյանը, հենց ասուլիսի հաջորդ օրը հայտարարեց, որ Ձեզ նույնիսկ դեմքով չի ճանաչում եւ իր հետ կապված Ձեր պատմածներն իրականությանը չեն համապատասխանում:

Գիտեմ, թե նա ինչ է ասել, հիմա էլ դատարանից ծանուցագիր եմ ստացել, որ Մադլեն Թաշչյանն ինձնից 1 լումա է պահանջում եւ ուզում է, որ պարտավորեցնեն իրենից ներողություն խնդրել:

Եթե հիշում եք, ասուլիսի ժամանակ ես Հոկտեմբերի 27-ի մասին ոչինչ չեմ ասել, ես նշել եմ 1999 թվական, բայց հետո մարդիկ կային, որ իմ ասած 1999թ. կապեցին Հոկտեմբերի 27-ի հետ: Իսկ ես նույնիսկ չգիտեի էլ, որ Հոկտեմբերի 27-ի գործով Սերոբ Տեր-Պողոսյանի անունն անցել է: Ես հանքերից էի խոսում եւ 1999թ. ասելով՝ նկատի ունեի, որ այդ թվականին են առաջին հանքավայրը՝ Ախթալան, տվել Սերոբ Տեր-Պողոսյանին: Եվ հանելուկ էր հենց 1999-ին նրա կողմից հանքավայրի ձեռք բերումը: Հետո ամեն ինչ տրվեց նրան. նա շատ հանքեր ուներ:

Իսկ Մադլեն Թաշչյանին դատարանում ես կպատմեմ, որ երբ ընկերուհուս հետ «Մարիոթ» հյուրանոցում էի, մեզ միացավ քույր Արուսյակը: Դեռ 10 օր չէր անցել, որ Սերոբ Տեր-Պողոսյանին բռնել էին: Քույր Արուսյակն ասաց, թե նա շատ լավ մարդ է, իրենց բարեգործական հիմունքներով 50 հազար գումար է տվել, եւ ասաց, որ Տեր-Պողոսյանի կնոջն է սպասում:

Հետո եկավ Մադլեն Թաշչյանը, շատ վրդովված էր: Ես նրան չեմ ճանաչում, բայց որ դատարանում ինձ տեսնի, կճանաչի, այդ օրվա խոսակցությունը կհիշի: Ասաց՝ հլը տեսեք, թե ես ինչեր եմ անելու, ցուցակներն եմ տալու՝ ում ինչքան փող է տրվել: Նման բաներ էր խոսում, այսինքն՝ կաշառք տալու հարցն էր, ոչ թե Հոկտեմբերի 27-ը:

Մադլեն Թաշչյանն ասաց, որ եթե ամուսնուն բաց չթողնեն, այդ ամենը կհրապարակի: Ես էլ ասացի՝ լրագրողների հետ հանդիպեք, ասաց, որ պետք լինի, կհանդիպեմ:

Հիմա նայեք, թե ինչ արեցին. Ախթալայի հանքը Մադլեն Թաշչյանի, նրա ընտանիքի անունով դարձրին ու երեւի ինչ-որ բան լրացրին, թե չէ կարող էին նաեւ մյուս հանքերի պես Ախթալան էլ վերցնել եւ ոչինչ չտալ: Իրականում ասելու բան ուներ, դրա համար էլ այդ հանքը տվեցին:

Կա՞ն քրեական գործեր, որոնցում հոլովվել է նաեւ Ձեր անունը: Խոսակցություններ են գնում 2002 կամ 2003 թվականին հարուցված ինչ-որ քրեական գործի մասին, որը հետագայում կարճվել է:

Ոչ, այդ թվականներին ոչ մի բան չի եղել, միակ գործը հարուցվել է 1997թ., ամեն ինչ ստուգվել է, ոչ մի բան չի եղել, ու 1998-ին գործը կարճեցին: Բայց ձայնագրիչը միացրած այդ գործի մասին չեմ ուզում խոսել:

Իսկ այն քրեական գործում, որով մեղադրանք է առաջադրվել նաեւ Արարատի նախկին մարզպետ Վարդգես Հովակիմյանին, Ձեր անունն ինչո՞ւ է շոշափվում:

Ես Գինեվետ համայնքում ցեմենտի հանք ունեմ՝ աճուրդով գնել եմ 162 միլիոն դրամով: Հանքի ներքեւի մասում, երբ մարզպետը դեռ Ալիկ Սարգսյանն էր, ուղղահայաց դիրքով սեփականության իրավունքով 10 հա հող եմ գնել: Պետք է ցեմենտի գործարան կառուցեմ եւ այն արդեն Չինաստանում պատվիրել եմ: Երբ չինացիները եկան, խորհուրդ տվեցին, որ գործարանը կառուցվի հանքի ներքեւի հատվածում, բայց հորիզոնական դիրքով հողակտորի վրա: Մտածեցի, որ երբ գործարանը կհասնի Հայաստան, այդ հողը կգնեմ:

Երեւի իրենք էլ դա լսել էին, մտածել, որ լավ գնորդ կլինեմ, դրա համար էլ աճուրդ են կազմակերպել, որպեսզի իրենցից մեկն այդ հողակտորը գնի, հետո թանկ վաճառի ինձ: Բայց չգիտեին, որ ես «Հայաստանի Հանրապետություն» օրաթերթ միշտ կարդում եմ: Երբ թերթում հայտարարությունը տեսա, իմ ծանոթներից մեկին՝ Նորայր Մալխասյանին լիազորագիր տվեցի, նա աճուրդին մասնակցեց, եւ իմ ընկերությունն այդ հողակտորը ձեռք բերեց:

Ըստ նախաքննական մարմնի՝ կեղծ տեղեկությունների հիման վրա գյուղատնտեսական նշանակության հողամասերից 30 հա-ն, իբրեւ արդյունաբերական նշանակության, կառուցապատման իրավունքով տրամադրվել է վարձակալության: Արդյոք չի՞ ենթադրվում, որ կեղծիքներն արվել են հօգուտ Ձեզ:

Ինձ կանչեցին 6-րդ վարչություն, ասում են՝ 60 հազար դոլարը տվել ես, 30 հազարն էլ չես տվել: Ասում եմ՝ ես ոչ մի կոպեկ ոչ մեկին չեմ տվել: Ինձ թվում է՝ սա Ալիկ Սարգսյան -Վարդգես Հովակիմյան վիճաբանությունն է, մի քանի հոգի էլ ընկանք մեջտեղ: Երեւի Ալիկ Սարգսյանը մտածել է՝ տեսնես Վարդգեսին ինչքա՞ն փող եմ տվել: Բայց ես ոչ Վարդգեսին եմ տեսել, ոչ էլ նա ինձնից փող կվերցներ, որովհետեւ գիտեր, թե ես ով եմ:

Երկրորդ, եթե այդպես է, ես կգնայի ու ամեն ինչ ավելի լավ կկազմակերպեի: Կասեի, եթե ինձ համար եք անում, աճուրդի հանեք ոչ թե վարձակալության, այլ սեփականության իրավունքով: Չէ՞ որ վարձակալության պայմաններն ինձ համար ամենավատն են, որովհետեւ երբ շինարարություն ես անում վարձակալված հողի վրա, գույքահարկդ մեծանում է: Էլի գյուղն էր շահելու, ախր այնտեղ ոչ մի բան չկա, խոտ էլ չկա, որ ասեմ՝ արոտավայր է: Իրենք այդքանն էլ չեն մտածել:

Վերջապես, նրանք այդ հողն աճուրդի հանելու եւ ինչ-որ մեկին տալու իրավունք չունեին, որովհետեւ վրան հանք կա, եւ այն հանքատիրոջն է պատկանում:

Չգիտեմ՝ Դուք լսե՞լ եք, բայց ասում են, որ շեյխերի հետ խնդիրներ ունեք, ինչ-որ պարտք-պահանջի, գումարային պատմությունների մեջ եք ընկել:

Ես ոչ մեկի հետ խնդիրներ չունեմ: Դուբայն այն երկիրն է, որ մեկ սխալ քայլ, քեզ թույլ չեն տա ներս մտնել: Ես արդեն երկրորդ անգամ 3 տարով ռեզիդենտ ստացա: Ես միշտ գնում եմ Դուբայ, իսկ եթե այնտեղ սխալ արարք ես կատարում, անմիջապես, հենց օդանավակայանում ձերբակալում են:

Օրերս Ձեր կենսագրությունն էի կարդում՝ հայրը Մեղրիից է, մայրը՝ Գավառից, մինչեւ 1990 թ. աշխատել է կոմունալ նախարարությունում՝ որպես ֆինանսների վարչության պետ, իսկ 1990 թվականից բիզնեսի մեջ է: Այդ տարիներին շատ երիտասարդ էիք, ինչպե՞ս հասաք նման հաջողության:

1985թ., երբ կոոպերատիվները թույլատրվեցին, ունեցել եմ համ պետական աշխատանք, համ էլ կոոպերատիվ: Հանրապետության համար շինարարական նախագծեր էինք անում: Օրինակ՝ Կապանի Դավիթ Բեկի թաղամասի նախագիծը, Սպիտակում ենք թաղամասերի որակով նախագծեր արել, որոնք, ընդ որում, երկրաշարժի ժամանակ չեն քանդվել: Բավականին շատ գործեր ենք արել, հիմա աղոտ եմ հիշում:

Մասնագիտությամբ տնտեսագետ եմ, 1990-ականներին սկսեցի բիզնեսով զբաղվել: Ունեցել եմ օղու արտադրություն եւ Երեւանում, եւ Մոսկվայում: 1993-ին Մոսկվայից ընդմիշտ վերադարձա Երեւան: Սկսեցի գունավոր մետաղների վաճառքով զբաղվել: Ոչ միայն Հայաստանից, այլեւ Ռուսաստանից վաճառում էի աշխարհի բոլոր երկրներին՝ Թուրքիա, Անգլիա, Հոլադիա... : Ռուսաստանից նաեւ փայտ էի վաճառում:

Ես միշտ մեծ գործերի մեջ եմ եղել: Շատ բան եմ ներկրել Հայաստան: Այն ժամանակ Մեղրիում ալյուր, շաքարավազ, ձու եմ տվել բանակին եւ փող չեմ վերցրել: Դա անելով ինձ լավ եմ զգացել: Ոչ մի տեղ այս մասին չի գրվել, բայց իմացողը գիտի:

Հետո սկսեցի դրսում՝ Աֆրիկայում, հանքարդյունաբերության ոլորտով զբաղվել, այնուհետեւ նաեւ Հայաստանում:

Ես երբեք քաղաքականության մեջ չեմ եղել, բայց անցել եմ մեծ ու ծանր ճանապարհ: